การทำงานและการรับใช้ : หน้า 89/122

ใช้บ่อยเข้า อย่าไปบ่นเข้า อย่าไปบ่นว่า คือความสามารถของเรา ยิ่งท่านเรียก จะก้าวขึ้นมาเป็นนายได้นั้น เราต้อง "ทำไมท่านใช้แต่เรา” เพราะโชคดีแล้วที่ ใช้เรามาก เราก็ย่อมมีผลงานมากขึ้น ใช้เวลาในการเรียนรู้ความเป็นบ่าวให้ ท่านเรียกใช้ เปรียบเสมือนเมื่อเราเข้า ตามลำดับ ยิ่งกว่านั้น ขณะที่เราทำงาน ถ่องแท้เสียก่อน ครัว มีดเล่มใดคม เราจะชอบใช้แต่ มีดเล่มนั้น ส่วนมีดเล่มใดที่ไม่คม ก็จะ ถูกปล่อยทิ้งไว้ ไม่ได้รับความสนใจ สะสมความรู้และ รับใช้ท่าน ถ้าจิตของเราเป็นกุศลเท่าใด ประสบการณ์จากผู้ใหญ่ไว้ให้มาก รู้จัก เราก็จะได้บุญมากขึ้นเท่านั้น เกิดมา อดทน ดังภาษิตที่ว่า "ช้าเป็นการ ชาตินี้จะมาเอาบุญไม่ใช่หรือ พอเขาเอา นานเป็นคุณ” เพื่อที่วันหนึ่งข้างหน้า คนเราก็เช่นกัน ใครที่ถูกเจ้านาย บุญมาให้บ่น แล้วจะได้บุญอย่างไร เราจะได้ก้าวจากบ่าวเป็นนายที่ดีได้อย่าง เรียกใช้ประจำ แสดงว่าท่านเห็นความคม สรุปความจรรยาข้อนี้ได้ว่า ก่อนที่ เต็มภาคภูมิ ๓๕ อย่าเป็นผู้มีความประมาท อย่าไว้ตัวว่าเข้าที่ไหนก็ได้ อยู่ที่ไหนก็ได้นั้นเลย แต่คำว่าเข้าที่ไหนก็ได้นั้น จริงอยู่บ้าง เพราะเหตุใด ก็เพราะที่ว่า คนมีความสามารถแห่งการงานได้ดีมีน้อย ไม่รู้ พอกับความเจริญแห่งสมัย เมื่อมีอย่างไรท่านก็ใช้ขัดงานไปพลางก่อน เมื่อมีที่ดีกว่ามาอีก ท่านก็ถ่ายถอนเปลี่ยนแปลงไป ใช่ท่านจะไม่รู้เท่าแห่งกาลเทศะเมื่อไร ท่านเป็นนาย ท่านต้องรู้ได้ดีๆ ว่า ใครมีความสามารถอย่างไร ความประพฤติชั่วดีอย่างไร มีเสียหาย มาแล้วอย่างไร ท่านย่อมจะรู้สึก และบางที ท่านรับคนที่มีมลทินมัวหมองไว้บ้าง ก็บางที ท่านเห็นจะว่าเป็นแต่การเล็กน้อยซึ่งไม่ปรากฏเปิดเผย ฤาอย่างไม่ถึงอทินนาทาน ซึ่งเป็น การควรจะรังเกียจ แต่ถึงกระนั้นก็ดี เมื่อท่านได้พบหน้าเข้าครั้งใดแล้ว ก็อาจนึกถึง การที่มีมลทินได้เสมอ ๆ คงจะไปเผลอไว้วางใจได้เป็นอันดี เพราะฉะนี้พี่ทิดเอ๋ย อย่าถือ ว่าทำชั่วแล้วเป็นแล้วไป ฤานานไปก็จะละลายหายมลทินเองนั้นเลย ให้เพื่อนฝูงคิดเสียว่า ทำดีก็คงได้รับผลของความดีไม่เร็วก็ช้า ทำชั่วก็คงต้องรับของความชั่วไม่เร็วก็ช้าเหมือน กันเสียอย่างนี้เถิด ที่จะตรงกันข้ามดำเป็นขาว ทำดีได้ชั่วทำชั่วได้ดีไม่มีเสียเลย ถ้าถ้าจะ มีจะเป็นบ้าง ก็แปลไม่ออกว่าจะเป็นด้วยอะไร ถึงจะพยายามลองแปลดูก็คงไม่เพราะ อย่าแปลเสียเลยดีกว่า เพราะไม่ควรจะถือมาเป็นหนทางปฏิบัติ กัลยาณมิตร ๘๗