การต่อสู้กับตัณหา : หน้า 101/124

เล่นงานเราอีก เราต้องรีบวิ่งไปหาอาหาร มาให้มันกินอีก ไม่รู้จักสิ้นสุด เหตุการณ์ เช่นนี้จะดำเนินไปตั้งแต่เกิดจนตาย แม้ เราตายไปแล้ว เสือคือตัณหาก็หาได้ ตายตามเราไม่ ในไม่ช้าเราจะเกิดขึ้นมา เป็นทาสรับใช้มันอีก เสื้อธรรมดายังดี กว่าเสือตัณหา เพราะเสื้อธรรมดามี เพียงปากเดียวกินอาหารเนื้ออย่างเดียว เมื่อโตเต็มที่แล้วก็หยุดโตแต่เสือตัณหามีถึง 5 ปาก กินอาหารถึง 5 ชนิด คือ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส และมโนภาพ และเจริญเติบโตโดยไม่มีขอบเขตจำกัด ยิ่งกินอาหารมากก็ยิ่งโตมาก ยิ่งโต มากก็ยิ่งต้องการอาหารมากขึ้นเป็นเงา ตามตัว” จนสอบไล่ได้คะแนนดีเยี่ยมแล้วก็เดิน ท่านบอกว่า ท่านมอง เห็นความจริงแห่งชีวิต ท่านจึงเปลี่ยนแปลงไป ดิฉันอยากทราบว่า ความจริงที่ท่านเห็นนั้น คืออะไร? 99 กับท่านเสียด้วย เมื่อทราบกำหนดวัน เตรียมสิ่งของต่าง ๆ ไว้ให้พร้อม "จะบวชทั้งทีลูกก็ไม่อยากจะบวช ที่วัดข้างบ้าน” ความจริงที่ได้พบนี้ ทำให้อาตมา ทางกลับประเทศไทย เมื่อกลับมาถึง เวลาแล้วจะได้จัดการพิมพ์การ์ดและตระ มองเห็นโทษของเสือตัณหาเกลียดกลัวมัน บ้านได้ไม่กี่วัน อาตมาก็บอกมารดาว่า เอือมระอามัน ไม่อยากเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ จะบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา” ของมันอีกต่อไป อาตมารู้สึกสังเวช "ดีมาก ลูกเอ๋ย” มารดากล่าว สลดใจเมื่อหวนคิดถึงอดีต ที่ต้องตกเป็น ขึ้นด้วยท่าทางดีใจยิ่ง "แม่ตั้งใจจะบอก ทาสของตัณหามาไม่รู้กี่หมื่นกี่แสนชาติ เจ้าอยู่แล้ว แต่ยังไม่อยากรบกวนเวลานี้ มันพาอาตมาวิ่งวนเวียนตายเวียนเกิดอยู่ เจ้าพูดออกมาเองก็ดีแล้วแม่จะได้รีบตระ ในภพทั้ง ๓ มาจนสะบักสะบอม ถ้าไม่ เตรียมเข้าของต่าง ๆ ไว้ให้พร้อม เจ้า ได้แสงสว่างแห่งพุทธธรรมส่องให้เห็น อยากจะบวชเมื่อไรล่ะ?” ความจริงข้อนี้ อาตมาก็คงจะตกเป็นทาส “ยิ่งเร็วได้เท่าไร ก็ยิ่งเป็นการดี” มารดามองดูอาตมาด้วยท่าทาง ของมันต่อไปอีก" อาตมาหยุดพูด เพื่อสังเกตดู งง ๆ แต่แล้วก็รีบยิ้มออกมาอย่างเบิกบาน ปฏิกิริยาจากคนฟังทุกคนนั่งก้มหน้านิ่ง พลางพูดเป็นทำนองล้อเลียนว่า "จะรีบ มีแววเศร้าสลดฉายให้เห็นบนใบหน้า สึกออกมาแต่งงานเร็ว ๆ ใช่ไหมล่ะ? "นิมนต์เล่าต่อไปเถอะค่ะ” ดีเหมือนกัน รีบบวชแล้วจะได้รับเบียด ปุณณมากล่าวเตือนเมื่อเห็นทุกคนอยู่ใน ตามที่โบราณท่านว่า ถ้าแม่จินตนาคู่ หมั้นของเจ้าทราบ คงจะดีใจไม่น้อย” "ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา อาตมา อาตมาคิดอยู่ในใจว่า ถ้ามารดา ก็ตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะตัดความสัมพันธ์ ทราบความตั้งใจจริงของอาตมา ท่านคง กับตัณหา จะไม่ยอมตนลงเป็นทาสหา จะเสียใจมาก อาตมาไม่อยากจะทำลาย อาการสงบเงียบนานเกินไป ความสุขของมารดาในขณะนั้น จึงไม่ได้ อาหารมาบำรุงบำเรอมันอีกต่อไป จะ ปล่อยให้มันอดอยากจนตายไปในที่สุด โต้ตอบแต่อย่างใด "อ้าว ทำไมละลูก” มารดาถาม จ้องดูอาตมาอย่างงง ๆ "ถ้าบวชอยู่ที่วัดข้างบ้าน ลูก อาจจะถูกญาติพี่น้องเพื่อนฝูงไปมาหาสู่ เยี่ยมเยียนตลอดเวลา จนไม่มีเวลาจำศีล ภาวนา ลูกอยากอยู่เงียบ ๆ จะได้มี เวลาศึกษาและปฏิบัติอย่างเต็มที่ "แต่ถ้าอยู่ที่วัดข้างบ้านเรา แม่ก็ จะมีโอกาสส่งเสียได้สะดวก เจ้าจะได้ไม่ ต้องลำบากด้วยปัจจัย ๔ แม่ก็จะได้ บุญมากขึ้น” "แม่ไม่ต้องกลัวว่าลูกจะอดอยาก เมืองไทยเป็นเมืองพุทธ ชาวพุทธเป็น คนใจบุญสุนทาน เขาจะไม่ปล่อยให้ พระภิกษุสงฆ์อดตายเป็นอันขาด ตราบ เท่าที่พระสงฆ์ยังปฏิบัติชอบ ความจริง ถ้าอด ๆ อยาก ๆ เสียบ้างก็ดีเหมือน กันจะได้มีกำลังใจปฏิบัติดีปฏิบัติชอบยิ่งขึ้น อาตมาหยุดท่องเที่ยวสำมะเลเทเมาลง "เอาล่ะ เย็นวันนี้แม่จะพาไป ถ้าร่ำรวยมีอติเรกลาภมาก อิ่มหมีพีมัน โดยปัจจุบันทันด่วน ตั้งใจเรียนหนังสือ ฝากท่านสมภารจะได้นัดหมายวันเวลา มักจะเกียจคร้าน และครุ่นคิดในเรื่อง กัลยาณมิตร ๙๙