การทำบุญและผลทาน : หน้า 87/128

เช้า ป้าก็วานลูกชายให้ช่วยใส่บาตร ได้นับเท่าไม่ถ้วน ดังนี้เป็นต้น มีหลักฐานยืนยันเรื่องผลทานนี้ใน แล้วกรวดน้ำให้ พอกลางคืนตอนดึก พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับหลวง เล่ม ๑๔ หน้า ๓๘๙ ทักษิณา ป้าก็ต้องตกใจตื่นเพราะมีเสียงเหมือน วิภังคสูตร ปาฏิบุคคลิกทาน พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแสดงพระ คนค้นของบนโต๊ะที่วางอาหารโดย เฉพาะ มีเสียงเหมือนห่อก๋วยเตี๋ยวที่ บนโต๊ะ ถูกยกขึ้นแล้วก็หล่นลง ๒-๓ ครั้ง ป้าลืมตาขึ้นดูก็ไม่เห็นมีใครตามเดิม รุ่งขึ้นพอลูกชายไปเยี่ยม ป้าก็ ถามว่า “เมื่อวานแม่ให้ลูกใส่บาตรแล้ว กรวดน้ำให้ผีที่นี่ ลูกใส่บาตรรึเปล่า” ลูกชายตอบว่า “ใส่ครับแม่ แต่ผมรีบไปทำงาน เลยลืมกรวดน้ำให้เขา” ป้าจึงพูดว่า “มิน่าเล่า เมื่อคืนถ้าจะหิว มา ค้นหาของกินบนโต๊ะนี่กุกกัก กุกกัก จะว่าเป็นหนูก็ไม่ใช่ เพราะอยู่ในห้อง มุ่งลวด แมลงสาบยังเข้าไม่ได้” ป้าเอาตัวอย่างเรื่องผีอดอยากมา เล่าให้คุณฟัง เพื่อให้เห็นว่า คนเราถ้า ไม่เคยทำทานด้วยอาหารไว้ ตายไปก็ ไม่มีอาหารกิน ต้องอดอยากหิวโหย จะขอใครกินก็ยากมาก เพราะคนที่ ชอบใส่บาตรก็มีไม่มาก ถึงแม้ขอได้ก็ เป็นชนิดได้มื้ออิ่มมื้อ มื้อต่อไปก็อดอีก แล้ว ธรรมเทศนาแก่พระนางมหาปชาบดีโคตมี หลักฐานเรื่องจริงก็มีอยู่นะคะ ถ้าใครจำเรื่องตายแล้วฟื้น ของพันเอกพิเศษเสนาะ จินตรัตน์ได้ ท่านผู้นี้เล่าเรื่องการตายครั้ง แรกของท่านว่า ท่านไปพบอาหารที่เคยใส่บาตรไว้ เมื่อบริโภคแล้ว ของนั้นก็มีเต็มขึ้นมาใหม่ ไม่หมดไปเหมือนของกินในโลกมนุษย์ คุณก็ลองคิดดู ถ้าเราประมาทตอนมีชีวิตอยู่ ไม่ทำทานเอาไว้ ตายแล้วจะเอาอะไรกิน ไปเกิดในภพหน้าอดอยากหิวโหย ทรมาน แค่ไหน เป็นคนอยู่เมื่อหิวมากๆ ยังรู้จักตาย แต่เมื่อเป็นผีให้หิวโซ แค่ไหนก็ไม่ตายซะที น่าสงสารจริงๆ บางคนอาจจะเถียงป้า บอกว่าก่อนตายก็สั่งลูกสั่งหลานไว้ ให้ช่วยทำบุญใส่บาตร กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลไปให้ด้วย อย่างงี้ ต้องเรียกว่าคิดผิดขนาดหนัก คิดดู ขนาดเรายังไม่ตาย ยังมีชีวิต อยู่กะพวกเขา เขายังไม่ใคร่มีเวลาดูแลเราเลย ตัวเขาเองปกติแล้ว ก็ไม่เคยคิดใส่บาตรทำบุญให้ตัวเอง จะให้เขาทำเพื่อเรา จะทำได้ สักกี่ครั้งเขียว ผลบุญที่ได้จากการอุทิศให้มีอานุภาพน้อย ให้มื้อก็ หมดมื้อ แล้วก็หิวต่อไปใหม่ ใครเขาจะมานั่งห่วงเราอยู่ได้ทุกวัน ดูผีที่ป่าพบซี หิวอยู่ได้ทุกวัน ใส่บาตรให้ก็ได้เฉพาะมื้อ สมมุติว่าได้หลานที่วิเศษจริงๆ เป็นห่วงใยเรา ตักบาตรอุทิศ ส่วนบุญให้ทุกวัน ไม่มีลืม อย่างมากเขาก็ทำได้แค่ชั่วชีวิตเขา ไม่ ถึงร้อยปีในเมืองมนุษย์ แต่ในชีวิตของความเป็นผี มีอายุยืนยาวนัก เป็นพันเป็นหมื่น บางทีเป็นแสนปี จะให้ใครมาคอยอุทิศส่วนบุญให้ ลูกหลานที่ไหนก็ไม่มีเหลืออยู่ หรือถ้ามี เขาก็ไม่รู้จักเรา จะให้เขา มาคอยคิดถึงทำบุญให้ ช่างเป็นความหวังที่ริบหรี่เต็มที่ ไม่มีเอาเลย แต่ถ้าเป็นอาหารที่เราทำทานของ เราไปเองตั้งแต่สมัยยังมีชีวิตอยู่ อาหาร ทิพย์ที่เกิดขึ้นจะทวีคูณ มีให้กินตลอดไป ไม่ใช่แค่จำนวนที่ทำทาน แต่จะเกิดขึ้น ตามคุณสมบัติผู้รับทานของเรา เช่น ให้อาหารสัตว์เดรัจฉานด้วยเมตตาจิต นำมาปรุงอาหารเองแล้วก็ใส่บาตรด้วยตนเอง เป็นการกระทำที่มี ได้ผลทานเป็นร้อยเท่า ให้แก่คนทุศีล ป้าจึงเอาเรื่องบุญเนี่ยเราต้องทำ เอาติดตัวของเราไปเองดี กว่าไปขอใครเขามาคุยให้คุณฟัง ตัวอย่างที่ยกมาเป็นเรื่องบุญที่ เกิดจากการทำทาน ซึ่งควรเตรียมทำไว้ตั้งแต่ตอนสุขภาพร่างกาย แข็งแรง มีกำลังวังชาสมบูรณ์ จะทำทานสิ่งใดก็ทำได้เข้มแข็ง เช่น จะใส่บาตรก็สามารถทำมาหากินได้เงินมา เอาเงินไปจ่ายตลาด พลานิสงส์มาก เพราะมีเจตนาครบทั้งสามเวลาคือ ก่อนทำ กำลัง ได้พันเท่า ให้คนมีศีลได้แสนเท่า ให้ ทำ หลังทำแล้วตามระลึกถึงก็ชื่นใจ คนนอกศาสนาแต่ปราศจากความกำ ทีนี้เรื่องการรักษาศีล เรื่องการภาวนา และการทำความดี หนัดในกามได้แสนโกฏิเท่า ให้ผู้ที่ อื่นๆ ก็เหมือนกันค่ะ ต้องรีบกระทำไว้ตลอดเวลา ประมาทไม่ได้ ปฏิบัติเพื่อบรรลุเป็นพระโสดาบันบุคคล เพราะความเจ็บความตายมาถึงเราได้ทุกลมหายใจ ไม่เลือกวัย กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๘ ๘๕