การนั่งสมาธิและการเผชิญโลกภายนอก : หน้า 29/132

จากการนั่งสมาธิทุกวันทำให้ได้รู้ในหลายสิ่ง ได้รู้ว่าใจของตนเองนั้นมีความคิดมากมายบรรจุ อยู่ ได้รู้ว่าช่วงชีวิตที่ผ่านมานั้น เราปิดบังตัวเองหรือเข้าข้างตัวเองอย่างไร แต่พอมาถึงวันนี้ วัน ที่ได้รู้จักใจของตัวเองดีขึ้น ขึ้น จึงรู้และยอมรับกับตัวเองว่า แท้ที่จริงเป็นความผิดของตัวเอง ความผิด ที่มองข้ามมานาน ต่อไปนี้คงต้องปรับปรุงตัวเองให้ดีกว่าเดิมที่เป็นอยู่ อีกไม่นานจะต้องออกไป เผชิญกับโลกภายนอกซึ่งคงไม่สงบเหมือนที่นี่ คงมีแต่ความวุ่นวาย สับสน ยุ่งเหยิง แต่ก็มั่นใจว่า ตัวเองนั้นพร้อมแล้ว คงไม่แปลก เพราะถ้าสามารถรักษาใจให้ได้เหมือนกับช่วงการอบรม ทุกสิ่งที่เผชิญ คงไม่สามารถทำให้ผมหวั่นไหวได้ เมื่อถึงเวลานั้น ผมพร้อมแล้วที่จะก้าวออกไป และตั้งใจไว้ว่าจะ ไม่ทิ้งวัด ไม่ทิ้งการนั่งสมาธิ เพราะได้ประสบกับตนเองแล้วว่า ถ้าใจเรานิ่ง เราก็ไม่ต้องไปแสวงหา ความสุขจากภายนอก ลมหอบ วันนี้ ขณะที่กำลังช่วยกันล้างจานอยู่ ๕ - ๖ คน จู่ๆ เกิดลมหมุน ตอนแรกก็ไม่รู้ เห็นเสื่อ ลอยขึ้นบนฟ้าสูงประมาณสัก ๓ - ๔ ชั้น ก็ยืนงง ลักษณะลมมันเคลื่อนที่ เสียงอู้ ผ่านเต็นท์ที่ล้างจาน เต็นท์ก็ลอยตัวขึ้นแล้วหงายท้องตีลังการวดเร็วมาก คนกำลังล้างจานอยู่วิ่งออกมาแทบไม่ทัน แล้ว ผ่านเต็นท์กินข้าวต้องตะโกนเรียกให้ช่วยกันจับไว้ ไม่งั้นคงจะเสียหายมาก ลมเบาๆ ไม่มีวี่แววเลย แต่อานุภาพรุนแรงมาก ไม่เคยเจอเช่นนี้มาก่อนเลย เอ๊กซ์ตร้า(Extra) อีกแล้ว เมื่อคืนโดน “เอ็กซ์ตร้า” อีกแล้ว อะไรกัน ตอนบ่ายมาเข้าแถว แถวยังไม่ทันเดินเลย ก็เดิน มาถึงแถวเริ่มเดินพอดีนี่ “โอเค จดก็จด เราไม่อยากจะต่อความยาวกับใคร" ผมพยายามตัดใจ พอ ๓ ทุ่ม ก็โดนประกาศชื่อให้นั่งสมาธิระดับ “เอ็กซ์ตร้า” ความโมโหก็ผุดขึ้น อยากจะ เอาเรื่องสักหน่อย ก็เรามาถึงแถว แถวยังไม่ทันเดิน ทำไมโดนจดชื่อ จะถามหลวงพี่ให้รู้เรื่อง หลวงพี่ก็ตัดบทให้ไปนั่งก่อน ก็ต้องนั่ง ๔๕ นาที การนั่งเอ็กซ์ตร้าครั้งนี้ ๕ - ๑๐ นาทีแรก ความ โกรธความโมโหผุดขึ้นมาอย่างมาก นึกตำหนิว่าหัวหน้าหมวดทำไม่ถูก ไม่พอใจอย่างมาก จิตใจไม่ เป็นสมาธิจนต้องท่องภาวนาว่า โลภ โกรธ หลง วนเวียนกันไปเรื่อยๆ จนจิตใจเริ่มสงบ แล้วจึงภาวนา สัมมา อะระหังต่อไป จนรู้สึกตัวเบา โล่งใจ สดชื่น เพราะปกติเวลานั่งปฏิบัติธรรมตอนกลางวัน ไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ มีเสียงรบกวนเยอะ แต่ตอนนั่งเอ็กซ์ตร้า อากาศเย็นสบายเงียบสงบ นั่งสมาธิ ได้ดี พอใกล้ๆ หมดเวลา รู้สึกเริ่มปวดเมื่อยอย่างรุนแรง เหลือบตาขึ้นดู เห็นคนอื่นนั่งเฉยๆ เราก็ พยายามทนนั่งต่อไป ความปวดเมื่อยรุนแรงมากยิ่งขึ้น จนถึงจุดๆ หนึ่ง แล้วจะปวดแค่นั้น ไม่ปวด มากขึ้นกว่านั้น ถ้าเราถอนหายใจยาวๆ ความปวดจะคลายบ้างแล้วก็เริ่มปวดใหม่ จนถึงจุดๆ เดิม เป็นอย่างนี้เรื่อยๆ ไป ท่องสัมมา อะระหังตลอด จิตสงบ แต่ความปวดรบกวนอยู่ตลอดเวลา กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๓ ๒๗