การเดินทางสู่สุขอันไพบูลย์ : หน้า 17/132

ละเอียดๆๆๆๆๆ ต่อๆ ไปอีกนับไม่ถ้วน นี่มันเป็นสุขอย่างนี้ เดินนิพพานนี้ วิปุล สุข สุขถึงขนาดนี้ ถ้าว่าไม่ละสุขที่น้อย เสีย ก็ไม่ได้สุขใหญ่สมความปรารถนา ถ้าเมื่อมาเจอกายมนุษย์แล้วมาสุขกับกายมนุษย์ มัวงมอยู่แต่รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส นั้นแหละ มันก็ได้ เท่านั้นจนแก่ตาย เอาดีไม่ได้เลย สุขแค่นั้นเอง นี่มันสุข น้อยอย่างนี้ เพียงนิดเดียวเพราะอะไร เพราะรู้ไม่เท่าทันตัว เอง ไม่ฉลาด รู้ไม่เท่าทันตัวเอง ไม่ได้ฟังธรรมของพระพุทธเจ้า ไม่ได้ฝึกฝนใจในทางพระพุทธเจ้าพระอรหันต์ ไม่ได้ฟัง ธรรมของสัตบุรุษ ไม่ได้ฝึกฝนใจในธรรมของสัตบุรุษ ความ เห็นจึงพิรุธไปเช่นนั้น ถ้าหากว่าฉลาด รู้จักให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ถ้าแม้ว่ายังไม่ได้สูงขึ้นไปก็จะได้สุขในชั้น จาตุมหาราช ดาวดึงส์ ยามา ดุสิต นิมมานรดี ปรนิมมิตวส วัตตี เหล่านี้ มันก็เวียนอยู่ใน รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส นั่นแหละ ในกามนั่นเอง มันยังเป็นกาม ไปทางโลกก็สุข นิดหน่อยเท่านี้ ไม่ได้อะไรหละ สุขอยู่ชั่วคราว มนุษย์นี่ก็สุข อยู่ชั่วคราว ประเดี๋ยวเดียว อายุร้อยปีเท่านั้นอย่างมาก หรือน้อยกว่านั้น ก็ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ถ้าเราได้เป็น เทวดาก็สุขตามส่วนขึ้นไป อายุก็ตามส่วนขึ้นไป จะนาน หนักเข้า แต่ว่าถึงกระไรก็เถอะ ปรนิมมิตวสวัตตี สุขมาก น้อยเท่าใดก็ช่าง สุขประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ไม่มากเท่าใด ไปถึงรูปพรหม ก็สุขเป็นกัลป์ๆ เหมือนกัน เป็นมหากัลป์ถึง อกนิฏฐาภพ ถึงเวหัปผลานั่นแน่ อสัญญีสัตตาโน่น ห้าร้อย มหากัลป์ ถึงห้าร้อยมหากัลป์ ก็สุขนิดเดียวอีกเหมือนกัน ไม่จริง หลอกๆ ไม่จริงหรอก สุขในชั้นเนวสัญญานาสัญญา อกนิฏฐาโน่น สุขสูงขึ้นไป สุขสูงขึ้นไปขนาดนั้นก็ขนาดพัน มหากัลป์เท่านั้น ไม่เท่าไรนัก สุขยิ่งขึ้นไป นี่ไม่ใช่สุขในทาง นิพพาน มีชั้นสุขสูงสุดอย่างนี้ ถ้าสุขในภพถึง ๘๔๐,๐๐๐ มหากัลป์ในโลก เพราะติดสุขในภพเหล่านี้แหละเรียกว่า ติด สุขน้อย ไม่ใช่สุขใหญ่ สุขใหญ่คือสุขอันไพบูลย์ ให้ละสุขน้อย อันนั้น เมื่อไปถึงแล้ว ก็ไม่ติดสุขหนักขึ้นไป ไม่ถอยเลย ไม่ ได้หยุดอยู่กับที่ สุขทวีขึ้นไปเหล่านี้เลย ไม่มีถอยกลับ นี่ ต้องนับว่าวิชชาวัดปากน้ำ วิชชาสมถวิปัสสนา เดินให้ถูก แนวนั้นทีเดียว เข้าถึงธรรมกายให้ได้ เข้าถึงธรรมกายเป็น ลำดับไปยิ่งใหญ่ไพศาลนับประมาณไม่ได้ จะไปพบพระพุทธเจ้า จริงอย่างนี้ ไม่เสียทีที่พ่อแม่อาบน้ำป้อนข้าวมา อุ้มท้องมา ไม่หนักเปล่าแม้บุคคลที่จะทูนไว้ด้วยเศียรเกล้าก็ไม่เมื่อยเปล่า ไม่หนักเปล่า ได้ชื่อว่าเป็นคนมีปัญญา ประกอบคุณสมบัติ ยิ่งใหญ่ไพศาลใส่อาตมาของตนได้ ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็น มนุษย์พบพระพุทธศาสนา ที่ได้ชี้แจงแสดงมาในการละสุขน้อย ประสบสุขมาก สมมาตรปรารถนา สมควรแก่เวลา เอเตน สจฺจวชเชน ด้วยอำนาจความสัจที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติตั้งแต่ต้น จนอวสานนี้ สทา โสตถี ภวันตุ เต ขอความสุขสวัสดีจงมีแก่ ท่านทั้งหลาย บรรดามาสโมสรในสถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า สิทธมตถุๆๆๆ อิท ผล เอดสม รตนตฺตยสม สมุปสาทนเจต โส ขอจิตอันผ่องใส ขอจิตอันเลื่อมใสในพระรัตนตรัยนี้ ให้ ท่านทั้งหลายจงเป็นผลสำเร็จๆๆๆ สมมาตรปรารถนาทุก ประการ ดังอาตมภาพรับประทานวิสัชนามา พอสมควรแก่ เวลา สมมติยุติธรรมิกถาโดยอรรถนิยมความก็เพียงแต่เท่านี้ เอว์ ก็มีด้วยประการฉะนี้ บทขยายความ เมื่อเราอ่านพระธรรมเทศนาจบ เราก็พบว่า พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำได้ชี้ให้เห็นว่า ความสุข ของมนุษยโลก เทวาโลก พรหมโลก สามารถแบ่งออกได้ ๓ ระดับ ได้แก่ สุขเล็กน้อย สุขปานกลาง และสุขอันไพบูลย์ แต่ว่าสุขทั้ง ๓ ระดับของมนุษยโลก เทวาโลก พรหมโลก คืออะไร เหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไร นี้คือประเด็นที่เรา จะมาดูกัน โดยเราสามารถทำความเข้าใจเป็นขั้นๆ จากง่าย ไปหายากได้ดังนี้ อย่างไร ๑. คนเราประกอบขึ้นมาจากกายกับใจ ๒. ใจทำหน้าที่อะไร ๓. ความสุขและทุกข์เกิดจากการทำหน้าที่ของใจ ๔. สุขเล็กน้อย ปานกลาง ของมนุษย์ เทวดา พรหม คืออะไร มีคุณและโทษอย่างไร และทำอย่างไรจึงเกิดขึ้น ๕. สุขอันไพบูลย์ของมนุษย์ เทวดา พรหม คืออะไร มีคุณแต่สถานเดียวอย่างไร ทำอย่างไรจึงจะเกิดขึ้น พระนิพพาน พระอรหันต์ ก็จะรู้ตัวทีเดียวว่า อ้อ! เราเกิดมา ๑. คนเราประกอบขึ้นมาจากกายกับใจ เป็นมนุษย์ พบพระพุทธศาสนา ได้รู้จักของจริง เห็นของ เนื่องจากคนเรานั้นประกอบขึ้นมาจากส่วนหลัก ๒ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๕๓ ๑๕