การประพฤติธรรมและการศึกษา : หน้า 59/128

ต่อจากฉบับที่แล้ว จดหมายจากฮาร์วาร์ด HARVARD UNIVERSITY วันรับปริญญา ** ดูก่อนภิกษุ มีคนอยู่เป็นจำนวนมาก ใช้เวลาในการ “มีคนจำนวนมากเป็นนักคิด นักทฤษฎีทางศาสนา ศึกษาคัมภีร์ต่างๆ ในศาสนา แต่คนเหล่านั้นมิได้ ใช้เวลาในการศึกษาหลักธรรมทางศาสนามากมาย สนใจในการบำเพ็ญภาวนา ไม่ได้มีความสงบอยู่ในจิตใจ ตถาคตกล่าวว่า เขาเป็นเพียงนักคิด ไม่ใช่ผู้ประพฤติ คนเหล่านั้นศึกษาคัมภีร์ทางศาสนาเพียงเพื่อการศึกษา เพื่อการอยากรู้อยากเห็น ตถาคตกล่าวว่า คนเหล่านี้ เป็นผู้คงแก่เรียนแต่มิใช่เป็นธรรมิกะหรือผู้ประพฤติธรรม “มีคนจำนวนมากซึ่งเป็นพระนักเทศน์สอนถ้อยคำ ในศาสนาตามที่ตัวเองได้รับการฝึกฝนมา แต่เขาเหล่านั้น มิได้ประพฤติปฏิบัติตามนั้น และไม่มีความสงบในจิตใจ ตถาคตกล่าวว่า คนเหล่านั้นเป็นเพียงผู้เทศน์สอน มิใช่ ผู้ประพฤติธรรม” ธรรม” “ผู้ประพฤติธรรมคือผู้ที่มีความจริงใจในคำพูดของ ตนเอง และมีความยินดีในความสุข สงบ สันโดษ ทำใจ ตัวเองให้เป็นสมาธิ มีความสงบ กาย วาจา ใจเป็นนิจ นั่นแหละคือผู้ประพฤติธรรม เป็นธรรมิกะที่แท้จริง” อาตมาได้ยินบางคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ ว่า สิ่งนั้นสิ่งนี้เป็นศาสนา เป็นการประพฤติธรรม เพราะ ตามความเป็นจริงแล้ว การเรียนการสอนใน Harvard “มีคนจำนวนมาก เป็นผู้ชำนาญในเรื่องพิธีกรรม Divinity School เป็นการฝึกให้คนเป็นนักคิด นักเทศน์ เป็นนักประกอบพิธีกรรม และเป็นคนประกอบพิธีกรรม สอน ผู้สนใจในเรื่องตำรับตำราและพิธีกรรม แต่หาได้ มากมาย ตามที่ตนเองได้ฝึกได้เรียนมา แต่เขาเหล่านั้น เป็นผู้ปฏิบัติจนถึงแก่นของธรรมะไม่ พระสูตรบทนี้เป็น ก็ไม่ได้ประพฤติปฏิบัติธรรม ไม่มีธรรมะอยู่ในจิตใจ ข้อคิดจากพระพุทธศาสนาที่มีค่าสำหรับนักการศาสนา ตถาคตกล่าวว่า เขาเป็นเพียงผู้ประกอบพิธี แต่ไม่ใช่ผู้ ที่กำลังจะจบจากมหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติแห่งนี้ และ ประพฤติธรรม” เป็นอนุสติให้แต่ละคนได้คิดเป็นอย่างดี ตลอดชีวิตของ โดย เมตตานันโท ภิกขุ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ bin ปีที่ 5 กุมภาพันธ์ ๒๕๓๔ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๗ ๕๗