การตัดสินใจอบรมและอุปสมบท : หน้า 25/132

กลับไปช่วยทำงานทางบ้าน คนก็ให้เหตุผลต่างๆ นานา บางคนอ้างว่ามาอยู่หลายวันแล้ว ไม่เห็นได้อะไรเลย บางคนก็อ้างว่า สำหรับตัวผมจริงอยู่ถึงแม้ทางบ้านต้องการตัวผมกลับไปช่วย แต่ผม ตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าอบรม และอุปสมบทหมู่ธรรมทายาท ถึงจะลำบากเพียงใดก็จะทน อยากเป็น ขุนพลแห่งกองทัพธรรมก็ต้องอดทนได้ วันอากาศร้อน เพลไปแล้วอากาศร้อนน่าดู นั่งในเต็นท์แทบไม่ไหว ร้อนตั้งแต่หัวไหล่ขึ้นไปเลย มองออก ไปนอกเต็นท์พิธี ไอแดดเต้นระยิบระยับตลอดเวลา พอได้เวลาพักเดินออกมา (เท้าเปล่า) เหยียบ ดินและเศษหินเหมือนถูกไฟเผา เท้าระบมแทบจะกระโดด พองไปหมด โชคดีที่กลดของผมอยู่ใต้ร่ม ไม้ใหญ่ (ต้นกระถินณรงค์) เป็นทำเลที่หลบแดดได้เหมาะจริงๆ เป็นห่วงคนอื่นๆ พวกที่มาอยู่ก่อน ผมไม่มีร่มเงาไม่มีที่บังแดดให้เลย แล้วกลดของเขาก็กันฝนอย่างดีซะด้วย แต่ขณะเดียวกันก็จะ กลายเป็นเตาอบอย่างดีเมื่อเจออากาศร้อน ตอนเช้าหลังอาหารได้มาอาศัยนอนที่กลดราวๆ ๑ ชั่วโมง หลังเพลมีเวลาพักมากหน่อยประมาณ ๑ ชั่วโมงครึ่ง การนั่งสมาธิยังไม่เห็นอะไร หลวงพ่อก็แนะ เทคนิคให้หลายอย่างว่า อย่าใจร้อน จะเห็นก็ช่าง ไม่เห็นก็ช่าง นั่งไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน ทนได้ ทนดี วันนี้เป็นวันสงกรานต์ โลกภายนอกวัดคงจะสนุกสนานสาดน้ำกันฉ่ำอุรา แต่ที่นี่กลางวัน แสงแดดจัดมาก มันร้อนจริงๆ ร้อนอย่างกับอยู่ในเตาอบก็ว่าได้ ที่จริงตั้งแต่เกิดมามีนับครั้งได้ที่ได้ นอนในมุ้ง คิดว่ามันจะอับๆ แต่นอนที่นี่ไม่ยักอับ มีอยู่หลายคืนเหมือนกันที่ฝันว่ากำลังนอนอยู่บน ฟูกที่บ้านกลิ้งไปกลิ้งมาสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็รู้ว่านอนอยู่บนเสื่อผืนเดียวในกลดหลังนี้คิดถึงเมื่อก่อนที่อยู่บ้าน ในห้องก็จะเปิดวิทยุฟัง เปิดทิ้งไว้อย่างนั้นแหละตื่นขึ้นมาเมื่อไรค่อยปิด วันนี้ได้รับจดหมายเพื่อน ๒ - ๓ บรรทัดตื่นเต้นมาก มาอยู่ที่นี่ ทำให้รักคุณพ่อคุณแม่พี่น้องทุกคนมากขึ้นจริงๆ ในกลดหลังนี้ไม่มีอะไรเลย แต่เราก็นอนมาร่วม ๑๐ คืนแล้ว จะว่าชิ้นก็อาจจะใช่ สำหรับ คนไม่เคยนอนไม่รู้หรอก พอได้ฟังอะไรที่ประทับใจจะตื่นเต้นไปหมด จิตใจดูอ่อนโยนขึ้นมาก ไม่รู้ เป็นเพราะการนั่งสมาธิหรือเปล่า เมื่อวานถูกแมลงตัวหนึ่งกัดเลยจับมันแรงไปหน่อย มันก็เลยตาย ตกกลางคืนต้องอาราธนาศีล ๘ นั่งสมาธิ ๔๕ นาที เป็นการนั่งรวดเดียวไม่กระดุกกระดิกเลย นับ เป็นการนั่งสมาธิที่ยาวนานที่สุดที่เคยนั่งมา ขาทั้ง ๒ ข้างเต้นระริกแทบจะขาดใจ แต่คิดว่าแค่นี้มัน ไม่ตายหรอก ความรู้สึกขณะนั้นรู้แต่ว่าต้องใช้ความอดทนมาก พอหลวงพี่บอกเหลือเวลา 6 นาที ก็รู้สึกว่าเป็น ๓ นาทีที่นานที่สุด โดยเฉพาะนาทีสุดท้าย แทบจะหักขาออกมาแล้วตะโกนสุดเสียงว่า “พอแล้วโว้ย” แอบเหลือบตามองคนอื่นก็ยังนั่งเฉย เลยต้องนั่งอยู่ต่อไป คนอื่นทนได้เราก็ต้องทนได้ “เอ้า ! หมดเวลาแล้ว ขออนุโมทนาบุญกับทุกคน” พี่เลี้ยงอนุโมทนาบุญกับพวกเรา “สาธุ” เราชนะจนได้ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๓ ๒๓