นครหริภุญชัยและการปกครอง : หน้า 75/128

ลำพูน สถาปนานครหริภุญชัยขึ้น โดยมีนครหริ อธิบายว่า เริ่มต้นแต่รามัญประเทศไปจนจด ภุญชัยกับนครเขลางค์ (ลำปาง) เป็นราชธานี เมืองญวน และตั้งแต่พม่าไปจนถึงแหลมมลายู ในจํานวนผู้ติดตามพระนางจามเทวีนั้น มีพระ คือได้แก่ประเทศทั้งหมดที่อยู่ระหว่างอินเดียกับจีน สงฆ์ผู้ทรงพระไตรปิฎก ๕๐๐ รูปไปด้วย พระนาง หรือที่ชาวตะวันตกเรียกว่าอินโดจีนเป็นสุวรรณภูมิ จามเทวีและเชื้อพระวงศ์ของพระนางล้วนเป็น ทั้งนั้น ปัญหาอยู่ที่ว่า เมืองหลวงหรือราชธานีของ พุทธศาสนิกชนผู้มีศรัทธาแก่กล้าทั้งสิ้น ภายใต้ สุวรรณภูมิครั้งที่ปรากฏในพงศาวดารลังกานั้น การปกครองโดยธรรมของกษัตริย์เหล่านั้น นคร อยู่ที่ไหน หริภุญชัยเจริญรุ่งเรืองมีข้อความที่เขียนไว้ว่านคร ฌอง บัวเซลลิเยร์ นักประวัติศาสตร์และ หริภุญชัยมีหมู่บ้าน ๕๐๐ ตำบล มีวัด 5,000 วัด โบราณคดี มาขุดค้นพบโบราณวัตถุในสมัย มีพระสงฆ์ ๕,๐๐๐ รูป ในจำนวนนี้ประมาณ ๕๐๐ อาณาจักรฟูนันที่ จ.อู่ทอง นำไปสู่การถกเถียง รูป เป็นผู้ทรงพระไตรปิฎก เชื้อวงศ์ของพระนาง กันว่าอาณาจักรฟูนันน่าจะอยู่ที่อู่ทองมากกว่าจะ จามเทวีได้ครอบครองนครหริภุญชัยสืบต่อมากว่า อยู่ในดินแดนเขมรปัจจุบัน นอกจากนี้ยังพบว่า ความเจริญรุ่งเรืองของฟูนัน มีการย้ายจุดศูนย์ ๖๐๐ ปี ธรรมทาส พานิช ได้อ้างนักโบราณคดี กลางไปตามยุคสมัย เช่น ใน พ.ศ. ๒๐๐-๙๐๐ และนักวิชาการทางศิลปะ เช่น ท่านอาจารย์ศิลป์ พีระศรี ว่าศิลปะศรีวิชัยนั้น มาตั้งรกรากที่ไชยา ก่อน แต่มีสายหนึ่งขึ้นไปจนถึงเชียงแสน ประวัติศาสตร์ล้านนาเริ่มต้นขึ้นเมื่อพระยา มังรายทรงสร้าง "นพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่” ใน พ.ศ.๑๘๓๙ นับถึงปัจจุบันมีอายุเกือบ ๗๐๐ ปี แม้ไม่เก่าแก่นักแต่ก็มีตำนานที่ย้อนยุค เป็นหลัก ฐานที่กล่าวถึงอิทธิพลของชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ ในดินแดนประเทศไทยปัจจุบัน ก่อนอาณาจักร ขอมจะเกิดขึ้นเสียอีก เชื่อกันว่าไปอยู่ปากแม่น้ำโขง รวมอาณาบริเวณ อิสานตามลุ่มน้ำโขง และแยกลำน้ำชี-มูล บริเวณ จังหวัดอุบลราชธานี ศิลปะที่บ้านกานเหลืองใน จังหวัดอุบลราชธานี เท่าที่ตรวจดูเป็นศิลปะสืบ สกุลได้จนถึงบ้านเชียง และที่บ้านปะอาว ชุมชน บ้านปะอาว ซึ่งใช้เทคโนโลยีผลิตทองเหลืองตาม แบบโบราณ และทำเหมืองสำริดในยุคบ้านเชียง เขาบอกกับผู้เขียนว่า พวกเขาเป็นกลุ่มหนึ่งที่เชื่อ ว่าบรรพบุรุษมาจากแอ่งสกลนคร สำหรับพงศาวดารจีนซึ่งถูกอ้างบ่อย และ เมื่อครั้งพระเจ้าอโศกมหาราชทำตายสั่ง ท่านธรรมทาส พานิช ได้นำมาเขียนในหนังสือ คายนาแล้ว ทรงอาราธนาพระโมคคัลลีบุตรติสส พนม ทวาราวดี ศรีวิชัย ท่านธรรมทาสได้กล่าว เถระ เลือกพระอรหันต์ส่งไปเผยแผ่พระพุทธ ถึงรัฐเตี้ยนสุน ในแถบลุ่มน้ำตาปี กล่าวว่าประ ศาสนายังนานาประเทศ เมื่อ พ.ศ. ๒๐๓ ได้พระ เทศเตี้ยนสุนมีกษัตริย์ ๕ พระองค์ ล้วนเป็น โสณะและพระอุตตระมายังดินแดนสุวรรณภูมิ ประเทศราชของกรุงพนม ติดต่อได้กับชุมชน สุวรรณภูมิจะอยู่ที่ไหนแน่ ข้อนี้ถกเถียงกันมา นาน นักวิชาการฝ่ายไทยอ้างเขานครปฐมเป็น ราชธานีของสุวรรณภูมิ พวกพม่าอ้างว่า เมือง ดังเบี้ย (ต้องกิน) ในทิศตะวันออก ทางตะวันตก ติดต่อได้กับอินเดีย (ในยุคนั้นกรีกเข้ามามีอำนาจ ปกครอง) ปาร์เซีย (ในช่วงนั้นก็มีอิทธิพลของกรีก ตะวันตกกับตะวันออกมาพบกัน ชาวอาหรับเรียก สะเทิม อันเป็นเมืองมอญข้างฝ่ายได้เป็นสุวรรณ หนาแน่น) รัฐเตี้ยนสุนเป็นตลาดการค้าที่พ่อค้า ภูมิ ฝ่ายเขมร และพวกหลวงพระบาง เวียงจันทน์ ก็อ้างว่าประเทศของเขาเป็นสุวรรณภูมิเหมือนกัน จุดนี้ว่า ซาบาก (ชะวะกะ) ใครจะอ้างอย่างไรก็ถูกด้วยกันทั้งนั้น เพราะชอบ เขตของสุวรรณภูมิ ตามที่ศาสตราจารย์ริส เดวิลส์ อ่าน ฉบับหน้า กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๙