การทำงานและความรับผิดชอบ : หน้า 90/122

จุดมุ่งหมายข้อนี้ได้เตือนเราว่า บางครั้งที่เราทำงานบกพร่อง ขาดความ รับผิดชอบต่องาน หรือบางครั้งถึงกับ ทำความชั่ว ก็ไม่เห็นเจ้านายว่ากล่าว แต่อย่างใด อย่าได้คิดว่าเจ้านายเขา ไม่รู้หรือจับผิดเราไม่ได้ แต่ที่เขาไม่เอา เรื่องเราเพราะเขายังหาคนที่ดีมาชดเชย แทนเราไม่ได้ เขาจึงจำต้องกัดฟันทน ใช้เราไป วันใดวันหนึ่งเขาได้คนดีกว่า เรา วันนั้นเขาก็ไม่ต้องการเราอีกต่อไป เพราะฉะนั้นอย่าได้ประมาท หลงตัวเองใครที่ทำความผิดไว้ ไม่ว่า กับผู้บังคับบัญชา หรือครูอาจารย์ก็ดี ทำให้ท่านต้องหวานอมขมกลืน ทนใช้ เราไป เพราะยังหาใครมาแทนไม่ได้ ก็ขอ ลุลาภผลยศศักดิ์ ให้เลิกเสีย กลับมาแก้ไขตัวเอง มิฉะนั้น เป็นเอกอรรถอุดม | จริงตามเหตุรหัส เป็นคำสัตย์ มั่นคง วันใด ท่านได้พบคนที่ดีกว่าเรา ท่านก็ ทางปฐมคือสุจริตพร้อมกายจิต วจีทวาร จะยืนยงยิ่งฟ้า ยิ่งหล้ายิ่งปฐพี มิรู้มี ไม่ต้องการเราอีกต่อไป แต่ถ้าหากว่า มีประมาณสิบบท จงจำจดข้อความ กลับกลายทางตติยังขยายกตัญญู เป็น เราผิดพลาดแล้วรู้จักปรับปรุงแก้ไข จน กายกรรมสามสิ่งอ้าง หนึ่งล้างชีวิต สัตว์ เครื่องชูช่วยตน โดยยุบล แบ่งปัน กระทั่งดีขึ้นมา ต่อไปภายหน้าแม้ท่าน ทุกชนิดทุกพรรค์ การโจรกรรมที่สอง มีสามมรรคาคงหนึ่งจำนงค์จิตรภักดิ์ จะไปพบคนที่ดีเท่าเราหรือดีกว่า ท่านก็ ห้ามโลภของลักทรัพย์ ทุกสิ่งสรรพ จงรักษ์ ชนร่วมชาติ ใครพลั้งพลาด คงต้องยึดเราไว้ เพราะตอนนี้เราได้เป็น สารพรรณ กามฉันท์ครบสาม | ช่วยผดุง เร่งบำรุงความสามัคคี คนดีดังที่ท่านต้องการแล้ว ห้ามล่วงลามประเวณี กรรมส่วนวจีสี่ อย่าให้มีฉันทา ผูกเวราอาฆาต นี่เป็น จรรยาทั้ง ๓๕ ข้อก็ได้จบลงแต่ ประการ ห้ามคำพาลผรุสวาท ปรามาศ บาทบทปฐม สองอุดมจิตแล้ว เว้นสอด เพียงเท่านี้ เป็นหลักโดยสังเขป ในการ หยาบคาย อีกอุบายลวงพ่อส่อให้เกิดกาลี แคล้วกินแหนง หมดความระแวงสงสัย ฝึกคนเพื่อให้ได้คนรู้ใจ ฝึกตัวเองให้เป็น แตกสามัคคีญาติมิตร กับคำประดิษฐ์ ในพระไตรสรณคม ซึ่งบรมศาสดา คนที่รู้ใจเจ้านาย รวมทั้งฝึกตัวเองเพื่อ เสกสรร ให้ขบขันเฮฮา โดยวาจา โปรดกรุณาสั่งสอน ให้สัตว์จรเจริญมรรค จะเป็นเจ้านายในภายหน้า ซึ่งที่จริงแล้ว ตลกคะนอง และคำปองกล่าวเท็จ ศิริ | สมควรจักกตัญญู เชิดชูและอุปถัมภ์ ยังมีรายละเอียดในเรื่องอื่นอีก ต้นเค้า เสร็จสี่ประการ ส่วนมโนทวารมีสาม แนะนำชนผดุง ช่วยบำรุงศีลทาน อายุ เดิมจรรยาบ่าวทั้ง ๓๕ ข้อ เป็นเรื่องที่ หนึ่งห้ามความเพ่งเล็ง เก็งให้สัตว์ พินาศ กาลแห่งศาสนา จึงจะถาวรดำรงยืนยง ได้เขียนขึ้นเมื่อประมาณ ๗๕ ปีที่แล้ว โดยขาดจิตเมตตา โทปทาคือความผูก ชั่วกาลนาน ที่สามการรู้สึก ระลึกถึง ท่านผู้รู้ เขียนได้จบลงด้วยโคลงสี่สุภาพ เวรตามล้างผลาญ ให้สัตว์พานทุกข์ภัย ผู้มีพระคุณ ซึ่งการุณกอบเกื้อ โดยความ และร่าย ดังนี้ โดยน้ำใจพยาบาท ที่สามพลาดความ เอื้ออุปการอาตม์ มีปิตุมาเป็นอาทิ คิดกลับเห็นผิดเป็นชอบ แผกระบอบ ประยูรญาติวงศา อันเสน่หาอีกมิตรสหาย แบบบท พุทธพจน์ทรงภาษิต เป็นทิฏฐิ ทวยเทพนิกายทั่วสากล ตามยุบลแบบ มิจฉาครบอัตรากรรมบท กุศลทศประการ ฉบับ อีกควรนับกตัญญู ต่อพระครู ทางทุติย์สาส์นศาสดา ตรัสโฆษณา อุปัชฌาจารย์ ขัติยมหาศาลและมูลนาย (ร่าย) จักขยายความตามอรรถ ความสัตย์ว่าเป็นสวัสดิ์ล้ำเลิศ ประเสริฐ ควรถวายความนอบน้อม พร้อมทั้งกาย กอบกิจเพื่อพาตน ยิ่งณโลกย วาจาใดอันกล่าวความเป็น วาจาจิตโดยสุจริตตลอดกาล เป็นคนควรจักรู้ รักษาตัวพ่อ เป็นยิ่งยอดวิทยา เยี่ยมแท้ แต่การที่จักพา ตนรอด นี้ฤๅ มีเลศหลายหลากแม้ สรุปได้คติสาม เรื่องปฏิบัติชอบ ๘๘ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org ความ