การควบคุมใจและการทำความดี : หน้า 89/132

ใจหรือความคิดของคนเราเป็นไปเร็ว เปลี่ยนแปลง ง่าย กลับกลอกอยู่เสมอ เดี๋ยวชอบเดี๋ยวชัง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แล้วแต่เหตุการณ์ แล้วแต่อารมณ์ที่มากระทบ เพราะฉะนั้น การควบคุมใจจึงเป็นเรื่องยากแต่ก็สำคัญ ซึ่งจะต้องทำให้ได้ เพราะถ้าควบคุมใจได้ ก็มีแต่ผลดี ไม่มีเสีย คนที่ควบคุมใจ ได้ ก็จะควบคุมสติควบคุมอารมณ์ได้ดี และจะไม่ผิดพลาด พลั้งเผลอซึ่งทำให้เกิดความเสียหายภายหลัง ในขณะ เดียวกันก็สามารถทำความดีงามต่าง ๆ ได้ ส่วนคนที่ ควบคุมใจไม่ได้ก็มักจะทำอะไรตามใจชอบ จึงต้องเดือดร้อน อยู่ร่ำไป การทำบุญหรือการทำความดีต้องอาศัยใจเป็นหลัก ถ้าใจยินดีที่จะทำจึงทำได้ ถ้าใจไม่ยินดีที่จะทำก็ทำไม่ได้ หรือหากจำเป็นจะต้องทำก็ทำอย่างเสียไม่ได้ การทำบาป หรือความชั่วก็เช่นกัน ถ้าใจอยากจะทำก็ทำได้ง่าย ถ้าใจไม่ อยากทำก็รังเกียจที่จะทำ ใจของคนเป็นสำคัญต่อการ ทำบุญความดีและการทำบาปความชั่วของคนเราอย่างนี้ ความดีเป็นสิ่งที่คนเราพึงทำ เพราะจะเป็นเหตุให้คน เราอยู่กันอย่างมีความสุข เมื่อใดใจของเราอยากจะทำบุญ อยากจะช่วยเหลือผู้อื่น อยากจะบริจาคทาน อยากจะรักษาศีล หรืออยากจะเจริญภาวนาก็จงรีบทำเสียในขณะนั้น อย่า ปล่อยให้เวลาผ่านไปมาก ขณะเดียวกันก็พึงระวังใจหรือความ คิดที่จะทำบุญนั้นไว้ให้ดี ระวังอย่าให้บาป เกิดขึ้นมาเป็นมารทำลายความคิดเช่นนั้นได้ บาปที่จะเกิดขึ้นมาในขณะนั้นก็คือ ความโลภ ความตระหนี่ ความเสียดาย หรือคิดโน่น คิดนี่จนต้องเปลี่ยนความตั้งใจ เพราะโดย ปกติเมื่อใจบุญเกิดขึ้น ใจบาปก็มักจะผุดขึ้น มาเป็นมารผจญอยู่เสมอ จึงต้องระวังใจ บาปให้ดีในเมื่อใจบุญเกิดขึ้นกับเรา เมื่อใจ คนที่มัวโอ้เอ้ชักช้าในเรื่องทำความดีนี้ พลาด โอกาสทำบุญมามากต่อมากแล้ว เพราะใจถูกบาปซึ่งเป็น มารเข้ามาขัดขวางเลยเปลี่ยนใจไม่ทำ ดังนั้น เมื่อคิดว่าจะ ทำบุญอะไรแล้ว ก็รีบทำทันที อย่าชักช้า อย่าผัดวันประกัน พรุ่ง รีบทำเสียก่อนที่ใจบาปจะเกิดขึ้น คนที่เขาทำบุญ ทำความดีได้ และบางคนทำได้มากทำได้บ่อยเสียด้วย ก็ เพราะเขาสามารถตัดใจทำโดยไม่ชักช้า และรักษาใจบุญนั้น ไว้อย่างมั่นคงไม่คลอนแคลน ไม่ปล่อยให้ใจบาปเข้ามา ทำลายมาขัดขวางทางบุญของตน มารหรือใจบาปก็เลยทำ อะไรเขาไม่ได้ ถ้าเราทำได้เหมือนเขา เราก็ทำบุญทำความ ดีได้เช่นเดียวกัน รีบทำความดีเสียแต่วันนี้เดี๋ยวนี้ และทำไปเรื่อยๆ ก็จะสะสมบุญได้มาก มัว ชักช้าโอ้เอ้อยู่ วันเวลาก็หมดไป อายุก็ผ่าน ไป บุญความดีก็ไม่เพิ่มพูนขึ้น ชีวิตจะมีค่า อะไรหากไม่ได้ทำความดีไว้บ้าง เพราะค่า ของชีวิตก็คือบุญความดีที่ตนทำไว้นี่เอง อยากจะทำบุญแล้ว หากปล่อยให้เนิ่นช้าไป มัวโอ้เอ้ผัดโน่นผัดนี้อยู่ ใจบุญนั้นก็จะค่อยๆ จางไปหรือแปรเปลี่ยนไป ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ทำ คนที่มัวโอ้เอ้ชักช้าในเรื่องทำความดีนี้ พลาดโอกาสทำบุญมามากต่อมากแล้ว เพราะใจถูกบาป ซึ่งเป็นมารเข้ามาขัดขวางเลยเปลี่ยนใจไม่ทำ ดังนั้น เมื่อคิดว่าจะทำบุญอะไรแล้ว ก็รีบท่าทันที อย่าชักช้า อย่าผัดวันประกันพรุ่ง รีบทำเสียก่อนที่ใจบาปจะเกิดขึ้น กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๕๓ ๘๗