พุทธพลัง : หน้า 104/112

ไปถวาย พระพุทธองค์ยกพระหัตถ์ เนื้อหาธรรมครบถ้วน ปิดบาตรไว้ ตรัสว่า ก็เพราะได้อาศัยเรา" เย็นวันเดียวกันนั้น ณ โรง พระภิกษุทั้งหลายทูลอ้อน ธรรมสภา พระภิกษุทั้งหลายต่าง วอนให้พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงเล่า พูดถึงพุทธพลังว่า ช่างใหญ่หลวง เป็นที่น่าอัศจรรย์ เพียงช่วงเวลาฉัน คราเดียวเท่านั้น พระพุทธองค์ได้ ที่วิหาร กำชับว่าหากเห็นพระให้รีบ ประทานวิธีถึงอรหัตผล พร้อมปฏิ เรื่องราวในอดีตกาล พระพุทธองค์ ได้ตรัสเล่าดังต่อไปนี้ "ชีวก ในวิหารมีภิกษุอยู่มิใช่ หรือ" หมอชีวกหันหน้าไปมองพระ มหาปันถูก พระพุทธองค์ตรัสอีก หมอชีวกฯ จึงเรียกบ่าวมาสั่งให้ไป ๑๔ นิมนต์ท่านมา สัมภิทา คือความสามารถหยั่งรู้ จุลลกเศรษฐีชาตก ธรรมอยู่หน้ามุข ณ พระคันธกุฎี ปันถกผู้มีปัญญาโง่เขลา ซึ่งแม้พระ ท่านคิดว่า เราจักประกาศความที่ ถึงสี่เดือน ก็ยังจำไม่ได้ ในอดีตกาล สมัยพระเจ้า พรหมทัตครองราชสมบัติเมืองพา ราณสี ณ แคว้นกาสี จุลลกเศรษฐี พระจุลลบันถูกนั่งพิจารณา พิเศษอีก ๕ ประการแก่พระจุลล ได้เห็นได้ยินด้วยญาณวิเศษที่บรรลุ อรหันต์พี่ชายสอนคาถาบทเดียวให้ 0,000 ยังมีพระภิกษุเหลืออยู่ในพระวิหาร ให้พระเถระพี่ชายได้ประจักษ์ จึง นิรมิตพระภิกษุขึ้นมา ๑,๐๐๐ รูป แต่ละรูปต่างทำกิจต่าง ๆ กัน บุรุษรับใช้เข้าไปในวัด ได้เห็น พระอยู่เต็มวัด รีบวิ่งกระหืดกระหอบ กลับไปบอกนาย พระสัมมาสัม พุทธเจ้าตรัสสั่งเขาว่า “จงกลับยัง วิหารกล่าวว่า พระศาสดาตรัสหา ภิกษุชื่อ จุลลปินถูก" เขาทำตามรับ สั่ง แล้วก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง กราบ ทูลว่า “พระภิกษุทั้งหมด ล้วนชื่อ จุลลมันถูก พระเจ้าข้า” “ถ้าอย่างนั้น เธอจงสัมผัส มีอภิกษุผู้กล่าวขึ้นก่อนว่า อาตมา ชื่อจุลลบันถูก" ภิกษุที่เหลือนอกนั้น จักอันตรธานไป" เขาทำตาม พระ เถระจึงมากับเขา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จ เข้าโรงธรรมสภาด้วยพุทธลีลางาม เป็นบัณฑิตฉลาดเฉียบแหลม สา สง่าหาที่สุดมิได้ เสด็จขึ้นบวรพุทธ อาสน์ ทรงเปล่งพุทธรัศมี 5 ประการ ประดุจพระอาทิตย์ทอแสงอ่อน ๆ พระภิกษุทั้งหมดงดการพูดจา นั่ง เงียบนิ่งไม่ไหวติง ทรงแลดูด้วยจิต เมตตาและอ่อนโยน ทรงดำริว่า มารถรู้สิ่งบอกเหตุในเรื่องทั้งปวง วันหนึ่งระหว่างเดินทางไปเฝ้าพระ ราชา ท่านเห็นหนูตายอยู่กลางถนน ได้คำนวณฤกษ์ในขณะนั้นทันทีแล้ว กล่าวว่า “หนุ่มใดหากมีปัญญาดี คิดจะทำมาค้าขาย ให้เอาหนูตาย บริษัทนี้งามเหลือเกิน การคะนอง ตัวนี้ไปเริ่มต้นทำทุน ไม่ช้าเขาจะ มือคะนองเท้า หรือเปล่งเสียงไอ ประกอบอาชีพตั้งตนได้ เสียงจานของภิกษุแม้รูปเดียวก็ไม่มี หนุ่มยากจนคนหนึ่งชื่อ จูฟัน ภิกษุทั้งปวงนี้มากยิ่งด้วยความ เตวาสิก ได้ยินท่านจุลลกเศรษฐี เคารพในพระพุทธเจ้า หากเรานิ่ง บัณฑิตพูดชัดเจนทุกถ้อยคำ เมื่อ ไม่กล่าวแม้ตลอดกัปป์ ภิกษุทั้ง รถม้าของท่านเศรษฐีคล้อยหลังไป หลายจักนิ่งดุจเดียวกัน พระสุร แล้ว เขายืนดูซากหนูพร้อมกับ เสียงไพเราะราวเสียงพรหมตรัสถาม ขึ้นว่า "เธอทั้งหลายนั่งประชุมกัน พิจารณา ตามกิตติศัพท์ที่ได้ยินมา ท่านเศรษฐีผู้นี้ไม่เคยพูดจาเหลวไหล สิ่งใดแม้นไม่รู้จริง ท่านจะนิ่งไม่ปริ ปาก ครั้งนี้เห็นทีจะเป็นโอกาสดี เมื่อพระจุลลปันถกเถระนั่ง ด้วยเรื่องอะไร" ทรงสดับถ้อยคำ บนอาสนะเรียบร้อย พระพุทธเจ้า กราบทูลของพระภิกษุเรื่องเกี่ยวกับ ของเรา จะได้พิสูจน์ความจริงให้ ทรงให้พระเถระกระทำอนุโมทนาแก่ พระอรหันต์จุลลปินถูกแล้วตรัสว่า ประจักษ์ หมอชีวกฯ คราวนั้นพระเถระได้ "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พระจุลลปิน หนุ่มฟันเตวาสิกตัดสินใจ บันลือสีหนาทดุจราชสีห์หนุ่มยังปิฎก ถูกถึงความเป็นใหญ่ในธรรมเพราะ หยิบหางหนูขึ้นมา เขาเดินนิ้วหาง ทั้งสามให้กำเริบ คือ ท่านสามารถ อาศัยเราในชาตินี้ ปางก่อนนั้น หนูห้อยหัวร่องแร่งตรงไปยังตลาดสด สะกดผู้ฟังด้วยลีลาน้ำเสียง จุลลบันถูกถึงความเป็นใหญ่ในโภคะ ไปถึงก็ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้จะทำ ๑๐๒ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๕๕ และ