การตัดสินใจเรื่องที่อยู่อาศัย : หน้า 114/128

“ทำอะไรเป็นเล่นไปหมด..... กลับจากโรงเรียนสวัสดีพ่อกับแม่ แล้วยัง” เธอดุลูก “สวัสดีครับคุณพ่อ..... สวัสดี ครับคุณแม่” เห็นแม่เอาจริงทั้งคู่จึง เลิกเล่น “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า....” สั่งลูกแล้วหันมาถามผม “จะทาน ข้าวพร้อมลูกเลยไหมคะ" “ดีเหมือนกัน จะได้อาบน้ำ อาบท่านอนหลับยาวไปเลย” ว่าฉันห่วงลูก” “หาซื้อที่ใหม่เลือกเอาที่ใกล้ โรงเรียนหน่อย....เราย้ายมาแล้วครั้ง หนึ่ง...ทำไมจะย้ายอีกครั้งเ รั้งเพื่อตั้งตัว ไม่ได้...” ภรรยาของผมทำท่าจะค้าน ผมจึงรีบยกมือห้าม “ฟังพี่พูดให้จบก่อน...พี่ไม่ได้ งกเงินจนลืมคิดหน้าคิดหลัง....พี่เคย คิดมานานแล้วว่าที่ของเรานั้นเหมาะ จะเอามาสร้างหอพัก...นักศึกษาที่ มาเข่าอยู่ไม่ว่าจะไปเรียนหรือกลับ หอพัก...จะทั้งสะดวกและปลอดภัย.... พี่ต้องขับรถเข้าไปทำงานในกรุงเทพฯ ทุกวัน.... พูดจริงๆ พี่สงสารพวก เด็กๆ เข้าบ้าน ซื้อที่ของเราอีกรายหนึ่ง” ภรรยาผม ผมตื่นแต่เช้าออกมาเดิน รอบๆ บ้านด้วยความรู้สึกสดชื่น ปลอดโปร่งอยู่พักใหญ่ แล้วจึงกลับ “เมื่อวานนี้มีคนมาติดต่อขอ ยกนํ้าต้มสมุนไพรเครื่องดื่มประจำ ของผมมาให้ พร้อมกับเล่าเรื่องนี้ ผมกับพี่นั่งสมาธิก่อนนอน ทุกวัน...นั่งสมาธิแล้วนอน หลับสบายดีออก...คุณพ่ออย่าไป ให้ฟัง “รายนี้บอกว่าจะสร้างตึกทำ หอพักสำหรับนักศึกษา เพราะเห็น เชื่อคนโง่บอกนะครับว่า ว่าที่ของเราอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย นั่งสมาธิแล้วเป็นบ้า แห่งใหม่...เขาให้ราคาสูงกว่าทุกราย.... เขาอยากได้ค่าตอบเร็วที่สุด พี่จะ ว่ายังไง” ผมถามจำนวนเงิน พอได้ ฟังผมสามารถตัดสินใจได้โดยไม่ต้อง เสียเวลาคิด “ขายไปเถอะ....” “แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหน....ตรง นี้ลูกไปโรงเรียนสะดวก...บอกตรง ๆ ๑๑๒ มกราคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร “ตรงนี้เขาจะทำหอพักนัก ศึกษานะพี่ ไม่ใช่หอพักนักเรียน” “พี่เข้าใจ.... ไม่ว่าจะเป็นนัก เรียนหรือนักศึกษา.... เขาก็คือเด็ก นั่นเอง วันหนึ่งถ้าลูกเราได้เข้า เรียนที่มหาวิทยาลัยนี้ เราก็ให้แก มาเช่าหอพักนี้แหละอยู่ “แล้วเราจะย้ายไปอยู่ไหน....” “ไม่เป็นไรเรื่องนี้พี่จัดการเอง” ในที่สุดเราก็ซื้อที่ดินได้กว้าง เป็นไร่อย่างเคย แล้วสร้างบ้าน กะทัดรัดสำหรับเราสี่ชีวิต ก่อน โรงเรียนเปิดภาคต้น ลูกทั้งสองตื่น เต้นที่จะได้ไปโรงเรียนใหม่ ได้พบ เพื่อนใหม่และบรรยากาศใหม่ ๆ “ป๊ะป๋าอยากไปโรงเรียนกับ