การปกครองและวรรณะในสังคม : หน้า 80/128

กับใครก็ไม่ได้ นอกจากพวกของตัวเอง และโทษแก่ประเทศ กล่าวคือ ทำให้ ไม่สามารถมีทรัพย์ได้ เรียนหนังสือแม้ การปกครองเป็นไปได้ง่ายกว่า แต่ทว่า เพียงเล็กน้อยก็มิได้ จับต้องสัมผัสคน ก็สร้างความกดดัน และเฉื่อยชาให้ได้ นอกชนชั้นก็ถือเป็นความผิดอันฉกาจ อีกประการหนึ่ง โดยเฉพาะในกลุ่ม และอารมณ์ ให้ทั้งข้อคิด และความ เข้าใจ ให้รูปลักษณ์ในเรื่องของปรัชญา และแนวความคิด ซึ่งอาจจะด้วยอิทธิพลของวรรณ แปลก แหวกแนวออกไป ทำให้เมื่อ ฉกรรจ์ ซึ่งคนเหล่านี้ ที่แท้ก็คือชน วรรณะศูทร และแพศย์ เพราะถึงจะ กรรมเล่มนี้ ที่ทำให้ชนชั้นสูงทั้งหลาย เผ่าพื้นเมืองผู้มีผิวกายดำคล้ำ โง่เขลา ทำความดีตามภาระของวรรณะสัก ในยุคปลายของยุคนี้เริ่มเกิดความคิด เพราะห่างไกลจากแหล่งอารยธรรม แต่ ประการใด ก็มิอาจจะขยับเขยื้อน หว่ามีจำนวนมากจนอาจทำให้เดือด ฐานะของตนเองให้ขึ้นสูงหรือดีขึ้นไปได้ องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า หรือเจ้าชาย จึงจําเป็นต้องข่มไว้ด้วยวิธี ทำให้เกิดความเฉื่อยชา ขาดความ ร้อนได้ การเหล่านี้ โดยกำหนดให้มีหน้าที่ทำ แต่งาน คบค้าแต่พวกตน จะทำมา กระตือรือร้น ซึ่งเป็นผลร้ายของ สภาวะโดยทั่วไปของประเทศ ANDMAAN:1ÏN|may sasiaaa: pppfangstag muaważnagdanñaśhi. namatagalan DFANYDMÍ Maainama:amd|zn|qa Kiðanmakmu:1gAŽNAIS-N ADIŠEMYSSNAMI: JAGÜIHAN ส่วนหนึ่งจากคัมภีร์พระเวทย์ หรือ Vela Manuscrips ซึ่งเป็นภาษาสันกฤตอันงดงาม ค้าขายหรือว่าเรียนหนังสือไม่ได้ เพราะ ส่วนวรรณะจัณฑาล ก็เท่ากับ กฎแห่งวรรณะได้กำหนดไว้แน่ชัดแล้ว เป็นการจำกัดการแสดงความสามารถ ชนชั้นใดมีหน้าที่ทำกิจกรรมประเภทใด ของทรัพยากรบุคคล เกิดการเสีย จะทำงาน หรือทำหน้าที่ข้ามชนชั้นไม่ ทรัพยากร และการใช้ทรัพยากรได้ไม่ ได้ ถือเป็นความผิดอย่างมาก โดย เต็มที่ ในขณะที่คนในวรรณะนี้ก็ต้อง เฉพาะอย่างยิ่งการแต่งงาน หรือถ้า กิน ต้องใช้เช่นเดียวกับคนในวรรณะ บังเอิญมีการได้เสียกันเกิดขึ้นในระหว่าง อื่น ๆ ชนชั้นอื่นกับจัณฑาล ชนชั้นนั้นจะถูก วรรณกรรมขึ้นงานที่ยุคนี้ได้ทิ้ง ปรับให้ตกเป็นจัณฑาล สิ้นโอกาสใด ๆ ไว้ให้แก่คนรุ่นหลังคือ วรรณกรรม ชื่อ ที่เคยมีสิทธิ์ได้รับไปในทันที มหาภารตยุทธ เป็นภาษาสันสกฤตที่ การปกครองเช่นนี้ ให้ทั้งคุณ ร้อยกรองไว้อย่างงดงามให้ทั้งภาพพจน์ ๗๘ มกราคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร สิทธัตถะ ได้ชี้ให้เห็นเหตุของทุกข์และ ความไม่เท่าเทียม จึงทำให้ชนในระดับ ผู้นำามากมายเกิดความซาบซึ้ง เข้าใจ และเห็นด้วย ทำให้เกิดเป็นพระพุทธ ศาสนา ที่ซีกโลกตะวันตกเชื่อว่า เป็น ศาสนาแห่งปรัชญาในการดำรงชีวิต นี่คือ เรื่องราวโดยย่อที่สุดของ ชนเผ่าอารยัน ผู้เข้ามาสร้างความรุ่ง เรื่องอย่างเอกอุให้แก่แผ่นดินอินเดีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการรวบรวมเข้า ไว้ให้เป็นแผ่นดินเดียวกัน ตลอดจน มาตรฐานในการปกครอง และภาษา ซึ่งทั้งโลกต่างต้องยอมรับว่า "สันสกฤต” คือที่มา และรากฐานของความรุ่งเรือง จึงแม้จะไม่มีร่องรอยของถาวร วัตถุ แต่วรรณกรรม และภาษาของ ชนเผ่าอารยัน ได้ให้อะไรที่มากกว่า แก่ประเทศอินเดียและโลก นั่นคือข้อ คิดขั้นพื้นฐานของชีวิตที่จะนำไปสู่ความ ลุ่มลึกเชิงปรัชญาต่อไป คิดว่าฉบับหน้า คงจะเป็นฉบับ ที่ได้เข้าไปถึงการเริ่มต้นของพระพุทธ ศาสนา เพื่อปู และเปิดเส้นทางไปสู่ การสร้าง “สาญจี” พุทธศาสนเจดีย์ ต้นแบบของโลก ที่ไม่อาจลืมได้ ไม่ว่า จะเป็นเรื่องถาวรวัตถุ ปรัชญา หรือ ว่าความทรงจำ