นิทานเรื่องหม้อสารพัดนึก : หน้า 42/122

บุตรชายตกระกำลำบากก็รู้สึกสงสารจับใจ จึงลงมาหาบุตร เนรมิตรหม้อสารพัดนึก ให้ใบหนึ่ง แล้วสั่งว่า "ลูกรัก ถ้าเจ้าอยากได้เงินทอง สักเท่าไร เจ้าก็หยิบเอาจากหม้อใบนี้เถิด เงินทองจากหม้อใบนี้จะไม่มีวันหมดไปเลย แต่ข้อสำคัญ เจ้าต้องรักษาหม้อนี้ไว้ให้ดี อย่าให้แตกเป็นอันขาด ตราบใดที่หม้อ ยังไม่แตก เจ้าจะไม่มีวันอับจนเลยลูกรัก” สั่งบุตรชายแล้ว พระอินทร์ก็กลับ ขึ้นสวรรค์ไป นับแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ชาย- โละ หนุ่มก็หยิบเงินทองจากหม้อไปใช้ตามใจ ปรารถนา อยากเป็นอะไร อยากซื้ออะไร อยากให้ใครก็ไม่ต้องลังเล ไม่ต้องคิดหา เหตุหาผล ให้ได้ตามใจ! และที่ร้ายที่สุด คือ เขามักจะน่าเงินที่ได้นี้ไปดื่มสุราจน กระจัดกระจายเหล่านั้นเป็นครูใหญ่ เมามายเสมอ "ฮะ ฮะ ฮะ ของทุกอย่างใน โลกนี้เป็นของฟรีของเรา จะกินเหล้าก็ได้ เหล้า จะมีเมียก็ได้เมีย ฮะ ฮะ ฮะ หมอวิเศษ หม้อสารพัดนึกจริง ๆ” เขาหยิบหม้อขึ้นมาลูบ ๆ คลำ ๆ แล้วคอย ๆ ใช้มือทั้งสองกอบมันเข้า เป็นกอง อา... หมอวิเศษ บัดนี้มันเป็น เพียงแผ่นดินเผาธรรมดา ๆ เท่านั้น ไม่มี ความศักดิ์สิทธิ์ที่จะดลบันดาลทรัพย์สิน เงินทองให้เขาได้อีกแล้ว เพื่อนฝูง นางระบำ นักร้อง นัก โยนขึ้นแล้วรับไว้อย่างสนุกสนานผสมผสาน ดนตรีที่อยู่รอบข้างของเขาค่อย ๆ เดิน กับความเมาด้วยฤทธิ์สุรา เพื่อนฝูงใน วงเหล้าต่างจ้องมองไม่กระพริบตา บ้าง ก็เอ่ยปากห้าม ๆ "ระวัง ๆ หน่อยพี่ เดี๋ยวเกิดแตก ขึ้นมา ไม่มีเงินใช้เชียวนะพี่” .. "อย่ากลัว ไอนอง หมอของขา เป็นหมอวิเศษ เป็นหมอสารพัดนึก ขา โยนเล่นหลายที่แล้ว หล่นลงมือให้ข้ารับ ได้ทุกที” พูดแล้วเขาก็โยนหม้อวิเศษเล่น ด้วยความสนุกสนาน และแล้ว... “โพละ!” หมอวิเศษตกแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้น นอยตอหนาตอตา ชายหนุ่มแทบจะ เขาจ้องเศษหม้อที่แตก หายเมาทันที ๔๐ กัลยา ณ มิตร หายไปทีละคน ทีละกลุ่ม เพียงไม่นาน เขาก็เหลือตัวคนเดียว ไม่มีใครอยู่เคียง บ บางเลย นุ่งผ้าเก่าขาดกะรุ่งกระดิ่ง มือหนึ่งถือ เศษหม้อที่แตก อีกมือหนึ่งแบขอเศษเงิน หรือเศษอาหารจากผู้มีเมตตา เขาไร้ญาติขาดมิตร ไร้ที่พักพิง ขาดอาหาร ในที่สุดไม่มีแม้เสื้อผ้าพันกาย และแล้วเขาก็ตายไปอย่างน่าอนาถในเวลา ไม่นานนัก หลาน ๆ คะ ชายหนุ่มผู้มีหมอ สารพัดนึกยังต้องมาตายอย่างคนอนาถา เพราะเขาประมาทมัวเมา ไม่รู้จักใช้ทรัพย์ ที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ หลาน ๆ ของน้าอึดอย่าประมาท นะคะ ต้องขยันหมั่นเพียร รู้จักทำงาน แม้หลาน ๆ จะไม่มีของวิเศษอย่างหม้อ สารพัดนึก หลาน ๆ ก็ไม่อับจนหรอกค่ะ นิทานเรื่องนี้น้าอึดนำมาจาก "ภัทร- ยามมีเงินทอง มีทรัพย์สินมากมาย มีเพื่อนฝูงล้อมหน้าล้อมหลัง ใคร ๆ ก็ พูดจาทักทายด้วยถ้อยคำไพเราะ คอย พะเน้าพะนอเอาใจ แต่บัดนี้ไร้ทรัพย์แล้ว ก็เหมือนหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง เขาไป หาเพื่อนฝูงคนนั้นคนนี้ เพื่อน ๆ ก็พา กันรังเกียจ เพราะเขาทำงานทำการ อะไรไม่เป็น ซ้ำยังเกียจคร้านอีกด้วย ในที่สุดเขาก็ถูกขับไล่ออกจากทุกบ้านเรือน พระอินทร์ได้มาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ไปหา ฆฏเภทกชาดก” ซึ่งในครั้งนั้นชายหนุ่ม ผู้ได้หม้อสารพัดนึก ได้มาเกิดเป็น หลานชายของอนาถปิณฑิกเศรษฐี และ บัดนี้ สารรูปของเขาเหมือน ขอทาน... ใช่ เขาเป็นขอทานจริง ๆ น้าอี๊ด Kalyanamitra.org