การปกครองและความกดขี่ : หน้า 109/128

เจ้าชายกุณาละพร้อมด้วยกองทัพ และสิ่งที่ร้ายคือสิ่งที่ตัวซัง บางคนทั้ง ๆ ไม่พ้น ต้องแบกเกียรติที่บุคคลหลวมตัว อันเตรียมไว้สำหรับปราบกบฏ ได้ ที่ตัวทำอะไรไม่เป็นต้องอาศัยผู้ใต้บังคับ เข้าไปยึดมั่นถือเอาไว้ว่าเป็น มีความ เสด็จไปโดยลำดับ ไม่ช้าก็เข้า บัญชาทุกอย่าง แม้เพียงเขียนหนังสือ เขตนครตักศิลา ทวยราษฎร์ได้ทราบ สักครึ่งหน้าก็ทำไม่ได้ทั้ง ๆ ที่เป็นอย่างนี้ ข่าวนั้น ก็ตกแต่งเมืองด้วยธงทิว ทำ ก็ไม่วายอวดดี แสดงความคิดเห็นปล่อย ความสะอาดทางหลวงออกไปเป็นระยะ ขี้เท่อ และส่ออัธยาศัยทราม เพราะ ทางสองโยชน์ถึง แล้วนำภาชนะอันเต็ม ทะนงว่า “ฉันมีอำนาจ” ไปด้วยเพชรพลอย ออกไปรับเสด็จ เขามีปมด้อยทางความสามารถ หมายและสำคัญแก่ชีวิต จนต้องเผาคน ตนเองให้เร่าร้อนอยู่ตลอดเวลา เพื่อ รักษาเกียรตินั้น มนุษย์จะเป็นอิสระอยู่ ได้ ก็ต่อเมื่ออยู่ในป่าในเขาเท่านั้น เมื่อ เข้ามาอยู่ในเมืองก็ต้องเป็นทาส เป็น ทาสของสังคม เป็นทาสของสิ่งที่ชาวเมือง เมื่อถึงที่เฉพาะพระพักตร์แล้วจึงกราบ จึงแสดงปมเรื่องทางอำนาจอันไร้ธรรม เรียกกันว่า “เกียรติ” ไร้ความเห็นอกเห็นใจ จะใช้ใครให้ทำ ทูลว่า ความสมยอมอันน่าสงสาร น่า “ข้าแต่พระยุพราช ปวงข้าพระ อะไรสักทีหนึ่งก็ทำลายจิตใจและความ ตนไปสู่ความลำบากยากเข็ญ มีความ พุทธเจ้ามิได้เป็นกบฏต่อใต้ฝ่าพระบาท ภูมิใจของเขาเสียก่อน กดขี่ผู้น้อย เอา เพลินแต่เพียงเล็กน้อย แต่ความทุกข์ หรือต่อจอมจักรพรรดิอโศกแต่ประการใด แต่ใจตัวประจบสอพลอ ไร้วิจารณญาณ ย่อมตามมาเป็นขบวนยาวยืด ล้วน แต่ข้าพระพุทธเจ้ากระด้างกระเดื่อง ช่างเป็นนายที่เลวระยำอะไรอย่างนั้น!! แต่ก่อให้เกิดความผิดหวังและชอกช้ำ เพราะไม่อาจทนต่อความกดขี่ของพวก วันหนึ่ง ๆ มนุษย์พวกนี้ทำอะไร แต่จะทำกระไรได้ ในเมื่อความสุขใน เสนาบดีและอำมาตย์ที่ทุจริตได้ พวกนั้น บ้าง นอกจากคอยเอาเปรียบผู้น้อย คอย โลกมนุษย์มันมีน้อยเกินไป ที่สำคัญคือ รีดนาทาเร้นเหลือเกิน พระพุทธเจ้าข้า” ประจบสอพลอผู้ใหญ่เหนือตน เพื่อให้ เขาไม่พอใจที่จะทำความสุขให้เกิดขึ้น ครั้งแล้วนำเสด็จเจ้าชายกุณาละ คงอยู่ในตำแหน่งได้ต่อไป คนไม่มีฝีมือ ในตนเอง หรือจากตนเอง แต่เขาพอใจ เข้าเมืองตักศิลาด้วยเกียรติยศอย่างสูง ไม่มีความสามารถในตัวจริง แล้วก็มี ที่จะเที่ยววิ่งแสวงหาความเพลินและความ “ความกดขี่ของพวกเสนาบดี ลักษณะเหมือน ๆ กันทุกคน คือประจบ เมา โดยเข้าใจว่ามันเป็นความสุข นี่เอง และอามาตย์มนตรีที่ทุจริต” นี่คือคำพูด สอพลอผู้ใหญ่ แล้วก็หันมากดขี่ผู้น้อย คือสาเหตุแห่งความวุ่นวายที่สำคัญยิ่ง ของชาวเมืองผู้ต้องเสียส่วยภาษี ด้วย ตัวเองนั้นไม่มีมันสมอง จึงนึกว่าคนอื่น หยาดเหงื่อแรงงานของตนมาบำรุงบำเรอ คงไร้มันสมองเหมือนตัว คนทุจริต ช่างน่าสงสารอะไรเช่นนั้น “ความกดขี่ของพวกเสนาบดี และอำมาตย์มนตรีที่ทุจริต” คำพูด ตัวเองนั้นแล้วแต่นายจะใช้ให้ ทำนองนี้จะไม่ออกจากปากราษฎรเลย ความจริงพวกราษฎรทั่วไปไม่ หัวซุกหัวซุนอย่างไรไม่ต้องคิดว่าผิด หากไม่ได้รับความกดขี่จริง การที่จะ ต้องการอะไรมาก เขาไม่ต้องการความ ถูกอย่างไร จึงมาทำกับคนอื่นบ้าง นึก ร้องออกมาก็ต้องได้รับความกดขี่อย่าง สงเคราะห์เอื้อเฟื้ออะไรจากนายเหนือ ว่าคนอื่นคงเหมือนตัว คือไม่มีมันสมอง มากด้วย เช่น นักปกครองชอบกิน หัวของเขามากออก สิ่งที่เขาต้องการ ไร้ความสามารถ แล้วอีกอย่างหนึ่งเมื่อ สินบน ไร้ความยุติธรรม ผู้มีเงินสามารถ อย่างยิ่งคือความยุติธรรม และความ มีเสียงสรรเสริญงานชิ้นใดว่าดีก็รับเอา ซื้อความยุติธรรมจากนักปกครองได้ เห็นอกเห็นใจ อย่าว่าแต่บำบัดทุกข์ ถ้าเสียก็เที่ยวชัดคนโน้นคนนี้ให้วุ่นไปเลว ภาษีอากรที่เก็บได้จากประชาชน แทนที่ บำรุงสุขอะไรเลย แม้เพียงแต่อย่าน้ำ เลวอย่างน่าบัดสี จะนำไปบำรุงรัฐ กลับไปบำรุงบำเรอ ทุกข์ไปให้เขาเท่านั้น เขาก็พอใจแล้ว พูดไปก็ไม่มีที่สิ้นสุด เรื่องของ พวกกันเอง เพื่อเกาะยึดกันให้แน่น แต่มีนายและผู้มีอำนาจบางคน โลกมนุษย์เต็มไปด้วยความยุ่งยากลำบาก สะดวกแก่การกดขี่ประชาชนต่อไป ถือเอาอำนาจเป็นความถูกต้อง เป็น นานาประการ ต้องดิ้นรนด้วยเหตุต่าง ๆ ขณะที่ประชาชนกำลังอดอยากแร้นแค้น ความชอบธรรม สิ่งที่ดีคือสิ่งที่ตัวชอบ ต้องแบกภาระที่ตนรับไว้ในฐานะหลีก พวกเขากลับมีความเป็นอยู่อย่างฟุ่ม มกราคม ๒๕๕๙ กัลยาณมิตร ๑๐๗