วัฒนธรรมชาวพุทธ ฉบับวัดพระธรรมกาย : หน้า 67/132

แต่ที่ประทับใจที่สุด จนทำให้ผู้ที่ขอเข้ามา ทดลอง อยู่ก่อนบางส่วนต้องถอยกลับไปมาก ราวกับใบไม้ร่วง ก็คือ วัฒนธรรมชาวพุทธ ฉบับวัดพระธรรมกาย ด้วยว่าเมื่อเข้าสู่กระบวนการอบรมอย่างจริงจัง ในชั้นแรกต้องเริ่มจากการปรับพื้นฐานจิตใจและทิฏฐิ เข้าหากัน เพราะผู้เข้าอบรมมาจากต่างครอบครัว ต่างวัด ต่างจังหวัด ต่างภูมิภาค และต่างมีความคิดเห็นเป็นของตนเอง เมื่อมาอยู่รวมกันเป็นเวลานานถึง 6 เดือน การกระทบ กระทั่งอาจเกิดขึ้นได้ จึงจำเป็นต้องให้เรียนรู้หลักพื้นฐาน การอยู่ร่วมกัน อาศัยการทำงาน หรือ “รับบุญ” เป็นเครื่องมือ ช่วยหล่อหลอม โดยสอดแทรกไปกับข้อคิดที่ได้จากการรับบุญ ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน ๔ ฐาน คือ บุญสถาน ปัดกวาดเช็ดถูเสนาสนะ) บุญวิมานแก้ว(ล้างห้องน้ำ) บุญซัก (ซักตากพับเก็บ) และ บุญล้างจาน โดยใช้หลักที่ว่า ได้ทำเหมือนกันและเท่ากัน เพื่อป้องกันการเหลื่อมล้ำ จัดเก็บให้เป็นระเบียบ เป็น แบบแผนอันเดียวกัน เพื่อฝึกความสามัคคี เป็นหมู่คณะให้ รวมเป็นหนึ่ง บุญอื่นๆ ทุกรูปพอเข้าใจและทำได้โดยไม่รังเกียจ รังงอน แต่พอมาถึงบุญห้องน้ำ ซึ่งต้องเจอกับเคล็ดลับฝึก คนของวัดพระธรรมกาย ด้วยหลักสูตร “ล้วงคอห่าน" หลายรูปถึงกับ “อึ้ง!” เพราะแม้ตอนอยู่วัดตนเองจะเคยล้าง ห้องน้ำ แต่ไม่เคยที่จะ “ล้วงลึก” ขนาดนี้ ทำเอาหลายคน ทำใจไม่ได้จึงขอลากลับไปก่อน ไว้ค่อยมีกำลังใจเมื่อไรค่อย กลับมาขออบรมใหม่ในรุ่นหน้าก็ไม่ว่ากัน แต่ผู้เข้าอบรม ต่างก็ยอมรับว่าวิธีการล้างห้องน้ำเช่นนี้ นับว่าได้ผลดี เป็นการช่วยกำจัดขัดเกลา “อัสมิมานะ” ออกจากใจได้อย่าง ชะงัดทีเดียว และเมื่อทราบว่าจะมีผลดีต่อการปฏิบัติธรรม ก็ยิ่งให้ความสำคัญต่อการรับบุญพิเศษนี้มากยิ่งขึ้น “ตัวผมเองเรื่องทิฏฐินี่แรงมาก ผมไม่เคยล้างห้องน้ำ แต่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมต้องล้างห้องน้ำ ไม่เคยกวาดลานก็ต้อง กวาด ไม่เคยล้างจาน มาที่นี่ก็ต้องล้าง เมื่อก่อนผมไม่พอใจ ใคร ผมก็จะพูดตรงๆ แต่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมพยายามเบาลง มากที่สุด ผมพิจารณาตัวเองแล้วเบาลงเยอะ จาก ๑๐๐ อาจลดเหลือ ๓๐” พระอเนก ฉนฺทกาโม จากจังหวัด นครราชสีมา กล่าวยืนยัน สุนทรพจน์เยี่ยม : ฝึกพูดต่อหน้าที่ชุมชน จนกระทั่งได้นักแสดง สุนทรพจน์ท่านใหม่ประดับวงการ กิจกรรมพิเศษ : ขณะฝึกอบรม ทีมงานจะจัดกิจกรรมพิเศษ ทำให้ ผู้เข้าอบรมมีความเบิกบานกันถ้วนหน้า ส่วนสำคัญที่ทำให้ผู้เข้ารับการอบรมสามารถปรับ ตัวปรับใจเข้ากับหลักสูตรการอบรมได้ คือ การปฏิบัติธรรม เพียงช่วงแรกของการอบรมทุกรูปมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีขึ้น จากเดิมไม่เคยนั่งสมาธิ หรือนั่งช่วงสั้นๆ ๕ - ๑๐ นาที เมื่อได้มานั่งในระยะยาวประมาณ ๔๕ นาที ทำให้ความ ละเอียดของใจมีมากขึ้น คุณภาพใจก็มีมากขึ้นตามไปด้วย ๓ การปรับตัวเข้ากับหลักสูตรและความเป็นอยู่จึงเป็นไปโดยง่าย “เมื่อปรับความเป็นอยู่เข้าที่เข้าทาง อาทิตย์ที่ ๒ - ก็จะเน้นเรื่องสมาธิวันหนึ่งหลายชั่วโมง ทั้งเมื่อยทั้งปวด ขาเกือบทนไม่ไหว แต่ประโยชน์ที่ได้รับมากมายนัก ทำให้ ผมมีกำลังใจที่ดี มีความอดทนมากขึ้น ใจเย็น เรื่องที่ไม่ เคยให้อภัย ก็ยอมได้ จนถึงวันนี้มีประโยชน์มาก มีกำลังใจ ทำให้สามารถเลิกบุหรี่ได้ สำรวมกาย วาจา ใจ มากขึ้น” เห็นจากพระบุญภพ ฐานวีโร จากจังหวัดบุรีรัมย์ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๓ | ๖๕