ความรักของพ่อแม่ : หน้า 43/112

เพราะถ้าลูกอด ลูกหิวละ....พ่อ และแม่จะทำฉันใด ดวงใจคงจะ แตกสลายได้เช่นเดียวกัน ดังนั้น พ่อแม่ทุกคนจึงทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าตนเองจะ ต้องเสี่ยงภัยเพียงไร เพื่อลูกรักมีความสุข และปลอดภัย พ่อกับแม่ยอมได้ทั้งนั้น เวลาของการเป็นพ่อแม่นั้น ไม่มีกำหนด ไม่มีวันจบสิ้น ไม่ว่าลูกจะเติบใหญ่ แข็งแรงสักเพียงไหน ลูกจะยังคงเป็นหนูน้อยที่น่ารัก น่าเป็นห่วงของพ่อแม่ เสมอจนตราบชีวิตของท่านนั่นแหละ ๆ ลูกจึงเป็นทั้งที่เกิดทุกข์ และสุขได้พอ ๆ กัน ฉะนั้น...จะทำอย่างไรเล่า ลูกทั้งหลายจึงจะสามารถถอนไถ่บาปใหญ่หลวง ปลดปลงลงได้ หรือเล็กน้อยของพ่อแม่ให้ ให้ดวงใจที่มีแต่เนื้อแท้ของความรักของท่านหลุดจากแอกอัน หนักหน่วง เป็นอิสระ บรรจุไว้แต่ความสุขสดใส มีหนทางแห่งสุขล้วน ๆ เป็นที่ไป เป็นที่ยึดเหนี่ยวของดวงใจ ทดแทนกำลังวังชาที่นับวันมีแต่จะถดถอย ทุ่มเทจนหมดสิ้นแล้วให้กับชีวิตใหม่ คือลูก บุ เพราะ ญ...นั่นไง คือสิ่งที่ทดแทนได้แท้จริง ในเมื่อบุญกับบาปเป็นของตรงข้าม 9 กัน กัน เมื่อนำขึ้นบนตาชั่ง สิ่งใดมีปริมาณมากน้ำหนักก็จะถ่วงลง ทำให้ อีกสิ่งหนึ่งหมดสภาพการส่งผลได้ ดังนั้น สิ่งที่จะปลดแอกลวงใจของพ่อแม่ได้ ย่อมเป็น “บุญ” เป็นความ ชื่นใจที่ได้เห็นลูกของตนได้เข้าไปเป็นหนึ่งในสิ่งที่ท่านเคารพที่สุด คือ พระรัตนตรัย ด้วยการบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา เป็นความชื่นใจ..ที่ทำให้ท่านได้รับรู้ รับทราบ และสัมผัสได้ว่า ลูกน้อย ที่ทุ่มเทเลือดเนื้อแรงกาย แรงใจ ฟูมฟักมาอย่างสุดกำลังนั้น ได้เดินทางไปสู่ ความเป็นของสูงสุด ซึ่งย่อมหมายความว่า ทุกหยาดเหงื่อ กำลังขวัญ กำลังใจ ของท่านทั้งสองได้ไปกอบขึ้นเป็นรูปธรรมใหม่ คือพระภิกษุลูกชาย อันประกอบ ด้วยนามธรรมอันวิเศษ คือธรรมะของพระพุทธองค์ เอาไว้ภายในดวงใจของเรือน กายนั้น หลับตาลง....แล้วลองนึกถึงกระแสแห่งความสุขที่ไหลเอ่อมายังดวงใจ มีนาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔.