พระวิหารพระยืนและความเชื่อทางศาสนา : หน้า 86/112

ชาวบ้านมาก แม้กระทั่งชาวจีนก็มาสักการะ บูชา ถึงขนาดสมัยก่อนเคยจัดงิ้วแก้บนหน้า พระวิหารบ่อย ๆ” ด้านหลังของพระประธานเป็นผนังฉาบ ทั้งซ้ายและขวา ปูนถึงเพดานกั้นส่วนหลัง แต่ปิดไม่หมดนะ มี ช่องทางให้เราเดินผ่านเข้าไปได้ทั้งซ้าย พี่นิภาผู้ว่องไวเดินเข้าไปก่อนแล้วย้อนมาปุ๋ยใบ้ ส่งสัญญาณให้ฉันตามเข้าไป น้าน้อยยิ้มขำ ๆ ๑๐ แล้วก็เดินนำหน้า พอพ้นช่องทางเดินฉันก็เห็น พระพุทธรูป องค์ ประทับนั่งเรียงรายล้อม เป็นหมู่ได้ระยะงามเชียวละ แล้วก็ไม่บังกันด้วย แสดงว่าตั้งใจจัดให้งามแต่แรก มิใช่สร้างทีละ "พระวิหารพระยืนนี้เขาสันนิษฐานกันว่า เดิมคงเป็นโบสถ์เก่าของวัดก่อนที่จะได้รับการ ปฏิสังขรณ์และสถาปนาในสมัยรัชกาลที่ ๒ บ้างก็ว่าวัดนี้คงมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น บ้างก็ว่าสร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง “เอ๊ะ! ยังไงกันแน่” เสียงพี่นิภาพึมพำ น้าน้อยคงได้ยินจึงอธิบายต่อไปว่า “พระพุทธรูปหมู่นี้มีลักษณะพระพักตร์ เป็นแบบอยุธยานะ ต่างจากสมัยเชียงแสนและ สุโขทัย ตรงที่มีไรพระศกด้วย ส่วนพระศกที่ เป็นก้นหอยมีขนาดเล็กมากอย่างที่เรียกว่า หนามขนุน ยอดพระเมาลีเป็นเปลวไฟ พระ องค์สององค์แล้วนำมาตั้งไว้ องค์ใหญ่สุดอยู่ กลาง เป็นปางสมาธิ ผินพระพักตร์ไปทาง ค. ตะวันออก (หันเข้าหาผนังกั้น) ส่วนองค์ที่อยู่ ล้อมรอบมีขนาดย่อมและเล็กลดหลั่นลงมา ตามลำดับชั้น มีอยู่ ๒ ปางคือ กลุ่มที่นั่งหน้า องค์ใหญ่เป็นปางมารวิชัย กลุ่มที่ผินพระพักตร์ ไปทางเหนือและใต้เป็นปางสมาธิ ส่วนพระ โมคคัลลาน์ พระสารีบุตร พุทธอัครสาวก ยืน ประนมมือเข้าเฝ้าพระพุทธองค์อยู่ด้านข้างทั้ง ซ้ายและขวา าลาการเปรียญทรงโรง พักตร์ค่อนข้างแข็งแต่ก็งาม เข้าใจว่าคงจะ เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนกลาง เพราะ ช่วงนี้พระพุทธรูปมีลักษณะงามที่สุดของอยุธยา เอ้า... หลาน ๆ มาเถอะ ทางนี้หมดแล้ว เรา ย้อนกลับไปพิจารณาพระพุทธรูปยืนอีกทีดีกว่า” ว่าแล้วน้าน้อยก็พาเราเดินย้อนออกมาด้าน หน้าแล้วพูดว่า “น้าบอกเธอแต่แรกแล้วว่าชาวบ้านเรียก หลวงพ่ออู่ทอง ก็ลองพิจารณาพระพักตร์ มี ลักษณะค่อนข้างแข็งกว่าสมัยอยุธยาตอนกลาง ๘๔ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๕