การเตรียมงานบวชและความรู้สึกของธรรมทายาท : หน้า 32/132

ทายาททุกคนช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดบริเวณวัด ช่วยเก็บคนละไม้คนละมือพร้อมใจกันดีมาก ใครเห็นก็ต้องชม สิ่งที่รกหูรกตาเก็บกวาดเรียบร้อยหมด มีคำสั่งเดินไม่ต้องประสานมือ รู้สึกจะขัดๆ เดินมือประสานกันดีแล้วดูเรียบร้อยดี มายกเลิกแล้วดูไม่ค่อยสำรวม การตระเตรียมงานดูยุ่งยากมาก ใช้เครื่องเสียงและทีวีสี ประมาณ ๒๗ เครื่อง กล่องใหม่เอี่ยม มีการถ่ายทอด ที.วี. วงจรปิดด้วย เป็นงานระดับชาติจริงๆ คนเตรียมงานคงมิใช่น้อย ผมไม่เคยมีโอกาสได้ทำงานแบบนี้มาก่อนเลย และก็ไม่ได้เข้าโบสถ์วัดเบญจฯ มานานแล้ว สวยมากจริงๆ ดูเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ น้ำตาแห่งความปีติและความหวังของแม่ วันนี้เป็นวันที่เหล่าธรรมทายาททุกคนต่างรอคอยกัน หลังจากที่อดทนกันมาอย่างชนิดที่ เรียกว่าเต็มทน เป็นเวลา ๑ เดือนเต็มๆ ความยากลำบากต่างๆ ในการฝึกที่ผ่านมานั้นเป็นเช่นไร ผมไม่ขอกล่าวถึง เพราะทุกคนต่างก็คงทราบดีอยู่แล้ว ถ้าหากว่าอยู่อบรมกันมาจนถึงวันนี้ แปลกมากทุกคนตื่นก่อนตีระฆังเสียอีก คงเป็นเพราะตื่นเต้นที่จะได้บวช พวกเราออกเดินทาง ราวๆ ที่ ๕ ไปยังวัดเบญจมบพิตร หลังจากรับอาหารเช้าบนศาลาธรรมชินราชแล้ว นาคธรรมลงไป เวียนประทักษิณรอบพระอุโบสถ “อิติปิโส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ......” เสียงสวดมนต์ช่างศักดิ์สิทธิ์จริงๆ พวกเรา ทุกคนเดินด้วยความสำรวม ดูทุกคนตั้งใจมาก ญาติโยมเริ่มทยอยกันมาเยอะแล้ว ที่มาก่อนธรรมทายาทจะถึงวัดก็มี หลังจากเวียน ประทักษิณแล้วก็เริ่มรับผ้าไตรเป็นชุดๆ ไป ผมได้รับผ้าไตรตอน 6 โมงเช้ากว่าๆ ตอนที่เดินเข้าไป ในวิหารคตรู้สึกตื่นเต้นมาก ใจอยากจะเงยหน้าดูแม่แต่ก็กลัวพิธีจะเสีย เมื่อสัญญาณเริ่มพิธีรับผ้าไตร ดังขึ้น ผมคุกเข่าและกราบแม่ “สัมมา อะระหัง สัมมา อะระหัง” ผมท่องอยู่ในใจเพื่อระงับความตื่นเต้น แต่ผมไม่อาจข่มความปีติไว้ได้ น้ำตาของลูกผู้ชายอาบแก้มทั้งสองข้างของผม ถ้าจำไม่ผิด รู้สึก จะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้กราบแม่อย่างจริงใจและตั้งใจที่สุด ความรู้สึกเหมือนกับแม่เป็น พระพุทธรูปนั่งอยู่ที่นั่น และเมื่อรับผ้าไตรจากมือของแม่ ผมรู้สึกว่าความรัก ความหวังของแม่ที่มีต่อ ตัวผมได้ถูกถ่ายทอดมากับผ้าไตรชุดนี้ ผมเดินกอดผ้าไตรซะแน่นเลย พยายามบังคับตัวเองให้อยู่ใน อาการปกติ เพื่อนที่อยู่ข้างๆ คงมีความรู้สึกเช่นเดียวกัน ผมเห็นเขาหลั่งน้ำตาแห่งความปลื้มปีติออก มาเหมือนกัน ๓ หลังจากรับผ้าไตรแล้ว ผมก็กลับไปนั่งรอยังที่ที่จะบวชเณรตามลำดับอาวุโส ผมได้บวชตอนบ่าย โมงกว่าๆ หลังจากนั้นก็เป็นรายการ “วันพบญาติ” ผมได้พบกับแม่ พี่ชาย น้องชายและเพื่อนอีก คน ทุกคนดีใจที่ผมบวช โดยเฉพาะแม่ มีช่วงหนึ่งแม่ได้นำเอาน้ำมาถวายและกราบผม ผมรู้สึกเขิน มากและรู้สึกกลัวขึ้นมาว่าจะทำดีไม่พอเพียงให้กับการกราบไหว้ของแม่ ไม่เฉพาะแม่เท่านั้น แม้ ประชาชนที่มางานบวชครั้งนี้ เมื่อเห็นเณรเดินผ่านก็ยกมือไหว้ด้วยความศรัทธา นี่คงเป็นข้อ ๓๐ | สยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๓