ความสุขทางธรรมและการบรรพชา : หน้า 30/112

การบรรพชา อุปสมบท ต่อจากหน้า ๑๘ จึงจะเป็นสุข ๒. ความสุขทางธรรม เรียกว่า สามิสสุข ความสุขชนิดนี้เป็นความสุข อันแท้จริงของมนุษย์ เป็นความสุขที่ ไม่กลับกลายเป็นทุกข์อีก เพราะเป็นที่ สิ้นสุดแห่งความทุกข์ทั้งปวง เรียกว่า นิพพาน การเสาะแสวงหานิรามิสสุข ซึ่ง ไม่ต้องอิงวัตถุภายนอกนั้น มิใช่สิ่งที่ จะหาพบกันได้ง่าย ๆ ถ้าพระสัมมา “เรานี้เมื่อยังหนุ่ม เกศายังดำ สนิท บริบูรณ์ด้วยความหนุ่มที่กำลัง เจริญยังอยู่ในปฐมวัย มารดาบิดาไม่ ปรารถนาจะตามใจ พากันร้องไห้ น้ำตานองหน้าอยู่ เรายังปลงผมและ หนวด ครองผ้าย้อมฝาดออกจากเรือน บวชเป็นผู้ไม่มีเรือนเสียได้ เหตุจูงใจให้ออกบวชในสมัย พุทธกาล ในสมัยพุทธกาล มีผู้รู้ตามเห็น ตามคำสอนของพระบรมศาสดา แล้ว เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ออกบวชสําเร็จเป็นพระอรหันต์กัน มากมาย ตัวอย่างเช่น พระทัพพมัลลบุตร สัมพุทธเจ้ามิได้ทรงอุบัติขึ้น ใครเล่า เรื่องมีอยู่ว่า ขณะที่ท่านเจริญ อยู่ในครรภ์ ใกล้กำหนดประสูติกาล จะเป็นผู้ชี้แนะ แม้พระพุทธองค์เองก็ พระมารดาก็ด่วนสิ้นพระชนม์เสียก่อน เถอะ กว่าจะทรงพบความสุขชนิดนี้ คนทั้งหลายเข้าใจว่าท่านสิ้นพระชนม์ ก็ต้องทรงบำเพ็ญเพียรอย่างยิ่งยวดใน อยู่ในครรภ์ พร้อมพระมารดาแล้ว จึง พระชาติสุดท้ายถึง 5 ปี แทบจะสิ้น เชิญพระศพที่ยังสดอยู่ไปถวายพระ พระชนม์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ในที่สุด เพลิงตามประเพณีของชาวอินเดีย ก็ทรงค้นพบ และสามารถชี้แนะกุศโล บายอันเป็นทางตรงสู่พระนิพพานด้วย สมัยนั้น ขณะที่ไฟกำลังลุกลาม ครรภ์ พระมารดาก็ระเบิดออกเพราะความ ฆราวาสเป็นที่คับแคบ เป็นทาง ร้อน ร่างของพระทัพพมัลลบุตรหลุด สว่าง ผู้อยู่ครองเรือน จะประพฤติ ธรรมดาทารกแรกเกิด ถ้าตกกระแทก การบรรพชาว่า มาแห่งธุลี ส่วนการบรรพชาเป็นโอกาส กระเด็นออกไปตกอยู่บนกอหญ้าแฝก พรหมจรรย์ให้บริสุทธิ์ บริบูรณ์ ด้วยดีเหมือนสังข์ที่ขัดแล้วย่อมไม่ได้ ขนาดนั้นยากที่จะรอดชีวิต แต่ท่าน กลับรอดมาได้ราวปาฏิหาริย์ และ เราพึงปลงผมและหนวด ครองผ้าย้อม ฝาดออกจากเรือน บวชเป็นผู้ไม่มี เจริญวัยอยู่ในความดูแลของพระอัยยิกา นับว่าท่านรอดตายอย่างน่า ๒๘ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๕ ประโยชน์เกี่ยวข้องด้วยเรือนเถิด” อัศจรรย์ถึง ๒ ครั้ง คือครั้งแรกเมื่อ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเล่า พระมารดาสิ้นพระชนม์ ซึ่งปกติทารก เหตุการณ์เมื่อครั้งเสด็จออกบรรพชาว่า ในครรภ์มักตายตามทันที แต่ท่านกลับ