การปฏิบัติธรรมและการถือศีล : หน้า 27/132

ความคิดคำนึง ทุกวันการปฏิบัติภารกิจเหมือนกันหมด คือ นั่งสมาธิ กิน นอน การนั่งสมาธิวันนี้รู้สึกเหมือน มีลูกแก้วมาอยู่ในท้อง นั่งภาวนาไปเรื่อยๆ ก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็อยู่ได้แค่นั้น ทำอะไรต่อไปไม่ได้ รู้สึกจะใจร้อนไปหน่อย ถ้าใจเย็นๆ คงจะดีขึ้น การถือศีล ๘ ต้องระวังมากที่สุด คือ ข้อ ๑ กับข้อ ๔ คือ เรื่องฆ่าสัตว์กับพูดโกหก เพ้อเจ้อ การตบยุงยิ้มดสักตัวมันง่ายนัก และการพูดเพ้อเจ้อ กลางวันจับกลุ่มคุยกัน คนโน้นคนนี้ เรียนที่ไหน บ้านอยู่ไหน คุยกันสารพัด ถ้าทำผิดศีลไปแล้ว ต้องมานั่งต่อศีลและนั่งสมาธิ ๔๕ นาที ไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลยแหละ ถ้าสึกออกไปแล้วคิดจะถือศีล ๕ ศีล ๘ ไปเรื่อยๆ ก็คงต้องคิดหนักนะ เราทำงานบางทีอาจเผลอโกหกบ้างเป็นแน่ เมื่อทำงานเหนื่อยๆ เวลาเครียดก็คงต้องหาทางระบายด้วยการกินเหล้าเบียร์ พบปะเพื่อนฝูงบ้าง ชีวิตในสังคมก็คงจะลำบาก แต่ก็มีพี่ๆ กัลยาณมิตรหลายคนสามารถงดเว้นได้นานแล้ว แต่ที่จะได้แน่ก็คือ ความอดทน ความ พอใจในสิ่งที่ตนมี ซึ่งเราจะต้องนำไปใช้ในชีวิตภายหน้า เมื่อตอนรับน้ำปานะ หลวงพี่ได้นำจดหมาย ๒ ฉบับมาอ่านให้ฟัง ฉบับแรกเป็นของ ชาวนาจากจังหวัดสุราษฎร์ธานีส่งเงินมาก็ไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็นับว่ามีความปรารถนาดีอย่างแรงกล้า ขออนุโมทนาด้วย ฉบับที่ ๒ พ่อของธรรมทายาทคนหนึ่งส่งจดหมายมาถึงลูก เขียนได้ดีมาก กิน ใจจริงๆ ตื้นตันมาก เป็นพ่อที่เข้าใจลูกมาก และลูกคงภูมิใจ แต่พ่อแม่ทุกคนก็ภูมิใจในตัวลูกทั้งนั้น เมื่อลูกเข้ารับการอบรมธรรมทายาทและอุปสมบทหมู่เช่นนี้ ก็น่าปลื้มใจล่ะ คืนที่ฟ้าคําราม “เปรี้ยง ! เปรี้ยง !” เสียงฟ้าร้องอย่างน่ากลัว พอ เมื่อคืนขณะนั่งสมาธิ ฟ้าแลบแปลบปลาบ พอมาอาบน้ำ ลมพายุเริ่มพัดอย่างแรงจนน่าตกใจ เพราะเป็นที่โล่ง ลมพัดพาฝุ่นละอองฟุ้งขึ้นมา ต้นไม้ใหญ่ในบริเวณวัดโยกคลอน กำลังอาบน้ำอยู่ก็ นึกถึงกลดทันทีว่าลมแรงอย่างนี้ ถ้าฝนตกลงมาจะทำยังไง รีบอาบน้ำแล้วรีบไปที่กลด ไฟก็ดับ ยิ่ง ทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวยิ่งขึ้น เสียงอะไรต่ออะไรปลิวว่อนไปหมด แหม มันน่าดูมิใช่น้อยเลย ปรับกลดให้เตี้ยลงเสร็จ ต้องมุดคลานแนบกับพื้นเข้าไปนอน หลังคากลดแทบจะติดหน้าอกลุกขึ้น นั่งก็ไม่ได้ เลยนอนฟังเสียงลมและเสียงเพื่อนธรรมทายาท บางคนก็บอกให้ลดกลดเสียงตะโกน เรียกกันไปมา นึกในใจอยู่ว่าถ้านอนตอนนี้ก็คงไม่สนุกเลยมุดออกมาดูข้างนอก ลมแรงดีจัง ฟ้าก็ แลบเรื่อยๆ เดินเล่นสักพักแล้วก็เข้าไปนอนอีก อากาศชักเริ่มร้อนอบอ้าวกะว่าฝนตกแน่ๆ จะได้เย็นขึ้น ยุงเข้ามาในกลดตั้งหลายตัว กัดเจ็บเสียด้วย เอาถุงพลาสติกไล่มันออกไปก็ไม่หมด ต้องทนให้มันกัด คนในกลดข้างๆ นอนกรนเสียงดังสนั่น ดังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ดังจริงๆ ทนเสียงกรน ทนให้ยุงกัด อยู่ราวๆ เที่ยงคืนก็หลับ หลับๆ ตื่นๆ ยุงมันไม่ยอมเลิกกัด คิดว่า “เอ...นี่ศีลของเราคงไม่บริสุทธิ์กระมัง สัตว์ต่างๆ จึงมารบกวน ทนนอนทั้งคืนจนคิดว่า จะมาทนนอนอยู่ทำไม ลุกขึ้นดีกว่า จึงจัดกลดให้สูงอย่างเก่า อาบ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๕๗ ๒๕