สัญลักษณ์ของอายุยืนในวัฒนธรรมไทย : หน้า 85/112

พูดในงานวันเกิดคุณถึงว่า “บะหมี่นี้ดีนะ กิน แล้วจะได้แข็งแรงและอายุยืนเหมือนเล่าเจ็ก ก็จะมีคนรับเออออไปด้วย ในชนบทของไทย ฉันเคยเห็นเขาทำหมี่ กะทิเลี้ยงวันเกิด ไม่รู้ว่าเป็นธรรมเนียมเดียวกับ จีนแต้จิ๋วและจีนกวางตุ้งรึเปล่า แต่ในกรุงเทพฯ เคยเห็นหมี่กรอบทั้งงานวันเกิด งานบวช งาน แต่งงาน งานฉลอง และงานตาย ฉะนั้นคงไม่ ใช่สัญลักษณ์ของอายุยืน จะถือได้ยังไงก็มันทั้ง สั้นและกรอบออกอย่างนั้น ถ้าเช่นนั้นอะไรเล่า ที่น่าจะเป็นสัญลักษณ์แทนค่าให้พรอายุยืนของ คนไทย ฉันว่าน่าจะเป็นฝอยทองนะ ก็เราเคย เห็นน้าเล็กทำเป็นเส้นยาว ๆ แล้วสาวขึ้นจับเป็น แพ ๆ โดยพยายามไม่ให้เส้นขาด ถ้าขาดก็ยัง เอาเส้นอื่นมาพันต่อเสียอีก เบญจคงจำได้นะ โอ๊ย! พูดเรื่องกินแล้ว ชักหิวแล้ว โอ้โฮ! เล่าเรื่องผลไม้สัญลักษณ์สิริมงคล แทนคำ ฮก ลก ซิ่ว เสียหลายหน้า เดี๋ยวได้เล่า แทนเรื่องวัดราชโอรสฯหรอก เอ้า..... ย้อนกลับ มาดีกว่า เพิ่งถึงผนังด้านนอกของพระวิหาร พระยืนเท่านั้น น้าน้อยบอกว่า อันที่จริงภาพสี รูปผลไม้ที่ฉันเห็นไม่ใช่ภาพที่เขียนครั้งแรกนะ แต่เป็นภาพเขียนซ่อมแซมครั้งสุดท้ายเมื่อ ๖-๗ ปีนี้เองแทนของเก่าที่ลบเลือนไปจ้ะ ส่วนภาพ ประตูบานหน้าต่าง น้าน้อยว่าเคยมีลายต้นไม้ ดอกไม้ แต่ตอนนี้หายจ้อยไปหมด ฉันเลยไม่รู้ จะเล่าให้เบญจฟังได้ยังไง เมื่อน้าน้อยนำเราทั้งสองเข้าไปข้างใน ฉันก็เห็นพระพุทธรูปยืนองค์ใหญ่สูงราว เมตรเศษ หล่อด้วยสัมฤทธิ์ ปางประทานอภัย (ยกหัตถ์ขวาเสมออก) ฉันก็ถึงบางอ้อ รู้สาเหตุ ที่คนเรียกพระวิหารนี้ว่า “พระวิหารพระยืน” โดยไม่ต้องคอยนาน้อยบอก เมื่อกราบพระแล้ว น้าน้อยอธิบายว่า “เขาเชื่อกันว่าเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ตั้ง เดิมสมัยอู่ทอง ชาวบ้านเลยเรียกขานกันว่า หลวงพ่ออู่ทอง เป็นที่เคารพนับถือของ 5 มีนาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๘๓