การสนทนาเกี่ยวกับเด็กหญิงลีซอ : หน้า 99/128

น้ำหนักและค่าส่งกระมัง ว่าแต่เบญจจะไม่ส่ง ค่าส่งมาให้บ้าง จดหมายฉบับนี้ยาวมากนา คง หลายอัฐอยู่ แต่ไม่เป็นไรฉันอยู่ใกล้ธนาคาร ก็ น้าน้อยไงล่ะ ดีมั้ย เดี๋ยวนะเบญจ์ ขอทบทวน หน่อยว่าน้าน้อยพูดว่ากระไรต่อ อ้อ...นึกออก แล้ว เสียงน้าน้อยที่ลอยเข้าหูฉันก็คือ “หญิงชายลีซอนี่หน้าตาดีนะ โดยเฉพาะ ผู้หญิงผิวจะขาวนวล รูปร่างดี และได้ชื่อว่าสวย ที่สุดในกลุ่มชาวเขาเผ่าต่างๆ ดูเวลาประกวด ธิดาดอย สาวลีซอกินขาดได้ตำแหน่งอยู่เสมอ แหละ ลองดูรูปเด็กคนนี้ มีแววนางงามมั้ย” น้าน้อยพูดขณะชูรูปเด็กหญิงถ่ายคู่กับหุ่นยักษ์ไม้ แล้วส่งมาให้กุ้งฝอย เธอพิจารณาครู่หนึ่งก็โพล่ง ขึ้นว่า “กุ้งฝอยว่าตลกจังเลยค่ะ” แล้วคุณเธอ ก็หัวเราะคิก...คิก เชียว “ตลกยังไงจ๊ะ แม่หัวยุ่ง” พี่นิภาเริ่มแหย่ “ทั้งยักษ์ทั้งเด็กยิ้มแข่งกัน เห็นฟันทั้งคู่” “ก็แหม....พี่นิภาเห็นเด็กมั้ยคะ เขายิ้ม หวานน่ารักมาทางเรา แต่ยักษ์ไม่ยิ้มสักหน่อย” “ไม่ยิ้มจะเห็นเขี้ยวเห็นฟัน” พี่นิภาท เสียงหาเรื่อง “ยักษ์ไม่ได้ยิ้มสักหน่อย ฟันบนเขยิบ ออกมานอกปากต่างหาก เลยหุบปากไม่ได้ แล้ว คางบวมด้วยค่ะ” พูดพลางหัวเราะ ก็คงนึก ภาพไปตามประสาแหละเบญจ์เอ้ย กุ้งฝอยพูด เสียงแจ๋วๆ ต่อไปว่า “พี่นิภาขา พี่นิภาลองฟังซิคะ ยักษ์ทำ เสียง ซี้ด...ซี้ด...” กุ้งฝอยพูดไปก็ทำท่าทำเสียง ประกอบอย่างน่าเอ็นดู จนใคร ๆ อดยิ้มไปด้วย ไม่ได้ ฉันน่ะทั้งขำทั้งหมั่นไส้เชียวล่ะ แต่แกก็ จินตนาการเก่งนะ “ยักษ์ขบฟันไม่ไหวค่ะ ก็ฟันบนเขยิบ มากไงคะ ต้องขบริมฝีปากล่าง ซี๊ด....สงสัยยักษ์ คงปวดฟันมากนะคะ ถึงทำตาโตเพิ่งมองอะไร ก็ไม่รู้” พูดจบก็หัวเราะอีก “เก่งจริง หลานกุ้งฝอย” น้าวันทนีชม พร้อมกับปรบมือให้ทุกคนพลอยทำตามไปด้วย กุ้งฝอยยิ้มแป้นพึมพำ “ขอบคุณค่ะ” พร้อมกับ ทำท่าถอนสายบัวขณะกราดยิ้มไปทั่วรถ อ๊ะ อ๊ะ ยายกุ้งฝอย ชักเก่งชักลวดลายแล้วละเบญจ์จำ ก็ชักคุ้นๆ กับใครแล้วนี่นา เมื่อทุกคนอยู่ในความสงบ ฉันก็แว่ว (บน) สาวน้อยลีซอ “อีกหน่อยหนูจะเข้าประกวดธิดาดอยค่ะ” กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๗ ๕๗