ความรู้สึกและการรอคอย : หน้า 112/122

การติดต่อครั้งสุดท้ายเถอะนะสุรีย์ มิฉะนั้น แมวคงจะต้องยกเลิกความคิดที่จะช่วยเหลือเธอ เพื่อพักผ่อนและหวังจะช่วยเหลือสายสุรีย์ แต่ หากเป็นเช่นนี้บ่อย ๆ ใครจะทนได้ ขอให้เป็น 66 ผมสีนํ้าตาลเข้มเส้นเล็ก ๆ ของเธอ ยังคงพลิ้วเฉื่อย 7 และจะ จะไม่ยอมกลับมาที่นี่อีก ขอให้เธอเข้าใจเสีย ที่ว่าแมวอยู่คนละภาวะกับเธอแล้ว.... จนดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวเท่านั้น ที่ทําให้สายสุรีย์ยังดูมีความเป็นมนุษย์ ชุก อนอยู่บ้านในความว่างปล่าว 90 ก็เหนื่อยนักหนากับภาวะเช่นนี้ พักผ่อนซักทีก็ดี เหมือนกัน ปล่อยให้คนอื่นเขาตักตวงความสดใส กันไปก่อน...” แมวถอนหายใจ พลางไขกุญแจเข้าห้องพัก อย่างเหนื่อยอ่อน “เอาไว้พรุ่งนี้ จะตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นให้ เต็มตาทีเดียว” แมวพูดกับตัวเอง แมวได้แต่คิดอยู่ลึก ๆ ถึงอย่างไรแมวก สงสารสายสุรีย์เกินกว่าจะทอดทิ้งเธอได้ แมวไม่ เข้าใจตัวเอง เพราะปกติแมวไม่ใช่คนกล้าหาญ และเรื่องที่แมวกำลังเผชิญอยู่นี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับ แมวเสียด้วย ดูเหมือนสายสุรีย์จะเข้าใจ เธอมองแมว อย่างรู้ในพระคุณ รัก และอ้อนวอน "ฉันอยู่ที่นี่มานานเต็มที่แล้ววรางค์ ระหว่างที่นี่กับที่ไร่” บางทีก็ไป ๆ มา ๆ และ สายสุรีย์เริ่มพูดในใจกับแมวเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ ขณะนี้ นัยน์ตาคู่สวยของเธอไม่ได้มอง มาที่แมว หากมองเลยออกไปสู่ความมืดข้างนอก อย่างว่างปล่าว เหงา จนแมวรู้สึกเย็นเยียบ "ฉันนั่งฟังเสียงน้ำไหล ฟังใบไม้ไหวตัว... แมวเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแสนสบาย ฟังเสียงหัวเราะของนกแก้ว ที่บางทีคล้ายกับว่า แล้วเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่เตียงริมประตูชิดกับระเบียง จะหัวเราะเยาะฉัน..... ที่มานั่งฝัน นั่งรอ... ให้ ที่พอปิดไฟจะมองเห็นสนามหญ้ากว้างใหญ่ คุณพ่อมารับกลับบ้านในเมือง แล้วบางที่อยู่ ๆ ด้านใน สระน้ำ และพระจันทร์เต็มดวงที่เริ่มลอยขึ้นพ้นเหลี่ยม ฉันก็ไปที่นั่น แต่ไม่มีใครรู้จักฉัน... เรา สวยจริง... แมวคิดในใจ พลางนึกจะล้มตัว ฉันเลย ต้องกลับมารออยู่ที่นี่...” สายสุรีย์พูดต่อไปเรื่อย ๆ หน้าตาซีดเซียว ลงนอน แล้วกลับเปลี่ยนใจเลื่อนหมอนหนุนขึ้นไป ของเธอไม่สามารถกลบร่องรอยความสวยได้ เช่น ฟังไว้กับหัวเตียง ขยับตัวขึ้นไปครึ่งนั่งครึ่งนอนหลับตา หวังจะพักใจให้พอสบายจะได้หลับอย่างเป็นสุข เพราะ รู้สึกว่าเหนื่อยเต็มที มาแล้วหรือสุรีย์... แมวรู้สึกว่าสายสุรีย์มา เดียวกับน้ำเสียง ถึงแม้จะทอดเรื่อยเยียบเย็น แต่แก้วเสียงที่เคยสดใสไพเราะก็ยังเล็ดลอดออก มาให้แมวได้ยิน "บางทีอยู่ ๆ ฉันก็ไปที่ไร่.... ไปเหมือนวัน 11 อยู่ใกล้ ๆ ทันทีที่แมวกำลังอยู่ในท่าที่สบายใกล้จะ ที่ฉันตามหาเธอแล้วไม่พบ... วรางค์วันนั้น วันที่ ผลอยหลับ เธอทรุดตัวลงนั่งตรงปลายเตียงของแมว แมวรู้สึกในความยวบยุบ แต่ไม่สามารถลืมตาขึ้น ฉันตามหาเธอแล้วไม่พบ” สุรีย์ยังคงพูดต่อไป เสียงของเธอคล้ายเสียงของสายน้ำที่ไหลเลียบ เลาะแนวฝั่งไปเรื่อย ๆ แต่ตาของเธอดูเหมือนจะ มามองได้เต็มที่ ความง่วงงุนหายไป กลายเป็น มีพลังขึ้นมาบ้างอย่างจะนึกอะไรได้ ความรู้สึกถึงฝันถึงจริงอีกครั้ง ซึ่งแมวอยากจะบอก “แล้วอยู่ ๆ ฉันก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่ กับสายสุรีย์เสียเหลือเกินว่าสภาวะนี้แมวไม่ชอบเลย... นี่ใหม่... มาคอยเธอวรางค์” เธอหันหน้ามามอง อึดอัด และเหนื่อยเมื่อตื่นขึ้นเต็มตา แมวมาที่นี่ ดูแมวอย่างหงอยเหงา แววเศร้าฉายออกมาเด่นชัด ๑๑๐ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org