ความเป็นผู้ให้ในธรรมชาติ : หน้า 47/128

อายุแห่ง ใ โดย : เสน่ห์ ธรรมยิ่ง ทะ ามกลางธรรมชาติอันงดงามที่สัมผัสได้จากดวงใจอันอ่อนโยนของมนุษยชาติ คงไม่อาจมีใครปฏิเสธได้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในธรรมชาตินั้น คล้ายบ่งบอก ถึงความเป็นผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่อย่างมิได้หวังผลตอบแทนอันใด พระอาทิตย์เป็นมารดาของผืนแผ่นดิน ให้พลังงานและแสงสว่างเป็น การดูแลรักษา ในยามราตรีก็มีดวงจันทร์และดวงดาวระยิบบนฟากฟ้า คอยเอื้อ แสงให้ความสว่างไสวขึ้นแทนที่ แม่น้ำลำคลองและมหาสมุทรทั้งหลาย ต่างก็ เป็นมารดาของท้องฟ้าที่กลั่นตัวตกลงมาเป็นละอองฝน โปรยปรายให้ความชุ่มฉ่ำ บำรุงเลี้ยงชีวิตของพืชพันธุ์ธัญญาหารให้เจริญงอกงาม ขณะเดียวกันต้นไม้และ ดอกไม้ก็ผลิดอกออกผลเป็นอาหารบำรุงเลี้ยงสิ่งมีชีวิตต่างๆ รวมทั้งมนุษย์ผู้ได้ ชื่อว่าเป็นสัตว์ประเสริฐที่สุดอีกด้วย เมื่อหันกลับมาดูสังคมมนุษย์ทุกคนต่างล้วนต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ไม่มีใครเลยที่จะยอมรับว่า เขาสามารถมีชีวิตอยู่ ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาอาศัยใคร เพราะอย่างน้อย ที่สุดเมื่อแรกลืมตาขึ้นมาดูโลก ก็ยังพบสายตา เอื้ออาทรและอ้อมอกแฝงไออุ่นของแม่และพ่อ คอยให้ความรักความดูแลเอาใจใส่ เลี้ยงดูอุ้มชู จนเติบใหญ่ และเมื่อมีชีวิตแวดล้อมไปด้วยผู้ คนท่ามกลางความเป็นไปทั้งดีและร้ายในสังคม ก็ล้วนต้องแสดงบทบาทของผู้ให้และผู้รับตาม โอกาสอันควร จะมีใครคิดบ้างหรือไม่ว่า การอยู่รอด ของทุกชีวิต ที่สืบทอดกันมาอย่างต่อเนื่อง กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๗ ๔๕