การปลูกบ้านและการหลุดพ้นจากกิเลส : หน้า 16/128

ท่านจึงได้ยืนยัน หีโน ต่ำทราม ไม่ ไปทางนักปราชญ์ราชบัณฑิต ไป ทางโลกไปทางปุถุชนคนพาลเสียแล้ว รีโน ต่ำทรามลงไปอย่างนี้ คมโม ถ้าไปจดมันเข้าไม่สะดวก ทำให้ต้อง ปลูกบ้านปลูกเรือน ให้เหมาะเจาะ มีฝารอบขอบชิดให้ดี จึงจะสมความ ปรารถนานั้น ไปเสียทางโน้น อีกแล้ว สุขัลลิกานุโยค ไปจากข้าศึกคือกิเลส ไม่ได้ไปไม่ได้ทีเดียว อนตฺถสัญหิโต แล้วเป็นอย่างไรบ้าง ไม่มีประโยชน์ เลย ถามคนแก่ดูก็ได้ ที่ครอบครอง เรือนมาแล้วที่ติดอยู่ในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสมาแล้ว ติดจนกระทั่งถึง แก่เฒ่าชรา ไปถามเถอะ ร้อยคน พันคนมายืนยัน บอกตรงทุกคน ทำ นั้นใจมันชักชวนเสียไปทางนั้นแล้ว ไม่จึงบอกตรงล่ะ แกวางก้ามเสีย นั่น คมฺโม โปถุชชนิโก ก็หมักหมม แล้วนะ บอกตรง ถ้ายังไม่วางก้าม ถามคนแก่ดูก็ได้ ที่ครอบครองเรือนมาแล้ว ที่ติดอยู่ในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสมาแล้ว ติดจนกระทั่งถึงแก่เฒ่าชรา ไปถามเถอะ ร้อยคนพันคน มายืนยัน บอกตรงทุกคน สั่งสมกิเลสให้หนาขึ้นทุกที ไม่บาง สักทีหนึ่ง นั่นแหละ รูป เสียง กลิ่น รสสัมผัสเข้ามาๆๆ เป็นตึกร้านบ้าน เรือนกันยกใหญ่เชียวคราวนี้ แน่น หนากันยกใหญ่เขียว อนริโย ออก ไม่ได้ ไม่ไปจากข้าศึกคือกิเลสได้ ไม่หลุดจากรูปเสียง กลิ่น รส สัมผัส ไม่หลุดจากความยินดีในรูป เสียง กลิ่น ลิ่น รส สัมผัส ติดอยู่นั่นเอง พระ องค์ทรงรับสั่งว่า นี่ๆ พวกนี้กาม ยังกระมิดกระเมี้ยนอยู่ ยังจะนิยม ชมชื่นอยู่ นั่นพระองค์ทรงรับสั่งว่า กามสุขัลลิกานุโยค ไม่มีประโยชน์ อะไร อย่าเข้าไปติด ถ้าเข้าไปติด แล้วไปไม่ได้ นั่นว่า โย จาย อตตกิลมถา นุโยโค ทุกโข ประกอบความลำบาก ให้แก่ตนเปล่าไร้ประโยชน์ นี่ อตฺต กิลมถานุโยโค เป็นทุกข์แก่ผู้ประกอบ ไปจากข้าศึกคือกิเลสนั้นไม่ได้ ไม่มี ประโยชน์อีกเหมือนกัน อัตตกิลม ถานุโยคนั่นทำอย่างไร ประกอบ ความลำบากให้แก่ตน พวกประกอบ ความลำบากให้นั่นทำอย่างไร นอน หนาม ตากแดด ย่างไฟ ไม้เคาะ หน้าแข้ง หาบทราย นี่พวกประพฤติ ดับกิเลส นอนหนาม ตากแดด ย่างไฟ ไม้เคาะหน้าแข้ง หาบทราย นอน หนาม หนามนั่นเจ็บเสียความสงัด ยินดีก็หายไปได้ เข้าใจว่าหมดกิเลส เป็นทางหมดกิเลส ตากแดดล่ะ เมื่อตากแดด แดดร้อนเข้าก็ไม่มี ความกำหนัดยินดีเข้านะ เข้าใจ ว่ากิเลสดับแล้ว นั่นความเข้าใจของ เขา เข้าใจอย่างนั้น ย่างไฟล่ะ ย่าง ไฟมาจากแดด แดดไม่สะดวกก็เอา ไฟย่าง มาก่อไฟ ก่อไฟถ่าน อยู่ข้าง บนเข้าให้ นอนบนกองไฟ นอนบน ไฟย่าง นอนบนไฟ นอนข้างบนร้อน รุ่มเหมือนอย่างกับไฟย่างนั้น ได้ชื่อ ว่าย่างไฟ ไม้เคาะหน้าแข้งล่ะ มี ความกำหนัดยินดีขึ้นมา ไม่รู้จะทำ อย่างไร มันเดินก็ไม่ถนัด ขาแข็ง ไปหมด ไม้เคาะหน้าแข้งเปกเข้าไป ให้เงียบ หายความกำหนัดยินดี ดับไปเอ้อ นี่ดีนี่ ได้อย่างทันอกทัน ใจ ทีหลังกำหนัดยินดีเวลาไหนก็ เอาไม้เคาะหน้าแข้งเปก ๆ เข้าไป ให้อย่างหนัก ความกำหนัดยินดี ก็หายไป อย่างนี้เป็นหมู่เป็นพวก ต้องทำเหมือนกัน เป็นหนทางดีทาง ถูกของเขา พวกไม้เคาะหน้าแข้ง พวกหาบทราย หาบทรายเหนื่อย ๑๔ มกราคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร