นางหนูกับช่างสลักหิน : หน้า 92/112

“ถ้าอย่างนั้น ท่านจง แมวได้ฟังก็โกรธขึ้นมาทันที ปล่อยเราเถิด เราจะหาเนื้อให้ ไม่ทันมองให้ดีว่าหนูอยู่ในถ้ำแก้ว กําเนิดเป็นหนูอาศัยอยู่บนกอง เงินกองทองนั้น และบ้านของ เศรษฐีต่อมาก็ถูกทิ้งร้าง เพราะ ไม่มีผู้สืบสมบัติดูแล ช่างสลักหิน ผู้หนึ่งจึงมาเก็บหินที่ทิ้งไว้ไปแกะ ท่านกินตลอดไป” ผลึก มันพุ่งตัวอย่างแรงหมายตะ ครุบหนูให้อยู่ในทีเดียวนั้น อก ได้เนื้อจากช่างสลักหินมาแล้ว ก็ หัวใจแตกตาถลนสิ้นชีวิตในทันที สลัก ตั้งแต่นั้นมา นางหนูเมื่อ ของมันจึงไปกระแทกกับถ้ำแก้ว นางหนูเที่ยวหากินอยู่ใน แบ่งให้แมวครึ่งหนึ่ง อีกส่วนหนึ่ง บริเวณนั้น เห็นช่างสลักหินบ่อย ๆ ตัวกินเอง ก็เกิดมีใจรักใคร่เมตตา คิดว่า อยู่มาวันหนึ่ง นางถูกแมว อย่าปล่อยให้เงินทองที่ฝังไว้ต้องถูก ตัวอื่นจับได้อีก นางก็ขอร้องให้ ทอดทิ้งเลย เราจะนำมาให้ชาย มันตกลงในทำนองเดียวกันอีก ผู้นี้ใช้ร่วมกับเรา นางหนูจึงต้องแบ่งเนื้อออกเป็น ๓ แล้วนางหนูก็คาบเงิน ส่วน ครั้นถูกแมวอื่นจับได้อีก กษาปณ์หนึ่งมาให้ช่างสลักหิน นางก็ขอร้องเช่นเดิมอีก เนื้อก็ถูก เขาเห็นแล้วจึงกล่าวว่า แม้ร่างของมันก็กระเด็นตกลงไป กองอยู่ในที่รก ๆ ด้านล่างถ้ำแก้ว นั้น แม้แมวตัวที่ ๒-๓-๔ ต่างก็ สิ้นชีวิตในทำนองเดียวกัน นับแต่นั้นมานางหนูก็ ปลอดภัย มันรู้สึกสำนึกในบุญคุณ ของช่างสลักหินเป็นอย่างมาก ได้คาบกษาปณ์มาให้เขาถึงวันละ ๒-๓ กษาปณ์ และต่อมาก็ได้ แบ่งออกเป็น 4 ส่วน ต่อมาถูก “แม่คุณเอ๋ย เจ้าคาบเอา แมวอีกตัวจับได้อีก... เนื้อก็ถูก กษาปณ์นี้มาทำไมเล่า “พ่อคุณ ท่านจงรีบเอา กินส่วนที่ห้าซึ่งเล็กที่สุด แบ่งเป็นชิ้น ๆ ถึง ๕ ส่วน นางหนู มอบเงินทองที่ฝังไว้ทั้งหมดแก่ เขาเพียงผู้เดียว ช่างสลักหินก็ดู แลหนูอย่างดีจนสิ้นอายุขัยของ กษาปณ์นี้ไปใช้ส่วนตัวบ้าง นำเนื้อ นางหนูซูบซีด ผ่ายผอม หนู มาเผื่อฉันบ้าง" ลงจนช่างสลักหินอดถามไม่ได้ว่า เรื่องนี้ พระพุทธองค์ทรง ช่างสลักหิน จึงนำเงินไปใช้ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น เมื่อทราบ สรุปว่า และแบ่งซื้อเนื้อมาให้หนูด้วย เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ทุกวัน เรื่องแล้ว เขาจึงสร้างถ้ำด้วยแก้ว แมวทั้ง ๔ ได้มาเป็นภิกษุ ผลึกใสให้นางหนูอยู่ แล้วสั่งว่า ทั้ง ๔ รูป จนกระทั่งวันหนึ่ง หนูถูกแมวจับ “แม่คุณ เจ้าจงนอนในถ้ำนี้ นางหนู ได้มาเป็นมารดา ได้จึงร้องขอชีวิต ให้สบายเถิด ถ้าแมวมันมาละก็ นางกานา “เพื่อนเอ๋ย ท่านอย่าฆ่า ด่ามันให้เจ็บเลยนะ” ส่วนช่างสลักหินได้มาเป็น เราเลยนะ” วันต่อมา นางแมวตัวหนึ่ง พระองค์เอง เราจะไว้ชีวิตเจ้าทำไม” “เรื่องอะไรเราจะไม่ฆ่า ก็ มาหา เพื่อจะมากินเนื้อส่วนแบ่ง เนื้อของเจ้าเป็นอาหารของเรา นางหนูตวาดมันทันที “ท่านอยากกินเนื้อเพียง ถึงหรือ ถึงต้องหาเนื้อให้ถึงกิน วันนี้วันเดียว หรืออยากกิน จึงอยากกินก็ไปกินเนื้อลูก ๆ ถึง (จากอรรถกถา พัพพุชาดกที่ ๒) “ไอ้แมวชั่วร้าย กูเป็นขี้ข้า ตลอดไปล่ะ” ชิ!” “ถ้าได้กิน เราก็อยากกิน พูดแล้วก็นอนกระดิกหาง ตลอดไป” เล่นในถ้ำแก้วผลึกนั้น ๙๐ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๕