การเดินธุดงค์และการช่วยเหลือ : หน้า 37/132

จำนวนมากพอกับจำนวนพระภิกษุที่สามารถใช้ฉันน้ำได้ พวกเขาหามาให้ได้ทั่วถึง แสดงถึงความ ตั้งใจจริงที่จะถวายเพื่อให้กำลังใจแก่พระภิกษุสามเณร สังเกตดูจากรอบๆ บ้าน คงมีอาชีพการเกษตร รายได้ก็คงจะพอจับจ่ายใช้สอยภายใน ๒ - ๓ ครอบครัว ที่เป็นญาติกัน ลำพังภายในครอบครัวของ เขาเหล่านี้คงจะไม่ใช้ผ้าเย็นหรือดื่มน้ำอัดลมมากขนาดนั้น จะจ่ายแต่ละครั้งต้องเป็นสิ่งจำเป็นจริงๆ เป็นแน่ ทำให้ผมซึ่งกำลังอ่อนเพลียจากการเดินธุดงค์ และเท้าก็แตกพองกลับมีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไป เพื่อให้สมกับหยาดเหงื่อของชาวบ้านที่กลั่นออกมาเป็นอาหารและน้ำให้แก่พระภิกษุสงฆ์ ก็เท่ากับ เป็นการสืบทอดพระพุทธศาสนาให้ยืนยาวตราบนานเท่านาน ในการเดินธุดงค์ครั้งนี้ ผมได้รับบาดแผลที่เท้า และเหนื่อยอ่อน โยมป้าหมอคอยดูแล เอาใจใส่ในเรื่องสุขภาพของผมเป็นอย่างดี ในใจส่วนลึกผมคิดเสมอว่า ท่านเป็นมารดา เป็นมารดา คนที่สอง ท่านเองอายุก็มากแล้ว ต้องมายืนนั่งนานๆ ทนเมื่อยทนเหนื่อย บางครั้งอดหลับอดนอน “ท่านทำเพื่ออะไร” ผมถามใจตัวเอง “ท่านทำด้วยความจริงใจที่จะให้พระภิกษุหายเจ็บป่วย มีกำลัง ที่จะเดินธุดงค์ เพื่อสร้างบารมี น้ำใจของท่านประเสริฐจริงนะ” และบุคคลที่ข้าพเจ้านึกถึงตลอดเวลา ก็คืออุบาสก อุบาสิกา ที่คอยทำแผลให้ บางทีเป็นแผลที่มีสีและกลิ่นที่ไม่น่าภิรมย์นัก แต่พวกเขา ก็ได้เสียสละที่จะมาทำให้ภิกษุสงฆ์ได้หายไวขึ้น นอกจากนี้ในเรื่องอาหารได้จัดมาถวายให้อย่างเต็มที่ ฉันกันอย่างบริบูรณ์เพื่อเปลี่ยนเป็นกำลังให้คิด พูด ทําแต่ความดี ๓ ณ ที่โรงเรียนหนองแคสรกิจพิทยา เป็นวันที่ ๓ ของการเดินธุดงค์ในระยะทาง ๑๙ กม. ซึ่งวันนี้ออกเดินสาย ทำให้มาถึงจุดหมายช้าใกล้เที่ยง เวลาในการฉันมีน้อย พระที่ทำหน้าที่บุญ อาหารต่างรีบเร่งช่วยกัน เพื่อให้เพื่อนสหธรรมิกได้ฉันทันเวลา นับว่าเป็นผู้เสียสละอย่างมาก เพราะท่านทั้งหลายก็เหนื่อยพอๆ กันกับการเดินธุดงค์ หิวก็หิวเหมือนกัน หลายรูปเอาความหิวมา เป็นอารมณ์ ใจร้อน ขาดช้อน ขาดอาหารบางอย่างที่ยังไม่ได้ ก็ต้องการอยากได้เร็วๆ พระอาจารย์ ได้ให้ข้อคิดว่า “การที่เราคิดอยากได้เอาแต่ใจตัวเองนั้นคิดแต่ว่าทำไมคนอื่นนั้นไม่ทำในสิ่งที่เราต้องการ แค่ใช้เวลาเพียงนิดเดียว เคยคิดหรือไม่ว่า อันเวลาน้อยนิด แต่ถ้าคนจำนวนมาก รวมกันก็ใช้เวลา มากขึ้นไปด้วย ฉะนั้น ควรคิดถึงคนอื่นที่เขาทำงานบ้าง เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง ถามตัวเองซิว่า รอได้ไหม? ถ้าเราเป็นคนทำหน้าที่เราจะรู้ซึ้งดี” ทำให้ผมได้คิดว่า เราเองก็เป็นคนที่เห็นใจคนอื่น รวมถึงการสร้างความดีด้วย “ขออนุโมทนาบุญด้วยครับ..... สาธุ” เสียงแจ๋วๆ ของเด็กนักเรียนที่บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ ความไร้เดียงสา ที่ร่วมอนุโมทนาบุญกับพระภิกษุสงฆ์ด้วยความจริงใจ ความเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย หายไปกับเสียงเงียบของเด็กน้อยหลังจากที่ขบวนพระภิกษุ แห่งกองทัพธรรมได้เคลื่อนเข้ามาภายในวัดหมดแล้ว ผมสดชื่นและอาจหาญร่าเริงจากเสียงเหล่านี้ เป็นพลังในการต่อสู้กับอุปสรรค คือความง่วงในการนั่งเจริญภาวนาอันเนื่องมาจากความอ่อนเพลีย จากการเดิน และความร้อนจากแสงแดด เกิดความคิดว่า เด็กนักเรียนเหล่านี้โชคดีนัก รู้จักร่วม อนุโมทนาบุญกับพระภิกษุสงฆ์ ย้อนนึกถึงสมัยที่ตัวเองยังเป็นเด็กนักเรียนในโรงเรียนวัด ไม่เคยได้ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๗ ๓๘