ความสุขและความทุกข์ในชีวิต : หน้า 85/124

O 21/0 DHAMMAKAYA FOUNDATION: R INTERNATIONAL BUDDHIST CONFERENCE - ไป มนุษย์ทุกคนต้องการแสวงหา ความอยากที่ไม่รู้จักพอ ความเร่าร้อน ความสุข และขจัดความทุกข์ยากให้พ้น ความกังวล ความเห็นแก่ตัวที่นำไปสู่ ความสุขของคนสมัยใหม่ก็คือ ความอยาก ความก้าวร้าว ความเป็น ความสำเร็จในชีวิต ด้วยเหตุนี้เทคโนโลยี ศัตรู ความชิงดีชิงเด่น ความไม่ไว้วางใจ จึงพยายามตอบสนองความจำเป็นและ ซึ่งกันและกัน และบางครั้งก็เพิ่มเป็น ความต้องการของคนสมัยใหม่ที่ทำให้ ความรุนแรง พระพุทธศาสนาก็จะสอน เกิดความเป็นอยู่แบบปัจจุบัน แล้วมันยัง สร้างความจำเป็นใหม่ ๆ ความต้องการ ใหม่ ๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้มนุษย์ไม่รู้ จักคำว่าพอ และต้องประสบกับความ ทุกข์ใจอยู่เสมอ เทคโนโลยีมุ่งไปที่ ความอยากของมนุษย์ และสื่อที่มันใช้ก็ คือ โฆษณา ด้วยเหตุนี้ มนุษย์จึงถูกรบกวน ไม่หยุดหย่อนและหาความสงบใจมิได้เลย พระพุทธศาสนาสอนให้เรารู้จักใช้ ปัญญาพิจารณาชีวิตตามความเป็นจริง - และหมั่นเจริญภาวนาเป็นอันดับแรก ต่อจากนั้น ก็จะสอนให้เราละถอน และ เปลี่ยนความอยากนั้นเสียด้วยวิธีการที่ - ถูกต้องเหมาะสม ด้วยเหตุนี้ เมื่อเรา ต้องพบกับความกระวนกระวายใจ และ ให้เราเอาชนะสิ่งเหล่านี้ด้วยความสงบ เทคโนโลยีกำลังเจริญก้าวหน้า อย่างอิสระด้วยพลังหรือพลวัต (Dynam ics) กฎเกณฑ์ คุณประโยชน์ และ ความจริงในตัวมันเอง แต่โลกของเทค โนโลยีก็มิได้นำเราไปสู่เป้าหมายใดเป้า หมายหนึ่ง เพราะมันมีหลักว่าจะต้องไม่ มีสิ่งใดที่ทำไม่ได้หรือมีขีดจำกัดตายตัว เพราะฉะนั้น มันจึงไม่มีหลักจริยธรรม ให้เรายึด แต่พระพุทธศาสนาจะนำเรา ไปสู่หลักจริยธรรมที่สอนให้เราไม่เห็นแก่ตัว ไม่ยึดมั่นถือมั่น และสอนให้เรามี ความกรุณาอันเป็นคุณธรรมประจำใจ มนุษย์ no เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่า ปัญหา ความอดอยากและโรคระบาดได้หายไป จากยุโรป (แต่ก็ย้ายไปเกิดขึ้นที่อื่น) ผู้ หญิงเป็นอิสระจากงานบ้านมากขึ้น (แต่ก็ต้องออกไปหาเงินนอกบ้าน เพื่อนำมาซื้อของใช้ในบ้าน) ไม่มีอัตรา การตายของเด็กอีกต่อไป มนุษย์มีอายุ ยืนขึ้น และมาตรฐานการศึกษาก็ดีขึ้น ตามลำดับ (แต่ยิ่งเรารู้มากเท่าใด ความรู้นั้นก็ยิ่งซ้ำ ๆ ซาก ๆ ไม่มีอะไร แปลกใหม่ ทำให้เราเข้าใจมันน้อยลง) ตามหลักพระพุทธศาสนา ความสุขอัน สมบูรณ์เที่ยงแท้ ไม่อาจแสวงหาได้จาก ภายนอก แต่จะแสวงหาได้ด้วยการฝึกฝน อบรมจิตใจจนเจริญก้าวหน้า ด้วยความ เข้าใจสิ่งต่าง ที่เกิดขึ้นในชีวิต ด้วย ๆ กัลยาณมิตร ๘๓