การพบเจอในความมืด : หน้า 104/124

โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ ผู้รอดอย ต่อจากฉบับที่แล้ว ห ทุกคนทยอยมา ลังจากเดินย่อยอาหารกันเรียบร้อย พร้อมกันที่ห้องโถงใหญ่ที่เรือนพักของพี่หัวหน้ากลุ่ม กับ อีกหลาย ๆ คน ทุกคนเบิกบาน ในขณะที่แมวเริ่มทวีความกลัว ขึ้นทุกที บอกไม่ถูกว่ากลัวอะไร คงจะเป็นความมืดเสียมากกว่า เพราะความมืดไม่ใช่หรือคือเวลาที่ภูตวิญญาณทั้งหลายสามารถ จะเข้าหา ติดต่อกับคนธรรมดาอย่างแมวได้ แมวหลับตาทำสมาธิพร้อมกับเพื่อน ๆ ไปนานสักแค่ไหน thiitalprachid แมวคะเนไม่ได้ รู้สึกแต่เพียงว่าใจของแมวสบายกว่าปกติ นึก ได้แต่ใบหน้ายิ้มแย้มเต็มไปด้วยเมตตาของท่านเจ้าอาวาส ขณะที่ แมวได้ประเคนอาหารถวายท่าน นึกทีไรนึกได้แต่ใบหน้า และ เสียงให้พรของท่านอยู่ตลอดเวลา จนรู้สึกสบายคล้ายสงบนิ่ง ลมอ่อน ๆ โชยมาต้องกาย แมวรู้สึกเย็นสบายซาบซ่าน พร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดโชยมาแตะจมูก "มาแล้วหรือ... เธอมาอีกแล้วหรือ” แมวถามตัวเอง และแทบไม่เชื่อตัวเอง เป็นไปได้อย่างไร แมวมองเห็น ๑๐๒ กั ล ย า ณ มิตร