การบวชและการออกบิณฑบาต : หน้า 33/132

แตกต่างของคนที่มีศีลกับคนที่ไม่มีศีล ซึ่งเมื่อก่อนผมก็ถือศีลอย่างกะพร่องกะแพร่ง แต่เมื่อมาครอง ผ้ากาสาวพัสตร์แล้วคล้ายดั่งจะบังคับให้เราต้องทำความดีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป เพื่อดำรงตนให้คู่ควรกับ การไหว้ของคนอื่น ออกบิณฑบาตวันแรก สำหรับวันนี้เป็นวันแรกที่ได้เริ่มใช้ชีวิตภายใต้ผ้ากาสาวพัสตร์ รู้สึกแปลกๆ กับตัวเองเหมือน กัน ตอนแรกคิดว่า การเข้ามาเป็นพระหรือเณรนั้นคงไม่ยากอะไร แต่ที่ไหนได้พอได้เข้ามาใช้ชีวิต อย่างนี้เข้าบ้าง ทำให้รู้เลยว่า ไม่ง่ายเลย แถมยังยากยิ่งกว่าอะไรเสียอีก เพียงแค่วันแรกก็รู้แล้วว่า เป็นอย่างไร อย่างวันนี้ออกบิณฑบาตกันวันแรก ขบวนก็ยาวเชียว เป็นกิโลเลยก็ว่าได้ คิดว่ายังไงซะวัน นี้คงจะได้ฉันอย่างอิ่มหนำสำราญเป็นแน่ แต่ที่ไหนได้ พอกลับมาถึงวัดแทบหมดกำลังใจเลยทีเดียว แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความคิดขึ้นหลายๆ อย่าง ซึ่งเกิดขึ้นครั้งนี้เป็นครั้งแรก คือ เมื่อก่อน(หลาย ปีก่อน) ตัวผมเองเป็นคนไม่ชอบใส่บาตร คือไม่ค่อยสนใจเท่าไร นอกจากพ่อแม่จะให้ใส่บาตรแล้วก็ ไม่เคยลงมือใส่เองเลย แต่วันที่ออกบิณฑบาตได้ข้าวเปล่ามา ๔ ช้อน ส้ม 5 ลูก เท่านี้จริงๆ แทบ ไม่อยากเชื่อเลย แต่ก็ต้องเชื่อ ผมเข้าใจว่าคงเป็นผลของการไม่สนใจการใส่บาตรนี่เอง จึงเป็นเช่นนี้ เดินไปก็คิดว่า ตัวเรานี่มัวแต่ไปสนใจสิ่งไร้สาระอะไรไม่รู้ คิดว่าคราวหน้าออกบิณฑบาตอีก คงจะได้ ข้อคิดสำหรับตนเองมากขึ้นกว่านี้อีกแน่นอน ลูกรังฝึกสติ การเดินบิณฑบาตค่อนข้างยากเพราะลูกรังที่ถนนทำให้เจ็บเท้า ขณะเดินบิณฑบาต มักฉุกคิด ถึงธรรมะที่หลวงพ่อสอนเอาไว้ว่า “คนที่มีมโนธรรม หากได้รับความช่วยเหลือจากใครแล้ว ต้องคิด ตอบแทน” เดินไปคิดไปอย่างนี้ คิดถึงตัวเองว่ามีชีวิตอยู่ได้เพราะข้าวชาวบ้าน เมื่อสึกไปแล้วรู้ธรรมะอันใด มีความรู้ความสามารถใด จะต้องช่วยพัฒนาสังคมให้มีความเป็นอยู่อย่างสงบสุข แต่ความคิดย้อน กลับมาว่า แล้วขณะที่บวชอยู่ เรายังไม่รู้จักเสียสละช่วยเหลือผู้อื่นเลย ความหวังอันยิ่งใหญ่ที่จะไป พัฒนาสังคมจะเป็นไปได้อย่างไร ฉะนั้น หากมีโอกาสช่วยเหลือสิ่งใดก็จะเริ่มเสียสละตั้งแต่จุดเล็กๆ ไปเรื่อยๆ สักวันหนึ่ง จุดหมายที่ตั้งไว้ก็คงจะสำเร็จขึ้นได้ การย่ำไปบนพื้น ที่เต็มไปด้วยลูกรังแหลมคมไม่สนุกเลย แต่ละก้าวต้องหวาดระแวง เดิน ด้วยความระมัดระวัง ทำให้มีสติอยู่กับตัว ใจไม่ฟุ้งซ่านไปคิดเรื่องต่างๆ นอกจากความเจ็บเท้า แล้ว ทำให้ได้คิดว่าเจ้าชายสิทธัตถะสมัยเมื่อทรงออกบวชใหม่ๆ คงจะต้องผจญความลำบากเช่นนี้หรือ มากกว่านี้มาแล้ว หรือพระธุดงค์ที่เคร่งครัดปฏิบัติธรรมอยู่ในป่า ท่านก็ต้องผจญความลำบากเช่นนี้ เหมือนกัน ทำให้ได้คิดว่า “คนเราเมื่อมีหน้าที่อะไรก็ต้องสู้ ต้องอดทนทำไป จึงจะยืนอยู่ได้ ใคร ละทิ้งหน้าที่ก็มีทางไปแห่งเดียวคือ ความล้มเหลว ความทุกข์ยากลำบาก” กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๗ ๓๑