ความตระหนี่ : หน้า 130/132

ท น้าสุดท้าย นวธรรม ความตระหนี ความตระหนี่ จึงอาการของเจที่ลับแคบ ไม่ปิดขยายกว้าง 4 ทำให้เกิดความหวานด้วยรัพย์สิ่งของมา โดยไม่มีใจเอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น แม้หากจะให้ก็ให้โดยยาก และให้อย่างมีข้อแม้ คนที่มีทรัพย์ แต่ตระหนี่ ก็เปรียบเสมือนน้ำทะเลที่มีปริมาณมากแต่รสเค็ม จะนำมาใช้ดื่มกิน หรือใช้ประโยชน์อะไรก็ไม่ได้ บุคคลที่หวงแหน ตระหนี่ทรัพย์ได้ก็เช่นกัน เมื่อไม่นำทรัพย์นั้นมาใช้ให้เป็นประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น ทรัพย์นั้น ก็คงจะมีไว้ใช้เฉพาะชาติเท่านั้น หรืออาจวิบัติเสื่อมสลาย ทั้งที่เหตุแห่งความร่ำรวย ล้วนได้มาก็เพราะการให้จากภพชาติในอดีต เมื่อไม่รู้จักการให้ ไม่รู้จักใช้สมบัติต่อสมบัติ ใช้บุญต่อบุญ บุญที่ได้มาก็จะถูกใช้หมดไป แล้วสิ่งที่ตามมาก็จะมีผล คือความยากจน จะทํามาหากินก็ลำบาก จะทำมาหาเก็บก็ไม่มี ยิ่งจะทำมาหาไว้ เพื่อสร้างความดีให้เป็นบารมี ก็ยิ่งยาก ความตระหนี่ จึงเป็นศัตรูตัวร้ายกาจ ที่ปล้นสมบัติข้ามภพข้ามชาติ ดังนั้น เราต้องตีกระหน่ำ ย่ำยี ความตระหนี่ อย่างไม่ปรานีปราศรัย ต้องกำจัด ตัดความตระหนี่ ให้ขาดออกจากใจ เพื่อเปิดทางให้สมบัติไหลเข้ามาเถิด เพราะทรัพย์นั้นเป็นของกลาง คนจะใช้ทรัพย์ได้ต้องมีบุญ คนจะมีบุญได้ต้องทำบุญ ไม่ใช่ได้มาโดยไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะเหตุนั้นเราอย่าหวงแหน อย่าตระหนี่ อย่าเสียดาย อย่ากลัวว่าเราจะอดตาย ขอให้หมั่นทำทาน มหาทาน บริจาคทรัพย์ ไปเถิด จะเป็นเหตุ ส่งผลให้สิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับชีวิตเรา บัณฑิตสรรเสริญผู้ที่ตัดความตระหนี่ได้แล้วใจย่อมเป็นสุข ๑๒๘ this ในตม birthd