การเกิดใหม่และกรรม : หน้า 101/112

“เวลานี้ มหาบพิตรประทับรับสั่ง มีใครเข้าใครออกมาแล้วเท่าไร ฉะนั้น อยู่กับอาตมภาพ หากมีราชกิจอันใดไม่รีบ เรื่องกฎแห่งกรรมกับทฤษฎีการเกิดใหม่ ด่วนนัก ราชบุรุษ หรือเสนาบดีมหา จึงมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด เพื่อ เติบโต นอีก” "เมื่อบุคคลตายแล้วเกิดอีกความรู้ ความฉลาด หรือประสบการณ์ต่าง ๆ เคยสั่งสมไว้หายไปไหนหมด ทำไมเมื่อ มาเกิดใหม่จึงต้องเรียนกันใหม่?" พระเจ้า อโศกตรัสถามทรงแย้มน้อย ๆ “เมล็ดพืชเป็นต้นว่า มะม่วง ที่ พระองค์นำลงปลูกนั้น พระองค์ทรงเชื่อ หรือไม่ว่ามาจากต้นใหญ่?” “เชื่อ พระคุณเจ้า” “เมื่อปลูก ทำไมจึงไม่เจริญเติบโต ในวันเดียว ทำไมจึงต้องรดน้ำ พรวนดิน ทะนุถนอมกันใหม่?” พระเถระย้อนถาม "?" พระเจ้าอโศก “อย่างไรก็ตาม” พระเถระวิสัชนา ต่อ “คุณสมบัติแห่งพืชนั้นยังคงเหมือน พืชต้นก่อน ได้เคยสั่งสมเอารสหวานมัน อย่างไร ก็คงมีคุณสมบัติอย่างนั้น ทำนอง เดียวกับบารมี หรืออาสวะที่บุคคลสั่งสม ไว้ในจิตใจของเขา คงเป็นคุณสมบัติของ เขาเสมอไป และแสดงออกโดยรูปแห่ง อำมาตย์จะต้องรอราชกิจนั้นไว้ก่อนจะนำ ให้เข้าใจเรื่องกรรมโดยตลอดก็ต้องพูด ลักษณะนิสัย ความโน้มเอียง แววของจิต ความกราบบังคมทูลต่อเมื่ออาตมภาพ เรื่องทฤษฎีการเกิดใหม่เมื่อมีการเกิดใหม่ (อุปนิสัย) และพื้นเพความประณีต หรือ กลับไปแล้ว แต่หากเป็นราชกิจรีบด่วน ก็ต้องสาวไปหากรรมดี กรรมชั่วในอดีต ความหยาบของจิต (อัธยาศัย) เช่นมีกองทัพจากแคว้นมหาอำนาจยกมา มีความสัมพันธ์กันอยู่อย่างนี้ “โดยนัยนี้ กรรมจึงเป็นสิ่งไม่ เพื่อโจมตีแคว้นมคธ เสนาบดีจะต้องนำ “ศาสดาของพระคุณเจ้า ยอมรับ สูญหาย ทำลายได้ยาก บุคคลจึงควร ความกราบบังคมทูลทันที การประทับรับ อย่างแน่นอนหรือว่าบุคคลตายแล้วจะ สั่งสมกรรมดีให้เป็นอุปนิสัยไว้ เมื่อสบ สั่งกับอาตมภาพก็ต้องหยุดพักไว้ก่อน เกิดอีก” อย่างนั้นใช่หรือไม่?” “ถูกต้องทีเดียว พระคุณเจ้า “ขอถวายพระพร! เรื่องกรรมหยุด ให้ผลชั่วคราวก็ทำนองเดียวกันนี้ โอกาสมันจะแสดงตัวออกในลักษณะ “หลักพระพุทธศาสนามีอยู่ว่า” อันน่าชื่นชูใจ” พระเถระตอบ “บุคคลผู้ยังมีเหตุปัจจัยให้ เกิดก็เกิดอีก เมื่อไม่มีเหตุปัจจัยให้เกิด ก็ไม่เกิดอีก” “ด้วยเหตุนี้" พระมหาเถระกล่าว "ก็อะไรเล่า คือเหตุ คือปัจจัย?” ต่อไป "จึงเป็นการยากที่จะเข้าใจ หรือ “กิเลสตัณหาอันเป็นเชื้ออยู่ในจิต เห็นกรรมโดยตลอดในช่วงชีวิตเพียงช่วง นั่นเองคือเหตุปัจจัย พระพุทธองค์เคย เดียว เสมือนข้าราชการของพระองค์เข้า ตรัสกับพระอานนท์พุทธอนุชาว่า กรรม ทำราชการเพียงวันเดียว เป็นเหตุสุดวิสัย เหมือนเนื้อนา วิญญาณเหมือนพืช ตัณหา ที่จะรอบรู้เรื่องราชการอันเขาทำกันมาแล้ว เหมือนยางในพืช เมื่อยางในพืชมีอยู่นำ อย่างไรในวันก่อน เดือนก่อน ปีก่อน เคย มาปลูก มีน้ำมีปุ๋ยหล่อเลี้ยง พืชก็เจริญ อ่านต่อฉบับหน้า มีนาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๙๙