ความทรงจำและความรัก : หน้า 109/124

“แล้วนั่นไงจ๊ะ บ้านนกแก้ว... ต้นยางสูงใหญ่บนเนินดิน นั่น มีนกแก้วอาศัยอยู่เป็นร้อย ๆ ตัว มันชอบส่งเสียงเล่น หัวกันทั้งวัน...ที่เราชอบพาเด็กนักเรียนไปเล่นทายกันว่านกแก้ว คุยอะไร... แล้วเธอยังสอนให้เด็ก ๆ ร้องเพลงนกแก้วเสียงใส ไงล่ะจำได้ไหม” สายสุรีย์คุยเสียยืดยาว เธอคงอยากจะให้ แมวจำทุกสิ่งทุกอย่างได้... หรือว่าเธอฝังใจอยู่กับสิ่งเหล่านี้จน ไม่ยอมไปไหน เธอคงไม่เข้าใจ... "ปล่าวจะ... ฉันไปไหนไม่ได้... เธอลืมแล้วหรือวรางค์” สายสุรีย์เรียกแมวในชื่อที่แมวไม่เคยได้ ยินมาก่อนเลย วรางค์... นี่แมวชื่อวรางค์หรือ แปลกจริง ๆ ไม่รู้แปลว่าอะไรนะ แมวคิด "หมายความว่าผู้มีร่างกายอันงดงาม ชื่อของเธอ หมายความว่าอย่างนั้น” สายสุรีย์พูดตอบคำถามในใจของ แมวได้ทันที... โธ่... แมวสงสารสุรีย์เหลือเกิน... นี่แมวจะ ช่วยสุรีย์ได้แค่ไหนหนอ... แมวจะทำอย่างไร... แมวนึกไม่ออก เลย เพียงแต่ตอนนี้ ขณะนี้แมวรู้สึกประทับใจจริง ๆ กับ บรรยากาศที่มองเห็นอยู่ในความเรืองรองนี้สวย เต็มไปด้วย ชีวิตชีวา แตกต่างกับคนเล่าที่บางทีก็ดูชุ่มชื่นสนุกสนาน และ บางทีก็ละห้อยเศร้าลงอย่างชวนสะท้อนใจ "ฉันต้องไปแล้วนะ... อย่าลืมนะจ๊ะวรางค์... อย่าลืม ว่าฉันคิดถึงเธอ” อยู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นมา หลังจากที่เราทั้งสองคนต่าง เงียบงันกันอยู่สักครู่ใหญ่ แล้วเธอก็จางหายไปจากความเรืองรองนั้น แมวพลิกตัวตื่นขึ้นพร้อม ๆ กับความรู้สึกว่ารุ่งสางแล้ว สายสุรีย์.... วรางค์..... สองชื่อและเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ ทำให้ แมวน้ำตาไหล.... ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า.... จะยังมีเพื่อนที่ รักต้องตกอยู่ในที่ลำบาก และว้าเหว่เช่นนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไม สุรีย์ถึงไม่ไปไหน ทำไมถึงฝังความหลังและจิตใจเอาไว้ที่นั่น จนนานแสนนานอย่างนี้ สว่างแล้ว... แมวลุกขึ้นใส่บาตรเสียที... อย่างน้อย สุรีย์จะได้รับรู้ว่าทุกครั้งที่แมวทำความดี แมวนึกถึงสุรีย์เสมอ Kalyanamitra.org อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๐๗