กรรมและผลกรรม : หน้า 54/124

แต่ก่อนไม่ปรานี ย่อมฆ่า กล่าวหยาบช้า ลางที่เล่าต้องถ้อยความ แก่สมณพราหมณา น้ำท่วมไฟไหม้ลาม แต่ละทิศเป็นตำแหน่ง จ้วงด่าว่าไม่เกรงกลัว แต่ล้วนตามมาทารุณ - ออกเป็นสี่แห่งนะระกา ท้าวพระยาย่อมริบเอา แล้วถอยตกออกมา ตามทิศทั้งสี่แห่ง ด้วยกายเป็นทุจริต ย่อมถือผิดส่วนมิจฉา ทุจริตทั้งวาจา อวิชาเข้าครอบงำา ทําร้ายท่านเท่าใด อันนี้แต่ก่อนการ ใช่แต่เท่านั้นไซร้ อวิชาคือ โมโห กรรมนั้นไซร้ได้แก่ตัว ลักของท่านมาทำบุญ ตกบริวารไปมากหนักหนา อ้ายตัวโง่สอนไม่จำ เกิดมาจึงมืดมัว เดชะทานมาอุดหนุน ดรัมแล้วตกออกมา หลงนักมักเพลิ พา แต่ล้วนชั่วไม่มีดี ๆ ได้มาบริบูรณ์ซึ่งสมบัติ เป็นอันช้าอยู่นิ่งนาน ๆ ไม่กลัวกรรมขึ้นทำไป ๆ แต่ก่อนใจห้าวโหด กรรมลักมาถึงตัวเข้า สิ้นกรรมแล้วเป็นเปรต ผู้ใดมีปัญญา เอาแต่โทษแต่ค่า ทรัพย์สินเล่าก็พรากพลัด ทนทะเวศเป็นสาธารณ์ ได้ฟังมาอย่าสงสัย พ่อแม่ไม่ปรานี แต่ล้วนเกิดอุบัติ มีเลือดหนองเป็นอาหาร ใช้แต่งแกล้งไ ไพ คนเหล่านี้ใจฉกรรจ์ ย่อมกระจัดไปจากตน ยืนตามกาลกำหนดไว้ ตกแต่งไว้ทำบุญกรรม อายุก็ไม่ยืน ได้ทําบุญค่อยยังชั่ว ครั้นพ้นจากเปรตแล้ว ในโลกนี้มีสามอย่าง ไปในพื้นท่านตีรัน ลางที่มัวเมาล้นพ้น ย่อมไม่แคล้วต้องโพยภัย ชั่วดีบ้างเป็นกลางทำ โจรขโมยมักฆ่าฟัน แต่ล้วนเป็นอกุศล เป็นเดียรฉานหมู่ใด ๆ ทั้งหลายให้เร่งจำ อายุสั้นมักพลันดาย 4 ใจโลกนั้นเป็นคนพาล ฯ ไม่พ้นภัยต้องเวทนา ทั้งสาม ตกแต่งมา ฯ ถึงว่าทรัพย์มีมาก ย่อมตายจากทรัพย์ทั้งหลาย มิควรตายก็มาตาย ด้วยใจร้ายแต่ก่อนมา ศีลทานไม่น่าพา เป็นสัตว์บ้านท่านใช้มาก ที่ดีใครแต่งให้ แต่ล้วนฆ่าลักของท่าน ทนลำาบากมากหนักหนา ถ้าเว้นไว้แต่กุสะลา เกิดมาพึ่งพิการ จะนอนไม่เต็มตา ที่ชั่วอันหยาบช้า ล้วนสาธารณ์ชั่วทุกอัน แม้จะหากินไม่เต็มท้อง ฯ อกุสะลาให้เกิดมี คนเหล่านี้ตระหนี่นัก ตกนรกอยู่ ยู่ไม่น้อย เป็นสัตว์ป่าค่อยยังชั่ว อัพยากตะไร้ น้ำใจรักทรัพย์โกลา นับด้วยร้อยนับด้วยพัน เหตุแต่กลัวสัตว์อื่นปอง ตกแต่งให้ทั่วโลกีย์ ทําบุญสิ่งใดนา ปีเดือนไม่เหมือนกัน คิดร้ายกันเป็นเนืองนอง เป็นกลางไปไม่ชั่วดี ย่อมแต่ฆ่าสัตว์มาทำ ๆ ดั่งทุกวัน เลยนา ตั้งใจปองเป็นอาหาร สามอย่างนี้เป็นสําคัญ ได้ทำบุญไม่สูญไป จะว่าแต่ชั้นบน ลางทีเป็นหมู่เ อ ตกแต่งให้ฟังรู้ ทานนั้นไซร้ อุปถัมภ์ นรกตันสัญชีวา ครองสมบัติตามลำน้ำ วันคืน นหนักหนา รอดจากเสือถูกนายพราน มันฆ่ากินเป็นอาหาร ให้อ่านดูจงทุกวัน ให้ชำนาญตามทางธรรม ที่ทำไม่สูญหาย นับคืนมาได้ปีเรา ๆ ได้รำคาญทุกสิ่งไป ๆ ว่ามานั้นเล่าเถิดนา ๆ ครั้นถึงเวรกรรม เก้าล้านในมนุษย์ บางทีพ้นจากสัตว์ คนน่าผลาญสัตว์ทั้งหลาย จึงจะสุดคืนวันเขา ได้อุบัติเกิดมาใน ตามทันปั่นให้ตาย นับปีเดือนให้เหมือนเรา มนุษย์ชาติวิสัย ให้สูญหายจากทรัพย์สิน ๆ อายุเขาห้าร้อยปี กรรมซัดให้แต่ก่อนกาล ลางคนฉิบหายนัก ทรมานแสนสาห โจรปองรักเป็นอาจิณ สิ้นกำหนดตามกรรมมี ไฟนรกจึงตามเผา เศษบาปเก่ามาตามผลาญ ทั้งหลายย่อมดูหมิ่น ข่มเหงสิ้นไม่เกรงขาม ๕. กัลยาณมิตร ครั่นครบห้าร้อยปี แต่ถ้วนชั่วทุกสถาน เคลื่อนจากที่ค่อยพลัดแพลงฯ รูปพิการดั่งว่ามาฯ Kalyanamitra.org