ความรู้สึกในวันบวช : หน้า 35/124

โยมยาย โยมน้าทุกคน เป็นวันแรกในชีวิตของผม ที่ผมเห็นน้ำตาของโยมแม่ จากการฝึกที่เข้มแข็ง ของความเป็นลูก ผู้ชาย ผมก็ต้องน้ำตาไหลวันนี้ เป็นวัน ที่ผมปีติที่สุดในโลกกว่าทุก ๆ วันที่ผ่าน มา วันนี้ผมจะจำไปจนวันตาย เพราะ เป็นวันที่ผมเห็นความสุขของญาติพี่น้อง ทุก ๆ คน มีความสุข หลังจากฉันอาหารเช้าแล้ว ก็นั่งปฏิบัติธรรม ตอนบ่ายก็ฟังธรรมะได้ ข้อคิดอะไรหลาย ๆ อย่าง ทำให้เกิด ความศรัทธา จากการนั่งปฏิบัติธรรม (นั่งสมาธิ) ทำให้ตัวเองเป็นคนใจเย็นขึ้น มีความสบายใจ สบายกาย กว่าตอนที่ เป็นประชาชนคนธรรมดา การเป็นพระไม่ต่างอะไรกับการฝึก - สุดท้ายนี้ ผมขออนุโมทนากับ เป็นนายร้อยตำรวจ ระเบียบวินัย มีการ หลวงพี่บดินทร์ แล้วก็หลวงพี่พยุงศักดิ์ ซึ่ง ฝึกที่คล้ายกัน เพียงแต่พระจะมีการ เป็นพระพี่เลี้ยงให้พระปราจีน กิตตินุธโร ปฏิบัติธรรมกับการเรียนธรรมะ มีการ ได้บวชตามความตั้งใจแล้ว และมีศรัทธา บิณฑบาต ตำรวจก็เรียนอีกแบบหนึ่ง ที่จะเป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า การเป็นนักเรียนนายร้อยตำรวจฝึกหนัก กระผมจะขอปฏิบัติ ขนาดไหน ผมก็ทนได้ไม่เคยบ่น นั่น ในเวลาอันสั้นนี้ ธรรมด้วยจิตที่ตั้งมั่น ๒๔ มีนาคม ๒๕๓๓ หลังจากพิธีบวชได้เสร็จ เรียบร้อยไปแล้ว จากชีวิตปุถุชน สามัญธรรมดาที่เคยปฏิบัติก็ เปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลัง มือ ชีวิตความเป็นอยู่ของเพศ บรรพชิต มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ เรียบง่าย สงบ ไม่วุ่นวาย สับสน เป็นเพียงแต่การฝึกภายนอก จิตใจจะ ถูกกดดันตลอดเวลา ส่วนการฝึกธรรมะ นั้นยากยิ่งกว่า มีการฝึกทั้งทางใจ ทาง กาย ให้มีความสำรวม นิ่ง สงบ ผมมาอยู่ที่นี่ได้ข้อคิดอะไรหลายอย่าง และได้จดไว้ในหนังสือ เพื่อจะนำไป เป็นหลักปฏิบัติในการประกอบอาชีพ ๒๖ มีนาคม ๒๕๓๓ พ. ระและสามเณรที่วัดพระธรรม กาย จากที่ข้าพเจ้ามองข้างนอก ก่อนที่ จะมาสัมผัสด้วยตัวเอง ก็คงจะไม่ต่างกัน มากนักกับพระทั่ว ๆ ที่ข้าพเจ้าพบ เพียงแต่ ข้าพเจ้าทราบมาว่า พระที่นี่มีความรู้สูง จึงทำให้คนทั่วไปเกิดความศรัทธาที่ท่านจบ มาสูง ๆ แล้วมาบวชตลอดชีวิต แต่เมื่อ ผิดกับ ข้าพเจ้ามาสัมผัสด้วยตัวเอง มาสัมผัส กับชีวิตพระและสามเณรที่นี่ ความคิดที่เคยคิดก่อนเข้าบวชธรรมทายาท อย่างถนัด พระที่นี่ท่านอยู่กันอย่างสันโดษ มีการทำ การคิด การปฏิบัติ ที่จะ สร้างสรรค์จรรโลงพระพุทธศาสนากันอย่าง จริงจัง ท่านเป็นบุคคลที่ทราบเป้าหมาย ตัวเอง รู้จักตัวเอง ข้าพเจ้าเห็นว่าพระที่ วัดนี้หาเวลาว่างให้กับตัวเองแทบจะไม่มี ท่านต้องทำหน้าที่เผยแผ่พระพุทธศาสนา ตามหน้าที่ของท่านที่มี ต้องหว่านศรัทธา ให้ประชาชน ท่านจะทำหน้าที่ของท่าน อย่างเข้มแข็ง สมกับคำว่า "เนื้อนาบุญ ของพระพุทธศาสนาโดยแท้” ส่วนสามเณรน้อย ก็หา เวลาว่างไม่มีเหมือนกัน สามเณร ตัวจิ๋ว ก็จะช่วยปลูกไม้ดอกไม้ ประดับพัฒนาวัดให้เจริญ ให้ งอกงาม ให้เกิดความร่มรื่น มี หลวงพี่ที่เป็นพระพี่เลี้ยงซึ่งนำชมวัด เล่าให้ฟังว่า พอเข้าใกล้ฤดูฝน สามเณรจะช่วยกันปลูกผัก สาม เณรที่นี่แปลกจากที่ข้าพเจ้าเคยพบ กัลยาณมิตร ๓๓