การอุทิศตนเพื่อความรัก : หน้า 107/132

จนกว่าเลือดจากหัวใจจะถึงหนามกุหลาบ นกได้ฟังดังนั้นก็ ยอมเพราะเห็นว่าความรักของนักศึกษามีค่ามากกว่าสิ่งใด มากกว่าชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง (ในหนังสือเขาเขียนอย่างนี้ เลยค่ะ) แล้วนกจึงบินพุ่งลงมาเอาอกตัวเองปักกับหนาม แล้วก็ร้องเพลงจากหัวค่ำถึงเที่ยงคืน ดอกกุหลาบก็ค่อยๆ งอกออกมา ต้นกุหลาบจะร้องเป็นระยะว่าให้นกขยับเข้ามา อีกเพื่อให้หนามงอกยาวแทงใกล้หัวใจนกยิ่งขึ้น จนผ่านไป สักระยะดอกกุหลาบเริ่มเปลี่ยนสี จากสีขาวเป็นชมพู ใน ที่สุดเมื่อใกล้อรุณรุ่ง หนามแทงถึงหัวใจนกพอดี สีชมพูจึง เปลี่ยนเป็นสีแดงสดสวยงาม และชีวิตนกก็สิ้นสุดลง เมื่อนัก ศึกษาเปิดหน้าต่างมาจึงได้เห็นต้นกุหลาบออกดอกสีแดงสดมา ๑ ดอกพอดี เขาจึงตัดมันและนำไปหาลูกสาวศาสตราจารย์ เมื่อพบกันลูกสาวศาสตราจารย์เธอกลับบอกว่า เธอจะ เต้นรำกับหลานชายของขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ และหลานชาย ของขุนนางนี้ได้ให้อัญมณีเป็นของกำนัลเธอแล้ว ซึ่งมันมีค่า มากกว่าดอกกุหลาบมากนัก ปรากฏว่าตอนจบจึงกลายเป็น นักศึกษาโมโหและเดินออกมาแล้วก็เหวี่ยงดอกกุหลาบทิ้ง ลูกอ่านจบแล้วตอนแรกรู้สึกว่า ทำไมไร้สาระอย่าง นี้ น่าสงสารนก แต่ต่อมาลูกคิดว่า ไม่ใช่มีแต่นกหรอกที่ อุทิศชีวิตหรือทุ่มเทชีวิตให้กับสิ่งที่เห็นว่าถูกต้องแล้ว แต่ใน ความเป็นจริงกลับไม่มีอะไรเลย อย่างเช่นตอนแรกนกก็ วาดภาพไว้ว่า ความรักของนักศึกษาน่าเทิดทูนและมีคุณค่า ยิ่งกว่าสิ่งใด เป็นสิ่งที่สุดสวยงดงาม ลูกว่า ถ้านกมันฟื้นขึ้น มาเห็นตอนจบคงช็อกตายไปอีกรอบแล้วก็ต้องไปรำพึงว่า โธ่..เราไม่น่าเลย ลูกคิดว่า บางคนก็เป็นเช่นนี้ คือ บางช่วง เราอาจจะเห็นว่าเรื่องนี้เรื่องนั้นสำคัญ สวยงามหรือเป็น ปัญหาของเรา แต่เมื่อเวลาผ่านไป ได้หวนกลับมามอง บางทีมันไม่มีอะไรเลย คือมันอาจจะไม่ได้สำคัญหรือไม่ใช่ อุปสรรคที่แท้จริง เป็นเพียงสิ่งลวงตาทำให้เราเสียเวลาหรือ เสียกำลังใจ หรือไม่ก็เดินผิดทาง บางคนอาจจะเลือก vi ของเรามีค่ามาก มากเกินกว่าที่เราจะยอมเสียไปโดยเปล่า ประโยชน์ แต่ลูกก็เข้าใจ บางทีสิ่งที่เราทำเราอาจไม่รู้ใน ตอนนั้นว่ามันไม่มีประโยชน์ เพราะเรามองไม่ออกหรือมอง ออกอย่างรางเลื่อนเต็มที่ เราอาจจะรู้ตอนที่เสียเวลา เสีย โอกาสไปแล้ว สิ่งที่ดีที่เราควรจะทำเพื่อให้เรารู้ตัวและมอง ออกอย่างแจ่มชัดทุกขณะ คือการนั่งสมาธิให้ใจมีองค์พระ ทุกวันทุกคืนอย่างสบายๆ เมื่อใจเรามีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ใจเรานิ่ง ใส เราจะใช้ปัญญาได้มากขึ้น ทำให้มองเหตุการณ์ สิ่งที่เข้ามาสู่ตัวและใจเราได้ชัดขึ้น และเราจะรู้ซึ้งได้ว่า การ สร้างบุญบารมีเป็นสาระของชีวิตที่ยังต้องเวียนว่ายตายเกิด เป็นสิ่งที่เราทำแล้วติดตัวไปได้ทุกภพทุกชาติ ส่วนอย่างอื่น นั้นต้องทิ้งไว้บนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตามการ สร้างบุญบารมีจึงเป็นเป้าหมายของทุกชีวิต แม้ว่าบางครั้ง เราอาจจะรู้สึกเหนื่อยบ้าง ไม่สนุกบ้าง แต่เราจะได้สิ่งที่มี คุณค่าคุ้มกับสิ่งที่แลกไป บางทีลูกว่า แม้ไม่สร้างบารมีเราก็อาจจะต้อง เหนื่อยอยู่แล้ว เพราะคนทั่วๆ ไปก็เหนื่อยด้วยกันทั้งนั้น แต่ทุกหยาดเหงื่อ ทุกการทุ่มเทแรงกายแรงใจของเราจะได้ รับผลที่ประเสริฐกว่า แต่ลูกคิดว่า เราควรทำให้ทุกคนรู้ เป้าหมายชีวิตด้วย จะได้มาสร้างบารมีร่วมกัน เพราะทุก คนในโลกต่างเป็นเพื่อนร่วมเกิด แก่ เจ็บ ตายเหมือนกัน ต้องมีความทุกข์ ความสุขเหมือนกันทุกคน ดังนั้น เมื่อเรา ได้รู้ความเป็นจริงของชีวิตแล้ว เราก็คงไม่อยากอมพะนำไว้ คนเดียวโดยไม่บอกเพื่อน ก็ต้องช่วยเหลือกันบอกต่อๆ ไป ทำความชั่วหรือสิ่งที่ไม่ถูกต้องเพราะถูกความไม่รู้ครอบงำ คิดว่าสิ่งที่ทำนั้นคุ้มค่าแล้ว แต่ในความเป็นจริงไม่ได้เป็น เช่นนั้น น่าเสียดายและน่าเสียใจ เพราะชีวิตทุกชีวิตมีค่า ให้รู้กันทั่วโลกโดยเริ่มจากตัวเรานี่เองค่ะที่จะไปแนะนำชักชวน และเพราะการเกิดมาหมายถึงโอกาสที่จะได้สร้างบารมีสร้าง ลูกว่า เมื่อชาตินี้เราได้เป็นกัลยาณมิตรให้ชาวโลกแล้ว ชาติ ความดี โดยเฉพาะการเกิดมาเป็นคนมีสิทธิ์ที่จะสร้างบุญ บารมีได้มากที่สุด มากกว่าเทวดาเสียอีก ดังนั้น ทุกนาที ต่อไป เราก็จะมีแต่กัลยาณมิตรแวดล้อม และช่วยกันสร้าง บารมีต่อไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๓ ๑๐๕