ความเจ็บปวดและการรอคอย : หน้า 113/122

20 จะตัดพ้อต่อว่าก็ไม่ใช่ ผิดหวังก็ไม่เชิง ผมสี ๆ น้ำตาลเข้มเส้นเล็ก ๆ ของเธอยังคงพลิ้วเลื่อย จนดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้สายสุรีย์ ยังดูมีความเป็นมนุษย์ซุกซ่อนอยู่บ้างในความ ว่างปล่าว ที่ถ้าหากแมวเอื้อมมือไปคว้าไว้ คงไม่ มีอะไรนอกจากอากาศ “แต่ไม่เคยพบ... ไม่เคยพบเลยสักครั้ง..... และที่ฉันไม่อยากไปตามหาเธอที่ไม่เหมือนเมื่อ ครั้งที่ฉันเคยไป เพราะฉันทนความรู้สึกเจ็บปวด ไม่ไหว... มันเจ็บเหลือเกิน มันทุกข์ทรมาน ทำให้ฉันต้องกลับมาคอยเธอ คอยคุณพ่อ คอย คุณครูใหญ่ และคอยประกิตที่นี่ตรงริมลำธารโน้น... จนกระทั่งถึงวันที่ฉันพบเธอ...” คราวนี้สายสุรีย์ ซุกหน้าลงกับฝ่ามือน้อย ๆ ร่างเล็กแบบบางนั้น หลีกหนี... แต่ฉันเริ่มเข้าใจได้ดีแล้ววรางค์” เธอ สั่นไหว เธอร้องไห้... ร้องไห้... เสียงสะอื้นกระซิก พูดพลางหันหน้ามองออกไปภายนอกอีกครั้ง บาดเข้าไปในหัวใจของแมว “แต่ยังมีหวังไม่ใช่หรือ... เธอสอนฉันให้เข้าใจ แมวสงสารเธอจับใจ อยากจะลุกขึ้นไป ให้ฉันย้อนนึกถึงอะไรต่ออะไรได้ ทำให้ฉันพอสบาย ปลอบโยน แต่ทำไม่ได้ มีความรู้สึกคล้าย ขึ้นบ้าง ฉันถึงได้ขอร้องให้เธอมาที่นี่อีกครั้ง” เธอ ถูกตรึงอยู่กับที่ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้สึกอึดอัด หรือ ถูกจำกัดแต่อย่างใด 02:00 แมวเริ่มเข้าใจสภาวะของสุรีย์มากขึ้น อย่างนี้ นี่เอง... สุรีย์ถึงไม่ไปไหน แต่อะไรเล่าที่ทำให้ สุรีย์ไม่มีแก่ใจที่จะคิดถึงอะไรทั้งนั้น หรือเป็น หยุดชั่วระยะหนึ่ง หันหน้ากลับมามองดูแมว อย่างขอร้อง "เพื่อเธอจะได้เข้าใจฉันมากขึ้นอย่างไร.... จะได้เข้าใจว่าทำไมฉันถึงคอยเธอ และทำไม ฉันถึงไม่อยากกลับไปพบกับความเจ็บปวดที่ไร่ เพราะว่าชีวิตในช่วงนั้นของสายสุรีย์ มีแต่ชีวิตที่นี่ ความเจ็บปวดที่ฝังอยู่ในสำนึกของฉันอย่างไม่รู้ลืม ธรรมชาติ นักเรียนตัวน้อย ๆ คุณครูใหญ่ คุณพ่อ ฉันขอให้เธอมาที่นี่ เผื่อบางทีฉันอาจจะได้ไม่ ตัวของแมวเอง และใครหนอประกิต... ต้องกลับไปที่นั่นอีก" “วันนั้นฉันดีใจ ดีใจจนสุดประมาณ..." สายสุรีย์ทอดสายตาไกลออกไป... แต่แมว สายสุรีย์พูดต่อ "ฉันลืมความเจ็บปวด ฉันรู้สึก สัญญาในใจแล้วว่าจะช่วยเธอ... คล้ายตัวเองได้กลับไปเป็นเหมือนสมัยที่เราเคย เล่นกันที่นั่น ดูคนงานปลูกต้นไม้ เก็บผลไม้ วิ่งเล่นในไร่ข้าวโพด” ...เธอหยุด... เงยหน้าขึ้น มองแมวเต็มตา สีหน้าคล้ายวิตกระคนผิดหวัง แมวแน่ใจว่าเห็นน้ำตาใส ๆ ไหลลงอาบแก้มซีด เซียวที่ดูยิ่งสิ้นหวังมากขึ้น "แล้ววันนั้น... วรางค์... ฉันเพิ่งรู้ เพิ่ง ยอมรับได้อย่างเต็มหัวใจว่าเราสองคนต่างคนต่าง อยู่... คนละภพภูมิ... คนละเวลา... " น้ำตา ของเธอพรั่งพรู ร่างแบบบางสะท้อนอย่างสุดระงับ “ฉันดีใจ... แต่เธอกลับกลัว... ขับไล่... อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๑๑