ความสำคัญของการบรรพชา : หน้า 24/112

ฆราวาสเป็นที่คับแคบ เป็นทางมาแห่งธุ เชน ต์ วร์ R แห่งความบริสุทธิ์และหลุดพ้น หลังพุทธกาล ณ พระนคร ปาตลีบุตร มีกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการ มากพระองค์หนึ่งชื่อ พระเจ้าธรรมา โศกราช (พระเจ้าอโศกมหาราช) ผู้ เป็นเอกอัครศาสนูปถัมภ์ในพระบวร พุทธศาสนา วันหนึ่ง หลังจากพระเจ้าธรร มาโศกราชได้ทรงบำเพ็ญพระราช กุศลเสร็จเรียบร้อยแล้ว มีความปีติ แล้วเกิดความคิดขึ้นว่า “เราบำเพ็ญ บุญในพระพุทธศาสนาเป็นอันมาก คงจะนับได้ว่า เราเป็นญาติกับพระ ศาสนาแล้วกระมัง” จึงได้ตรัสถาม ปัญหาพระมหาเถระว่า “ข้าแต่พระ - ผู้เป็นเจ้า ตัวข้าพเจ้านี้จะนับได้ว่า - เป็นญาติกับพระศาสนาได้หรือยัง?” แม้บวชเป็นคนไม่มีเหย้าเรือน มีแต่ภาชนะแห่งผู้ขออยู่ แล้วไม่ทำ ใคร ๆ ในโลกให้เดือดร้อน การ บรรพชานั้นยังประเสริฐกว่าความ เป็นจักรพรรดิ (ชา.ขุ.) ส่วนการบรรพชาเป็นโอภาสสว่าง ญาติพระศาสนา เป็นทางรําเนิน ของบัณฑิตโดยแท้ ในสังคมของมนุษย์ จำเป็น ต้องรวมกันเป็นหมู่อยู่กันอย่างญาติ มิตร ยิ่งใครมีพวกพ้องมากมีญาติที่ ดีมากเพียงใด ย่อมเป็นฐานที่จะทำ ให้ผู้นั้นมีความสุขสงบ มีความสะ ดวกสบายในสังคมเป็นอย่างมากและ จะน่าภูมิใจสักปานใด ถ้าเราได้เป็น ญาติกับพระพุทธศาสนา ศาสนา พระโมคคัลลีบุตรติสสมหา เถระจึงถวายพระพรว่า “ดูกร มหา บพิตร พระองค์หรือเป็นญาติกับ พระศาสนา ?” พระเจ้าธรรมาโศกราช จึงได้ ตรัสถามต่อไปอีกว่า “ข้าแต่พระผู้ เป็นเจ้า ข้าพเจ้าสละทรัพย์ถึง ๙๖ โกฏิ สร้างพระวิหารและพระสถูปถึง ๘๔,000 ยังมิได้ชื่อว่าเป็นญาติใน พระพุทธศาสนาก็ข้าพเจ้าจะกระทำ กุศลใดเล่า จึงจะได้เป็นญาติในพระ พุทธศาสนา” “ดูกรมหาบพิตร ผู้กระทำ กุศลดังกล่าวได้ชื่อว่า ทายก แต่ ผู้ใดให้บุตรธิดาบรรพชาอุปสมบทใน พระธรรมวินัย ผู้นั้นจึงจะได้ชื่อว่า เป็นญาติกับพระพุทธศาสนา” แล้วพระมหาเถระได้แสดง ๒๒ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๕