บาปกรรมและการบริจาค : หน้า 104/128

คนเรา... ไม่ว่าจะอยู่ในชนชั้นใด มีความรู้ ความสามารถ มีฤทธิ์เหาะเหินเดินอากาศ ได้ หรือมียศสูงสักเพียงใด ก็ตาม ย่อมหนีบาปกรรมที่ ตนกระทำไว้ไม่ได้ ๑๐๒ มกราคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร ฉันขนมอยู่ที่วัดพระเชตวันมหาวิหาร ก็ยังอยู่เท่าเดิม จึงกราบทูลพระ ถ้าจะถวายขนมก็ขอให้ไปเฝ้าพระผู้มี บรมศาสดาว่า พระภาคเจ้าด้วยกัน “ข้าแต่พระองค์ ขนมยังเหลือ แต่ท่านเศรษฐีกลัวจะไปไม่ อยู่เท่าเดิม ไม่หมดไปไหนเลยพระ ทันเพราะระยะทางไกลถึง ๔๕ โยชน์ เจ้าข้า” พระเถระรับอาสาว่าจะพาไปส่งให้ทัน พระบรมศาสดาจึงตรัสให้เขา จึงอธิษฐานหัวบันไดให้ตั้งขึ้นที่ปรา- ทิ้งที่ซุ้มประตูพระเชตวันนั้นเอง สอง สามีภรรยาได้เข้าเฝ้าพระบรมศาสดา ตั้งอยู่ที่ซุ้มประตูพระเชตวันมหา แล้วฟังคำอนุโมทนาจนได้บรรลุโสดา สาทของท่านเศรษฐี ส่วนเชิงบันได วิหาร แล้วบันดาลให้ท่านเศรษฐี ปัตติผล เป็นพระอริยบุคคลขั้นต้น และภรรยาไปถึงพระเชตวันมหา วิหาร เร็วกว่าการลงจากปราสาท ชั้นบนไปชั้นล่างเสียอีก สองสามีภรรยาถวายขนม เบื้องแล้ว บริโภคขนมที่เหลือก็ยัง ไม่หมด จึงนำออกมาแจกผู้คน ขนม และได้บริจาคทรัพย์จำนวน ๘๐ โกฏิ ไว้ในพระพุทธศาสนา และอีกตอนหนึ่งของเรื่องการ แสดงปาฏิหาริย์เช่นกัน พระเถระ ท่านได้แสดงความสามารถเหาะขึ้น ไปบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เพื่อเข้า