การใช้ทรัพย์ : หน้า 41/122

บัดนี้เขาไม่มีเงิน ไม่มีที่อยู่ ไม่มี ครองกรุงพาราณสี เศรษฐีผู้หนึ่งเป็นคน อาหาร มีเพียงเสื้อผ้าพันกายอยู่ชุดเดียว ใจบุญสุนทาน โอบอ้อมอารีและขยัน เพื่อนฝูงที่เขาเคยเลี้ยงดูก็ไม่ถือว่าเขา ขันแข็ง เขามีบุตรชายเพียงคนเดียว จึง เป็นเพื่อน เพราะเขาเป็นคนเกียจคร้าน เลี้ยงดูทะนุถนอมตามใจบุตรชายทุกอย่าง ไม่ยอมทำอะไร รู้จักแต่จะเที่ยวจะเล่น บุตรชายจึงทำงานอะไรไม่เป็น เท่านั้น เมื่อไม่มีใครคบค้าด้วย เขาไม่มี แต่คบเพื่อนฝูงเที่ยวเตร่ไปวัน ๆ ที่จะไป จึงได้แต่อาศัยชายคาบ้านเรือน ต่อมาเมื่อเศรษฐีแก่ชราและสิ้นชีวิต ของชาวบ้านหลบร้อนหลบแดด เขาทำ ลง ก็ได้ไปเกิดเป็นพระอินทร์ เพราะผล อะไรไม่เป็นสักอย่างเดียว ใครต่อใคร แห่งกรรมดีที่ตนกระทำไว้ ชอบ จึงพากันรังเกียจ คนเกียจคร้านอย่างเขา ส่วนบุตรชายเศรษฐีเมื่อมีทรัพย์สิน อีกไม่นานต่อมาเขาก็อดตายอยู่ริมกำ- แพงบ้านแห่งหนึ่ง ตายเหมือนหมาข้างถนน เงินทองจำนวนมหาศาลอยู่ในมือ ก็ไม่ คิดจะทำงานการอะไรให้เหนื่อยยาก เขา อนาถปิณฑิกเศรษฐีรู้สึกสังเวช เพียงแต่อยากจะอวดความเป็นคนใจกว้าง สลดใจในการสิ้นชีวิตของหลานผู้นี้ยิ่งนัก ของตนเองเท่านั้น จึงได้สร้างศาลาใหญ่ วันหนึ่งเมื่อมีโอกาส เขาจึงกราบทูลถาม พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถึงสาเหตุที่หลาน ผู้นี้ได้ทรัพย์สินเงินทองไปเท่าไร ๆ ก็ไม่ รู้จักพอ เอาแต่เที่ยวเตร่ล้างผลาญวอดวาย อยู่ร่ำไป พระพุทธองค์จึงตรัสปลอบใจ แล้วตรัสเล่าถึงคนไม่รู้จักใช้ทรัพย์ว่า ใน ขึ้นหลังหนึ่ง ให้คนเข้าไปดื่มสุราได้ฟรี ๆ นอกจากนั้นยังมีการเต้นรำขับร้อง เล่น การพนัน สรรหาของกินรสอร่อย ๆ อย่างไม่อั้นมาเลี้ยงกันอีก ไม่นานนัก มรดกมหาศาลจำนวน ๔๐ ถึง โกฏิที่มีอยู่ก็ถูกเขาผลาญ อดีตชาติครั้งหนึ่ง แม้พระองค์จะประทาน จนหมดเกลี้ยง ต้องเอาข้าวของ บ้าน หม้อสารพัดนึกให้คนไม่รู้จักใช้ ก็ไม่รู้จัก เรือนออกขาย เมื่อได้เงินก็เอามากิน ใช้อยู่นั่นเอง ทำลายของวิเศษของตัวเอง มาเลี้ยงกันจนหมด เขาจึงกลายเป็นคน ให้พินาศไปจนได้ ท่านอนาถบิณฑิกจึง ยากจน ไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงเสื้อผ้า กราบทูลอาราธนาให้พระพุทธองค์ตรัส เก่า ๆ พันกาย เดินขอทานไปตามที่ เล่าเรื่องในอดีต ซึ่งก็เป็นดังนี้ค่ะ ในอดีตกาลครั้งพระเจ้าพรหมทัต ต่าง ๆ ฝ่ายบิดาซึ่งเป็นพระอินทร์ เห็น Ma โทละ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๓๙