ความสำคัญของโปโลนนะรุวะ : หน้า 62/112

ของศรีลังกา ซึ่งเราคงจะไม่พูดกัน มากนัก เดี๋ยวจะทำให้เสียเวลาเยิ่นเย้อ ออกไปเสียเปล่า ๆ เอาเพียงแต่ให้รู้ กันว่า พระเจ้าปรกรมพาหุนั้น มี แสนยานุภาพมาก และทำให้พระ พุทธศาสนาในเมืองโปโลนนะรุวะ เฟื่องฟูขึ้นขนาดสามารถเทียบเท่า อนุราธปุระ ได้เลยทีเดียว "ทำไมถึงต้องมีโปโลนนะรวะ?” ตอบกันตรงนี้อีกที อย่างง่าย ๆ สั้น ๆ ว่า ประเทศศรีลังกามีประชาชนแบ่ง เป็นสองเชื้อชาติ คือ ทมิฬ (Tamil) และสิงหล (Sinhalese) เมืองหลวง ใหญ่อยู่ค่อนไปทางเหนือเพื่อผลทาง การเมือง คือ อนุราธปุระ เพราะชน ชาวทมิฬนั้น มีหลักฐานหนาแน่นอยู่ ทางเหนือของประเทศ ดังนั้น เมื่อใด ที่ทมิฬแข็งแกร่ง เมื่อนั้นอนุราธปุระ ก็จะตกอยู่ในเงื้อมอำนาจของชนทมิฬ ที่มีศาสนาฮินดูเป็นที่ตั้ง ทำให้เกิด การบุกรุกทำลายล้างปูชนียสถานและ ปูชนียวัตถุอยู่เนืองๆ และขณะใดที่ อนุราธปุระโรยร้าง ขณะนั้นโปโลนนะ รุวะที่ถูกสร้างขึ้นในวาระที่ชาวสิงหล แหล่งเดียวที่ให้หลาย ๆ อย่างได้เท่า (ภาพบน) คีรีวิหาระอันงามสง่าและมีเสน่ห์ อย่างประหลาดล้ำ และเสริมสร้างมิให้พระพุทธศาสนา ใครสร้างโปโลนนะรุวะ ยังไม่ อันต้องลงใต้ต่ำลงให้สามารถรองรับ เทียมกับอนุราธปุระอันศักดิ์สิทธิ์ และราชบัลลังก์สิงหลต้อยต่ำก็จะโชติ ใคร่แน่ชัด แต่กษัตริย์เลื่องพระนาม ช่วงขึ้น เมื่อการเป็นอย่างนี้อยู่บ่อย ๆ เป็นที่รู้จักกันอย่างยังไม่มีใครเทียบ ในที่สุด โปโลนนะรุวะจึงยิ่งรุ่งเรือง เคียงหรือลบความยิ่งใหญ่ลงได้ คือ จนกลายเป็นอู่อันสําคัญแห่งพุทธศิลป์ "พระเจ้าปรกรมพาหุที่ ๑ ผู้ทรงเป็น ในขณะที่อนุราธปุระค่อย ๆ แปรสภาพ มหาราชของชาวสิงหล ขึ้นครองราช เป็นเมืองโบราณอันศักดิ์สิทธิ์ ปัจจุบัน ในปี พ.ศ.๑๑๕๓ มีรัชสมัยอยู่ระหว่าง นักท่องเที่ยวต่างไม่ค่อยไว้วางใจที่จะ ได้ทรงรื้อฟื้น ฟูมฟักสิ่งก่อสร้างทาง เดินทางไปยังอนุราธปุระได้ เพราะ พระพุทธศาสนา บูรณะซ่อมแซมและ ประเทศศรีลังกาเองยังไม่สามารถควบ เพิ่มเติมอ่างเก็บน้ำยักษ์ที่เรียกกันว่า คุมสถานการณ์ระหว่างสองเผ่าพันธุ์ แท็งค์ (Tank) เพื่อความอุดมสมบูรณ์ "โปโลนนะรวะ” จึงเป็นแหล่งใหญ่ ในเรื่องการชลประทาน น้ำกินน้ำใช้ที่ ๖๐ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๕