ข้อความต้นฉบับในหน้า
พอเปิดประตูออกไปเห็นฮีรอรี่
ของคุณไซมอนยืนอยู่
ลูกสาว
เท่านี้เป็นแน่ ฉันกลับไปนอนอีกครั้งหนึ่ง
คราวนี้หลับสนิท หลับเป็นตายตลอดทั้ง
ซ้อมเพลงต่าง ๆ อย่างขะมักเขม้น เสียง
ดนตรีจึงทำให้บรรยากาศอาหารเช้าใน
วันนี้เป็นบรรยากาศที่ศักดิ์สิทธิ์ของวัน
บูชาพระเจ้า เหมือนเมื่อครั้งหนึ่งที่ฉันยัง
เป็นเด็ก ความคล่องแคล่วของฮีรอรี่
"คุณกำลังคุยกับใครอยู่หรือคะ
ดึกขนาดนี้แล้ว หรือว่าดูหนังสือ อ่านออก
เสียงดัง หรือคะ”
“เปล่าหรอกจ้ะ ฉันนอนหลับแล้ว
ฝันไป คงจะละเมออะไรต่อมิอะไรออก
คืนเลยทีเดียว จนกระทั่งรุ่งเช้าเสียง
เคาะประตูของสาวใช้ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น อาทิตย์ที่แท้จริง ในการไปโบสถ์เพื่อ
มาจากที่นอน
"คุณผู้หญิงคะ อาหารเช้าพร้อม
แล้วคะ คุณไซมอนพร้อมกับครอบครัว ในการเล่นดนตรีนั้น ทำให้ทุกคนที่โต๊ะ
มาเท่านั้นเอง ขอบใจมากนะจ๊ะที่เป็นห่วง กำลังรอคุณผู้หญิงอยู่ที่ห้องอาหารข้างล่าง” อาหารส่วนใหญ่จะไปเชิญเธออีกในขณะ
กลับไปนอนเถอะจะ แล้วฉันล้มตัว “ขอบใจมากจะ” จะถือว่า นั้น และมิสเตอร์ไซมอนและภรรยา
ลงนอนอีกครั้ง ก็รู้สึกประหลาดใจ เมื่อ ครอบครัวไซมอนทั้งหมดร่วมโต๊ะอาหาร ภูมิใจในความสามารถของบุตรสาวตนเอง
เห็นหน้าต่างที่ปลายเท้านั้นเปิดอยู่ เพราะ กับฉันก็คงจะไม่เชิงนัก เพราะรอรี่กำลัง
อย่างมาก
ตอนที่เห็นเจ้าไอร่าเดินเข้ามารู้สึกไม่แน่ใจ สาละวนในการซ้อมออร์แกนของเธอ เพื่อ “ผมหวังว่าเมื่อคืนนี้คุณคงจะพัก
ว่าภาพที่เห็นเมื่อสักครู่นั้น เป็นความ เตรียมสำหรับงานในการไปโบสถ์ ช่วงบ่าย ผ่อนได้เต็มที่นะครับ” คุณไซมอนกล่าว
จริงหรือเป็นความฝันกันแน่ ฉันตรงเข้า นี้ ไม่ว่าคุณไซมอนและภรรยาจะร้องเรียก
เธอสักกี่หนก็ตาม เธอก็ยังขอเวลาและก็
ครอบครัวของเราจะมีบาทหลวงมาเยี่ยม
ร่วมทานอาหารกลางวันด้วยกัน และมา
ไปปิดหน้าต่างบานนั้น ทันใดก็มีลม
กรรโชกวูบหนึ่ง ทำให้ม่านในห้องนั้นปลิว
และปนไปด้วยเศษใบไม้ล่วงต่าง ๆ ลอย
ตามลมที่กรรโชกเข้ามาในห้อง ฉันรู้สึก
ว่ามันไม่ใช่ความฝันแน่ ๆ แต่มันเป็น
ความจริงที่ไอร่ามาปรากฏให้ฉันได้เห็น
ด้วยตาของฉันเอง และตัวไอร่าเองคงจะ
อยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก คงจะป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้
หรือไม่ก็อยู่กับแอนดรูว์ก็เป็นได้ ถ้า
เหตุการณ์ที่ฉันเห็นนั้นเป็นความจริงว่า
ท่านสาธุคุณโอทูร์เป็นผู้อยู่เบื้องหลังอุบัติ
เหตุครั้งนี้ของแอนดรูว์ละก็เป็นสิ่งที่
น่าสลดใจเป็นอย่างยิ่งว่า ครูผู้เป็นหลัก
ทางศีลธรรมของนักเรียนนั้น ได้อาฆาต
จองล้างจองผลาญเด็กน้อยผู้หนึ่งได้ถึง
ขนาดนี้ และท่านก็คงจะไม่หยุดอยู่เพียง
กัลยาณมิตร ๘๗
Kalyanamitra.org