พื้นฐานของการปกครอง : หน้า 79/128

ในเชนโงคาไร Q แม่น้ำสินธุ ทะเลทรายทางอินเดีย) ทะเลอาหรับ เทือกเขา ๙ หิมาลัย แม่น้ำคงคา กุสินารา ใครช แคว้นโกศล 50 เวลารี O8EW ทวนบท พื้นฐานของการปกครองของประเทศ ปกครอง ซึ่งก็คือชาวอารยัน กับผู้มี อินเดียในยุคต่อๆ มา โดยเฉพาะ เชื้อสายอารยันเท่านั้น หาได้แผ่ขยาย “พระธรรมศาสตร์” ซึ่งกลายเป็นพื้น ไปในหมู่ชนทั่วไป หรือว่าชาวพื้นเมือง ฐานในการร่างกฎหมายของอีกหลายๆ ไม่ อย่างน้อยก็คงเป็นไปเพื่อกันมิให้ ประเทศ เช่นประเทศไทยของเรา ชนพื้นเมืองเติบโตขึ้นมาอย่างผู้มีภูมิรู้ เพราะอารยันมิได้พาเข้ามาแต่เฉพาะ ศิลปะทางการรบพุ่งแต่อย่างเดียว แต่ นั่นเอง ชาวอารยันผู้หลักแหลม เมื่อ ในศาสตร์ต่างๆ รวมทั้งมีความสามารถ การวางแผนการปกครอง และเป็นที่ ปรึกษาในการรบ วรรณะกษัตริย์ คือชนชั้นปก ครองและนักรบผู้สามารถ วรรณะแพศย์ คือชนทั่วไป ทำ มาหากิน ทำมาค้าขายไปตามเรื่องคือ ได้นำเอาภาษาสันสกฤต ซึ่งเป็นราก ได้ครอบครองอินเดียส่วนใหญ่ไว้ด้วย มีหน้าที่หาทรัพย์มาให้กับวรรณะกษัตริย์ ของหลายๆ ภาษาในโลกเข้ามาด้วย เพียงแต่ด้วยศิลปะในการปก ครอง เพื่อให้เกิดความมั่นคงแก่ระบบ ผู้นำ ภาษาสันสกฤตนี้ จึงถูกสอนต่อ กันมาแต่เฉพาะในพระราชฐาน และ กับผู้คนในวรรณะสูงๆ หรือกล่าวกัน ความสามารถในเชิงรบ และยุทธวิธีตี กระหนาบแล้ว ยังได้ทำการกำราบ ชนพื้นเมืองผู้อ่อนแอกว่าเสียด้วยการ และวรรณะพราหมณ์นั่นเอง วรรณะศูทร คือชาวบ้าน ผู้ใช้ แรงงานทั่วไป ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย เป็น กำหนดวรรณะให้แตกต่างกันด้วยระบบ ลูกมือ หรือเป็นผู้รับใช้วรรณะแพศย์ ความเชื่อถือทางศาสนา คือ กำหนด อีกชั้นหนึ่ง ให้แบ่งแยกผู้คนออกเป็นระดับชั้น นับ ง่ายๆ ก็คือ เรียนกันในหมู่ชนชั้น ตั้งแต่ วรรณะพราหมณ์ คือผู้มีภูมิรู้ และ พวกจัณฑาล คือบุคคล ต้องห้ามที่ไม่อาจลืมตาอ้าปากได้ คบ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๙ ๗๗