การเดินทางและความทรงจำ : หน้า 110/122

66 จ่าได้มั้ยสุริ ... เธอชอบร้องเพลงดอกไม้ ใบไม้ บรรยายถึงความสดใส ขณะมันหมุนตัวคว้าดบ้าง ปล่อยลอยตัวไหล อยบ้าง... " หรือว่า สุรีย์ตกอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์อันใด เข้าจับหัวใจได้รวดเร็วอย่างนี้ “สุรีย์... สายสุรีย์... เธออยู่แถวนี้รึปล่าวนะ” แมวเรียกหาเพื่อนรักอยู่ในใจ และเริ่มสงสัยตัวเอง ขึ้นมาครามครัน ถึงความรู้สึกสับสนระหว่าง ปัจจุบันกับอดีต คงเป็นเพราะสถานที่ที่คุ้นเคย จากความฝันครั้งนั้น ที่ทำให้แมวคล้อยตาม ความรู้สึกข้างในได้เร็วจนเผลอซ้อนภาพอดีตกับ ปัจจุบันเข้าด้วยกันอย่างไม่รู้ตัว แมวเดินทอดน่องต่อไป... ต่อไป ถึง ธารน้ำใสด้านชิดกับภูเขา แปลก แปลกไปนี่นะ แมวคิดอยู่ในใจ แต่ก่อนนี้ธารน้ำนี้ไม่ใช่ไหลเรื่อย เอื้อยในเช่นนี้ แมวคิดว่าน่าจะไหลแรงกว่า ใสกว่า ลึกกว่า และน่าพายเรือเล่นมากกว่านี้ จำได้ว่า ธารน้ำใสนี้กว้างใหญ่กว่าที่เห็นอยู่ ถึงไปไหนไม่ได้ นอกจากอยู่อย่างนี้จนกว่าจะถึง แนวลำธารร่มรื่นด้วยกิ่งก้านของไม้ใหญ่ที่ไหวใบ เวลาอันสมควร หนอ” แผ่ไอร่มลงครอบคลุมลำธาร ที่สะสวยด้วยใบไม้ “โธ่... สุรีย์... นี่แมวจะช่วยเธอได้อย่างไร สีเขียวจาง สีน้ำตาลคล้ำ และกลีบดอกไม้ป่าหลากสี แมวสืบเท้าก้าวเดินต่อไป ลอยปะปนกันมาจากป่าลึก หลายคนอาจ - "ฟังส... สุรีย์... เสียงน้ำไหลไม่เพราะ คิดว่าแมวใจลอย หรือว่ากำลังซาบซึ้งกับธรรมชาติ เหมือนสมัยที่เราเคยพายเรือเล่นกัน” แมวพูดกับ เพื่อนรักอีกแล้ว สดใสรอบตัว แมวเดินออกไป ๆ ยืนอยู่ตรงกลางที่ราบ "จําได้มั้ยสุรีย์... เรอชอบร้องเพลงดอกไม้ ที่สัมผัสร่องลมปะทะได้เต็มที่ นี่ถ้าเป็นสมัยก่อน ใบไม้ บรรยายถึงความสดใส ขณะมันหมุนตัว โน้น แมวคงจะได้กลิ่นป่าที่ลมหอบเอาความชื้น กว้างบ้าง ปล่อยลอยตัวไหลเรื่อยบ้าง... ฉัน และกลิ่นใบไม้สดบ้าง แห้งบ้างได้ชื่นใจกว่านี้ จำได้... เสียงเธอสดใสจริง ๆ นะสุรีย์” นึกถึงสุรีย์ ที่เธอชอบบรรยายถึงป่าลึก ๆ ที่เธอ 1 1 ฟังมาอีกทีจากปากของคุณพ่อ และลูกน้องของ เก่า คุณพ่อที่ชำนาญป่าแถบนี้ จนแทบจะหลับตา ตัวเองว่าเสียดาย หรือซาบซึ้งกันแน่... เดินได้ แมวพูดในใจ... เหมือนกับจะบรรยายภาพ ที่หลั่งไหลเข้ามาในสำนึกอย่างไม่เข้าใจ “แมว... แมว” เสียงเรียกจากข้างหลัง "เข้าห้อง อาบน้ำกันดีกว่า... ไปเถอะ... สุรีย์มักจะคุยถึงดอกไม้สีสวย 1 ที่ดอก ทำให้แมวรู้สึกตัว หันกลับไป ออกสะพรั่งเต็มต้น เป็นแนวเรียงรายไปตาม ๆ แนวชายป่า บางทียังขอร้องให้คนงานของ พี่ ๆ เค้านึกว่าแมวหายไปไหนแน่ะ” พี่นิดเพื่อน คุณพ่อของเธอเก็บเอาช่อดอกเหล่านั้นมาฝากแมว รุ่นพี่อีกคนที่แมวสนิท และพักอยู่ด้วยกันคราวนี้ เดินมาตาม “ฉันจำได้ว่ากลิ่นหอมชื่นใจนัก... ใช่มั้ยสุรีย์” แมวพูดกับสุรีย์ หรือกับตัวเองกันแน่ แมวถึงได้หันหลังเดินกลับไปหา แล้วพูด คุยกันต่อไปถึงความสวยงามของธรรมชาติที่นั่น แมวรีบกลบความคิดของตัวเอง อย่างไม่ เข้าใจว่าความคิด ความรู้สึกอย่างนั้นแวบเข้ามา อย่างลืมเสียสนิทถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ ในใจได้อย่างไร นี่แมวคงจะเที่ยวเล่นกับสุรีย์อยู่ รู้แต่ว่านี่ใกล้ค่ำแล้ว เดียวพวกเราจะ บริเวณนี้เป็นประจำ ความคุ้นเคยถึงได้วิ่งแล่น ทานข้าวเย็นด้วยกันในภัตตาคารของโรงแรม ๑๐๘ ก้ อ ย ๆ ณ มิตร