กรรม : หน้า 54/122

กรรม วสุพันธุพูดถึงเรื่องกรรมว่า ด้วยใจ ไม่ใช่ด้วยประสาทสัมผัส และ แล้วเสียสัจจะ ก็ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ การ ใจเป็นกระแสที่เกิดขึ้นด้วยตัวของมันเอง ตนได้กระทำลงไป เมื่อใจคิดถึงสิ่งนั้น ๆ กระทำของสิ่งมีชีวิต ทำให้มีการเวียนว่าย (อนุพันธุ์, ประวาหะ) ที่ไหลสืบเนื่องไป ตายเกิดนับไม่ถ้วน และทำให้จักรวาล เรื่อย ในขณะที่การกระทำภายนอก ซึ่งมีเพื่อรองรับการกระทำของสิ่งมีชีวิต เกิดขึ้นได้ครั้งหนึ่ง ๆ และตั้งอยู่ได้ชั่ว เหล่านั้น (ภาชนโลก) ต้องเปลี่ยนแปลง ไปต่าง ๆ นานา พวกไวภาษีกะแบ่ง การกระทำออกเป็น ๒ ส่วน ส่วนแรก คราวเท่านั้น ไวภาษีกะมีเหตุผลอธิบายให้เราห็นว่า อวิชญ์ปติ หรือกระแสบุญหรือบาปในใจ เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ยังคงมีอยู่ต่อเนื่อง เหตุผลนี้จะช่วยอธิบายเรื่องบุญในพระสูตร ได้เป็นอย่างดี เมื่อเราทำบุญ เช่น (อาราม) หรือวัดแด่ คือความตั้งใจ (เจตนา) ซึ่งทำให้เกิด การกระทำ ส่วนที่สอง คือการกระทำ อันเกิดจากความตั้งใจ (เจตนากระตัง, เจตยิตวากรรม) ความตั้งใจทำให้เกิด ถวายอุทยาน กรรมทางความคิด (มานสังกรรม) และ พระภิกษุสงฆ์ (โอปาธิกะ-ปุณยกริยาวัสดุ) กรรมทางวาจาหรือทางกาย ความ ตั้งใจเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในใจเรียกว่า จิตตสัมประยุกต์ ในขณะที่กรรม ทางวาจาหรือทางกาย เป็นรูป ความตั้งใจ อาจมีทั้งดี (กุศล) ไม่ดี (อกุศล) หรือกลาง ๆ (อว ยากฤต) ก็ได้ อวิชฌิปติ การกระทำทางกายและวาจา เป็นการกระทำที่ทำให้ผู้อื่นรู้ได้ด้วย การได้ยินเสียง หรือเห็นภาพ ใน ขณะที่การกระทำทางใจ ไม่มีภาพหรือเสียง กระแสของบุญก็จะเพิ่มขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ส่งออกไปให้ผู้อื่นรู้ มีแต่ตัวเองคนเดียว ไม่ว่ายามหลับหรือตื่น ถ้าการกระทำอัน เท่านั้นที่รู้ เราจึงเรียกการกระทำทางกาย เป็นบุญนั้น ไม่เปลี่ยนเป็นกระแสบุญ และวาจาว่า วิชญัติและเรียกการ ไหลเข้าสู่ใจของเราแล้ว บุญจะเพิ่มขึ้น กระทำทางใจว่า อวิชญ์ปติ การกระทำ ได้อย่างไร แม้แต่ในเวลาที่เรากำลังคิด ทางใจ เกิดจากการกระทำทางกายและ เรื่องอื่นอยู่? ในทำนองเดียวกัน การ สำรวมในพระปาฏิโมกข์ (สังวร) จะเกิดขึ้น ในขณะที่การกระทำทางกาย ก็ต่อเมื่อเราสัจจะในพระพุทธศาสนา ว่า เป็นการกระทำภายนอก จะสำรวมระวังในพระวินัย ทำให้มีจิตใจ การกระทำทั้งสองอย่าง เหมือนกันตรงที่ ที่มั่นคงขึ้น จิตใจที่มั่นคงนี่เองที่ทำให้ เป็นได้ทั้งดีและชั่ว และเป็นรูปมากกว่า อุบาสกอุบาสิกากลายเป็นพระภิกษุหรือ แต่ต่างกันตรงที่ใจจะรู้ได้ ภิกษุณีนับตั้งแต่นั้นมา ส่วนผู้ที่ตั้งสัจจะ วาจา การกระทำทางใจเป็นการกระทำ ภายใน และวาจา ความคิด ปราปติ อวิชญ์ปติ ไม่ใช่สภาพของใจ แต่ เป็นรูปพิเศษอย่างหนึ่งที่ต้องอาศัย "การ ยึดครอง” (ปราปติ) ซึ่งไวภาษีกะถือว่า ไม่เป็นทั้งรูปและใจ (จิตตวิประยุกต์) ด้วยการยึดครองใจนี่เองที่ทำให้เกิดอวิช ญัปติกรรม หรือกรรมทางใจขึ้น ผลของกรรม สราวาสติวาท สอนว่า กรรมที่เกิดจากความตั้งใจในอดีต จะส่งผลให้ปัจจุบัน และปรากฏ การณ์ทุกอย่าง มิใช่จะอยู่เฉพาะ ในปัจจุบันเท่านั้น แต่ยังคงมีอยู่ ในอดีตและอนาคตอีกด้วย พระคาถาต่อไปนี้ ดัง สิ่งที่มีผู้กระทำย่อมยัง ไม่ลับดับสูญ แม้เวลาจะผ่านไป หลายพันยุคก็ตาม เมื่อถึงเวลาที่ เหมาะสม และสภาพทุกอย่างพร้อม การกระทำนั้น ย่อมส่งผลให้ผู้ กระทำ (อย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น) เมื่อเป็นดังนี้ สิ่งที่คนเรากระทำ ลงไปก็ย่อมยังคงสืบสายต่อไปทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต สิ่งที่สืบสายนั้น ก็คือธรรมชาติของกรรม (สวภาวะ) นั่นเอง ที่พระพุทธเจ้าทรงสอนไว้ว่า ทุกสิ่งที่มี การปรุงแต่ง จะตั้งอยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้น หมายความว่า ช่วงเวลาที่เชื่อมต่อ ระหว่างอดีตและปัจจุบันที่ยังคงอยู่ หา ได้หมายถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะกลาย เป็นอดีต และหลังจากที่ได้กลายเป็น อนาคตไปแล้วไม่ เมื่อเกิดกรรมที่ทำด้วย เจตนาไม่ว่าดีหรือเลวขึ้นในปัจจุบัน กรรม ๕๒ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org