เหตุการณ์ในคืนฝนตก : หน้า 28/132

น้ำอาบท่าก็พอดีระฆัง เป็นคืนแรกที่เกือบไม่ได้นอน แต่ก็ไม่เพลียเท่าไร แต่เวลานั่งสมาธิก็หลับ ตั้งแต่นาทีแรกเลย คอเอียงไปเอียงมาจนเมื่อยไปหมด บ่ายนี้ หลวงพี่เอาผ้านุ่งนาคมาให้ลองนุ่ง จะเริ่มนั่งตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใกล้เวลาที่จะบวช พระแล้วต้องพยายามสำรวมกาย วาจา ใจ ให้มากขึ้น ร่วมแรงร่วมใจ เวลาเพลวันนี้ขณะกินข้าวอยู่ เมฆลอยมามืดฟ้ามัวดิน พอกินเสร็จพระก็ให้พร หลวงพี่เริ่ม จะแสดงธรรม ไฟฟ้าก็ดับ ไมค์ใช้ไม่ได้ ลมยังแรงขึ้นเรื่อยๆ ฝนที่รอคอยมาหลายวันเริ่มตก เหล่า ธรรมทายาท ๗๐๐ กว่าชีวิตอยู่ในเต็นท์พิธีเริ่มกระสับกระส่วย ลมแรงมาก ฝนก็ตกหนักจนสาดเข้า มาในเต็นท์ นั่งกันไม่ติดแล้ว ทุกคนลุกขึ้นหมด เก็บเสื่อ น้ำกระเซ็นเข้าในเต็นท์ จานข้าวยังไม่ได้ล้างเลย เห็นจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้เสียแล้ว บางคนยืนเฉยๆ คอยหลบฝนเบียดกันไปมา บางคน(จำนวนน้อย) รีบช่วยกันเก็บข้าวของ เราฝากของไว้กับเพื่อนแล้วกระโจนเข้าไปช่วยขนของขนเสื่อด้วยไม่ต้อง กลัวเปียกกันแล้ว นุ่งผ้าขาวด้วยนะ รีบออกไปนอกเต็นท์ ขุดดินทำรางน้ำให้น้ำระบายออกจากเต็นท์ น่าสนุกดีออก รวบผ้านุ่งขาวเป็นโจงกระเบนลุยโคลนขุดโคลนทำเขื่อนกั้นน้ำ “เอ้า ! พวกเราช่วยกันเร็ว !” หลายคนช่วยกันทำ ไม่มีใครบ่น เห็นแล้วชื่นใจ แต่ก็มีอีก จำนวนมากที่ยืนเฉยๆ แถมยังกลัวโคลนกระเด็นไปถูกอีก ฝนตกหนักมาก ไปถึงกลดรับรองได้เลย ว่าไม่มีกลดไหนไม่เปียก เปียกกันถ้วนหน้า ข้าวของทุกอย่างเปียกหมด ขุดดินตากฝน ลุยกันอยู่ ประมาณชั่วโมงกว่า เขื่อนเริ่มเข้าที่ กั้นน้ำ วิดน้ำออกได้ดี “คุณ.... นี่ผ้าเช็ดตัว” เพื่อนธรรมทายาทคนหนึ่งยื่นผ้าเช็ดตัวให้ “น้ำใจนี่ต้องดูกันตอนคับขันจริงๆ” ผมนึกในใจ เกือบมีเรื่องกับพี่เลี้ยง วันนี้พอเช้าขึ้นมาก็มีเหตุทำให้อารมณ์วัยรุ่นกำเริบ คือ ขณะที่รับข้าวต้มเสร็จแล้วนั้น กำลัง เดินกลับมาที่เสื่อ บังเอิญเดินเข้าผิดช่องทางของเสื่อ เนื่องจากได้มีการย้ายตำแหน่งที่นั่งภายในหมด โดยมีหัวหน้าหมวดเป็นคนจัดการย้าย ทำให้หลงเข้าช่องทางผิด พอดีพี่เลี้ยงคนหนึ่งผ่านมาเห็นเข้า จึงจดรายชื่อไว้เพื่อจะลงโทษตอนกลางคืน ผมพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจว่าเข้าใจผิด เขาก็ไม่ยอมฟัง “อะไรวะ ! ไม่ยอมฟังเหตุผลกันเลย” ผมเดือดดาลอยู่ในใจ ขอได้อัดพี่เลี้ยงสักทีเถอะ” แต่ พลันมีความคิดว่า “เอ...ตัวเราเห็นทีจะไม่บวชเสียดีกว่ามั้ง ขอได้อัดพี่เลี้ยงสัก พอนึกถึงความหวังของแม่ ความคิดนั้นก็ต้องเลิกล้มไป ถ้าเป็นแต่ก่อนไม่มีทางยอมเด็ดขาด หลังจากนั้นมานั่งสมาธิพิจารณาตัวเอง ผมรู้สึกกลัว กลัวในความเจ้าอารมณ์ เจ้าโทสะของตัวเอง ซึ่งเคยทำให้เสียมาหลายครั้งแล้ว แต่ผมมักไม่จำ จะมีก็แต่แม่เท่านั้นที่เป็นผู้เตือนสติเสมอ มาครั้งนี้ ผมกลับรู้จักใช้การนั่งสมาธิควบคุมอารมณ์ซึ่งได้ผลดีมาก ๒๖ | กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๓