การรับรู้และกรรมในสราวาสติวาท : หน้า 51/122

ปีก่อนคริสต์ศักราช moo เมด ข้อแรก การรับรู้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อ กัษมีระ อรรถกถาอธิบายญาณปรัสถานนี้ เป็นที่มาของชื่อ "ไวภาษีกะ” อันมี ความหมายว่า "ผู้ค้ำจุนวิภาษา” หรือ "ผู้เชี่ยวชาญวิภาษา” นั่นก็คือ ผู้นับถือ สราวาสติวาท และเป็นผู้นําคําสอน สราวาสติวาทเริ่มแยกตัวออกจากเถรวาท มีวัตถุ หรือเป้าหมายของการรับรู้ มีชื่อว่า มหาวิภาษาหรือ วิภาษา ซึ่ง เพราะไม่ลงรอยกันเรื่อง เนื่องจากเรารับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต และอนาคตได้ เพราะฉะนั้น เหตุการณ์ เหล่านี้จึงมีอยู่จริง (สถวีรวาท) พระอภิธรรม โมทคลีบุตร ดิษยะ (โมคคลปุตต-ติสสะ) เป็นฝ่ายวิภัชยวาท ที่ถือว่า สิ่งที่ตั้งอยู่ (อสติ) ก็คือสิ่งใดก็ ตามที่กำลังมีอยู่ในปัจจุบัน บวกด้วย เสี้ยวหนึ่งของการกระทำในอดีต ไม่ว่าดี (กุศล) หรือชั่ว (อกุศล) ก็ตามแต่เป็น กรรมที่ยังไม่ให้ผล ส่วนกาพยายนบุตร เป็นฝ่ายสราวาสติวาท ที่ถือว่า ทุกสิ่ง (ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในอดีต ปัจจุบัน หรือ อนาคต) ย่อมดำรงอยู่ทั้งสิ้น สิ่งที่เกิด ข้อที่สอง ถ้าสิ่งที่เรากระทำในอดี ความดีหรือ ที่สูญสลายไปหมดแล้ว ความชั่วก็ไม่สามารถส่งผลให้เราได้ ที่ ต่าง ๆ ของพระบรมศาสดามาเผยแผ่นั่นเอง คัมภีร์พระอภิธรรม และอรรถกถา แต่ไม่มีเล่มใด เป็นดังนี้ก็เพราะว่า ในเวลาที่กรรม มหาวิภาษาของสราวาสติวาท ประพันธ์ กำลังจะให้ผล เหตุอันทำให้เกิดผลนั้น ไว้เป็นภาษาสันสกฤต (วิปากเหตุ) ไม่มี เหตุที่ตั้งอยู่เท่านั้น หลงเหลืออยู่ นอกจากฉบับแปลภาษา จีนและภาษาทิเบตเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เราก็ยังมี อภิธรรมโฆษ ภาษาสันสกฤต จึงจะให้ผลได้ สราวาสติวาท เป็นนิกายที่มีจุด พระอภิธรรมเป็นของตนเองรวม ๗ เล่ม เป็นผู้ประพันธ์เอง (ภาษยะ) รวมทั้ง อรรถกถาที่ยโสมิตรเป็นผู้ประพันธ์ (ขยา ขึ้นชั่วขณะหนึ่งในปัจจุบัน จะมีจุดส่งต่อ เด่นตรง อ ซึ่งนำมาจากคำสอนใน ของวสุพันธุ์ พร้อมกับอรรถกถาที่วสุพันธุ เพียงขณะเดียวจากความเป็นอยู่ในอนาคต พระอภิธรรม เมื่อแยกตนออกจากเถรวาท ไปสู่ความเป็นอยู่ในอดีต เพราะฉะนั้น แล้ว สราวาสติวาทก็ได้ประพันธ์คัมภีร์ สิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันจึงถือได้ว่า เป็น ความเป็นอยู่อันนิรันดรแบบหนึ่ง สราวาสติวาท มีสิ่งที่พิสูจน์ได้ว่า อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นในอดีตและอนาคต สิ่งนั้นย่อมมีอยู่จริง ดังข้อพิสูจน์ ๔ ข้อ คือ ข้อแรก ในสูตรปิฎก (สั่งยุกตาคม ๓,๑๔) พระพุทธเจ้าตรัสสอนว่า วัตถุ (รูป) ในอดีตและอนาคตมีอยู่จริง ข้อสอง ในพระคัมภีร์ พระพุทธเจ้า ตรัสว่า การรับรู้เกิดจากอวัยวะที่ใช้ใน การรับรู้ และวัตถุที่เรารับรู้ ถ้าสิ่งที่เกิด ขึ้นในอดีตและปัจจุบันไม่ตั้งอยู่ จะตรัส เช่นนี้ได้อย่างไร เพราะการรับรู้ทางใจ (มโนวิญญาณ) ย่อมกล่าวคือ สามารถรับรู้สิ่งต่าง ๆ ในอดีตและอนาคต ได้ด้วยใจ เมื่อเป็นดังนี้ สิ่งที่เกิดขึ้น ในอดีตและอนาคตย่อมต้องมี อยู่อย่าง แน่นอน เรา ยังมีข้อพิสูจน์อีก ๒ ข้อที่ไม่ได้นำ มาจากคัมภีร์มาสนับสนุนทฤษฎีนี้ ๗ € ขยา (สตารถา]) อภิธรรมโฆษเป็น โดยมีเนื้อหาแตกต่างจากพระอภิธรรม ผลงานชิ้นสำคัญ ในคริสต์ศักราชที่ ของนิกายอื่น เล่มนี้ หรือ ๕ มีคำอธิบายพระอภิธรรมไวภา คัมภีร์ทั้ง 1 ญาณปรัสถาน เป็นเล่มที่สำคัญที่สุด ษิกะอย่างเป็นระบบ ถึง ๖๐๐ (๕๕๘) ยโสมิตร เป็นผู้อธิบายว่า ญาณปรัสถาน พระคาถา ซึ่งล้วนแต่พรรณนาความคิด เป็น "ตัว ในขณะที่เล่มอื่น 1 เป็น และปกป้องคําสอนของตนเอง "เท้า" ที่พยุงตัวไว้” พอถึงคริสต์ศักราช อัตอรรถกถาที่เขียนในรูปร้อยแก้ว ความคิด ก็ได้มีผู้ประพันธ์อรรถกถาของ ของวสุพันธุ์ มีชื่อเรียกว่า สูตรานติกะ ญาณปรัสถานไว้หลายเล่มขึ้นในแคว้น ซึ่งผู้เขียนจะกลับมาอธิบายภายหลัง boo จัดเป็น กัลยาณมิตร ๔๙ Kalyanamitra.org