การปรับตัวของเด็กในโรงเรียนใหม่ : หน้า 115/128

ผมไหม” เจ้าคนโตเริ่มก่อน “ปะป่าเขาอาย เขาไม่กล้า บอกหรอกว่าอยากไป” เจ้าคนเล็ก เสริม “......” ผมหัวเราะกับท่า ทางกวนๆ ของสองสิ่ง ทั้ง ๆ ที่ในใจ จริง ๆ นั้นกังวลอยู่ไม่น้อย หนึ่ง ผมก็แน่ใจว่าตัวเองตัดสินใจ ไม่ผิด “สวัสดีครับคุณพ่อ...” เมื่อ ผมกลับมาบ้าน ลูกทั้งสองจะเข้า มาไหว้สวัสดีด้วยท่าทางเรียบร้อย “จะเป็นอย่างนี้ได้สักกี่วันวะ” ผมคิดในใจ เวลาผ่านไปเป็นเดือน “เป็นเสียงหัวเราะที่บอกถึง ก็ยังเป็นอย่างนี้ ทำให้ผมเริ่มผิด ความอยากไปผสมกับความไม่กล้า สังเกต กระเป๋าเสื้อผ้า และเตรียมข้าวของ ที่จะเอาไปฝากท่านผู้เฒ่าทั้งสอง เมื่อไปถึงสองคนคลานเข้า ไปกราบคุณปู่กับคุณย่าอย่างเรียบ ร้อยราวกับชาววัง ต่อจากนั้นจึงเข้า สวนไปปีนป่ายต้นไม้เล่น ห้อยโหน ตีลังกา แล้วมากระโดดน้ำคลองเล่น “อย่าเล่นนานนักนะลูก.... เดี๋ยวนี้ไม่สะอาดเหมือนเมื่อก่อน...” โรคผิวหนัง จึงออกมายืนก้ากับการ บอก...จริงไหมป๊ะป๋า..เป็นลูกผู้ชาย “กลับจากโรงเรียนลูกจะรีบ คุณย่าเป็นห่วงกลัวหลานจะเป็น ต้องกล้ารับแบบจริงใจนะครับ....” อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า.... ทานข้าว... พูดจบทั้งพี่ทั้งน้องรีบกระโดดแผล็ว แล้วมานั่งทำการบ้านด้วยกัน...จาก ออกไปนอกบ้าน เอง นั้นจะขอออกไปเตะฟุตบอลที่สนาม ตกเย็นเราล้อมวงทานข้าว ผมส่ายหัวกับความทะเล้น เด็กเล่นใกล้บ้าน...ถึงเวลาก็จะกลับ เห็นพ่อเป็นเพื่อนของลูกบังเกิดเกล้า มาเอง ไม่ต้องให้ตามเหมือนแต่ ทั้งสอง “โตขึ้นมันจะหายไหมนี่” ก่อน...” ภรรยาเล่าให้ฟังหลังจากที่ ผมคิดในใจ ผมบอกว่าลูกเปลี่ยนไปจากเดิมมาก “อะไรทำให้แกเปลี่ยนไป.... หลักสูตรที่เรียนก็เหมือนกับโรงเรียน เมื่อเห็นว่าลูกคุ้นเคยกับโรง เก่าไม่ใช่หรือ” ผมไม่ประเด็น กันที่ชานหลังบ้าน กับข้าวอร่อยถูก ปากทุกอย่าง ทุกคนจึงทานกันเต็ม คราบ จนพุงโย้ไปตาม ๆ กัน ทานข้าวอิ่ม ทานผลไม้ต่อ แล้วก็คุยกันด้วยเรื่องเก่า ๆ สมัยที่ ผมยังเป็นเด็ก คุณย่าและคุณปู่ช่วย กันเล่า หลานชายช่วยกันชัก ผม กับภรรยานั่งฟังไปหัวเราะไป ตกดึกเราจึงแยกย้ายกันไป เรียนใหม่ดีแล้ว ผมกับภรรยาจึง “ใช่ค่ะ...ฉันตรวจการบ้าน ต่างเริ่มงานอาชีพของเรา ภรรยา แกก็ทำถูก แถมทำงานสะอาดกว่า ไปรับงานแปลหนังสือมาทำที่บ้าน เมื่อก่อนตั้งเยอะ” อาบน้ำนอน อย่างเคย ส่วนผมเปลี่ยนจากงาน ไม่ว่าจะยกเรื่องอะไรขึ้นมา วันรุ่งขึ้นทุกคนตื่นกันแต่เช้า เป็นไกด์ของบริษัทนำเที่ยว มาเป็น ภรรยาของผมก็ยืนยันว่าลูกดีกว่า มีผมคนเดียวตื่นสายกว่าทุกคน ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายต้อนรับประจำ เดิมทุกเรื่อง “วันนี้ฉันกับลูกได้ใส่บาตร โรงแรมใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ชาน “ถือว่าครูที่นี่สอนเด็กเก่ง” กับคุณแม่ด้วย” ภรรยาเล่าให้ฟัง เมือง ผมสรุป “เจ้าสองคนตื่นมาใส่บาตร การมีเงินก้อนเก็บสำรองเป็น ทันด้วยหรือ" ส่วนหนึ่ง ทำให้ผมกล้าตัดสินใจ ลองเปลี่ยนงานใหม่ เพื่อหลีกเลี่ยง กับปัญหาการจราจรติดขัด หลังจากเวลาผ่านไปได้ระยะ เยี่ยมคุณปู่กับคุณย่าของแกที่ต่าง ด้วยกัน...จะไปปลุกพ่ออยู่แล้ว...แต่ จังหวัดอย่างเคย ลูกดีใจช่วยแม่จัด ฉันห้ามเอาไว้ บอกแกว่าพ่อขับรถ “ค่ะ...แกตื่นก่อนฉันเสียอีก... ปิดเทอมต้น ผมพาลูกไป ใจดีด้วยมาปลุกแม่ให้ไปใส่บาตร กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๐ 000