การสอนธรรมะและการนั่งสมาธิในครอบครัว : หน้า 116/128

คําพูดของลูก ทำให้ผมกับภรรยา ชวนกันเข้าวัดฟังธรรม และนั่งสมาธิ เพื่อทำหน้าที่เป็น พ่อแม่ที่สมบูรณ์ สมกับคำว่า เป็นผู้บังเกิดเกล้าของลูก ๑๑๔ มกราคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร เหนื่อยปล่อยให้พ่อนอนเถอะ” “อันที่จริงนานๆ ได้ใส่บาตร บ้างก็ดีเหมือนกัน....พรุ่งนี้ช่วยปลุก พี่ด้วย” “ค่ะ” กับผมราวกับว่าแกเป็นพ่อผมเป็นลูก “ที่โรงเรียนครูสอนให้เด็กนั่ง สมาธิกันทุกคนหรือเปล่า” ภรรยา ผมถาม “สอนทุกคนครับ...คนฉลาด จะเชื่อครู...แต่คนโง่ไม่เชื่อ....ผมกับ น้องเชื่อครูเหมือนกัน” ระหว่างทานข้าวเช้า คุณย่า “ทำไมลูกไม่เล่าให้พ่อกับแม่ ฟังว่าครูสอนนั่งสมาธิ” ผมถาม ชมหลานชายว่าเป็นเด็กดี และถาม ว่าคิดอย่างไรจึงใส่บาตร “ผมอยากได้บุญครับ.... คุณครู ที่โรงเรียนใหม่สอนว่า.... ถ้าใครเป็น เด็กว่าง่าย... ตั้งใจเรียน..... รักพ่อ รักแม่... รักญาติทุกคน... คนนั้น จะไม่ตกนรก จะได้ขึ้นสวรรค์” “ใส่บาตรพระล่ะ...ได้อะไร จ๊ะ” คุณย่าซักต่อ “พ่อชอบพูดว่า คนนั่งสมาธิ เป็นคนบ้า....ผมกับน้องก็เลยตกลง กันว่าจะไม่บอกให้พ่อกับแม่รู้” คำพูดของลูกทำให้ผมกับ ภรรยา ชวนกันเข้าวัดฟังธรรมและ นั่งสมาธิ เพื่อทำหน้าที่เป็นพ่อแม่ที่ “ได้บุญครับ.... จะยิ่งได้ขึ้น สมบูรณ์ สมกับคำว่า เป็นผู้บังเกิด เกล้าของลูก สวรรค์ชั้นสูงขึ้นไปกว่าเก่า” “ลูกเชื่อเรื่องสวรรค์เรื่องนรก ด้วยหรือ” ผมถาม “เชื่อครับ....เพราะพระพุทธเจ้า ท่านสอนเอาไว้...คุณครูบอกว่าเรา เป็นชาวพุทธ เราต้องเชื่อพระพุทธ เจ้า....แล้วเราก็ต้องทำบุญและนั่งสมาธิ ด้วย” “ลูกเคยนั่งสมาธิหรือเปล่า.... นั่งไม่เป็นระวังจะบ้านะ” ผมขู่ลูก “ไม่บ้าหรอกครับคุณพ่อ....ผม กับพี่นั่งสมาธิก่อนนอนทุกวัน...นั่ง สมาธิแล้วนอนหลับสบายดีออก... คุณพ่ออย่าไปเชื่อคนโง่บอกนะครับ ว่านั่งสมาธิแล้วเป็นบ้า” ลูกชายพูด ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือนำส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการวารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้